COVID-19. Το Τέρας Βρίσκεται Πια Επί Θύραις

Αναδημοσίευση από το Links

Μετάφραση Παραναγνώστης 

 του Mike Davis
 
Οι ερευνητές εργάζονται νυχθημερόν για να αναλύσουν τα χαρακτηριστικά της έξαρσης του COVID-19, αλλά αντιμετωπίζουν τρεις τεράστιες προκλήσεις.
Πρώτον, η συνεχιζόμενη σπάνις ή και παντελής έλλειψη δοκιμαστικών κιτ έχει ματαιώσει κάθε ελπίδα αναχαίτισης. Επιπλέον, εμποδίζει ακριβείς εκτιμήσεις βασικών παραμέτρων όπως ο ρυθμός αναπαραγωγής, το μέγεθος του μολυσμένου πληθυσμού και ο αριθμός των καλοήθων λοιμώξεων. Το αποτέλεσμα είναι ένα χάος αριθμών.

Υπάρχουν, ωστόσο, πιο αξιόπιστα δεδομένα για τον αντίκτυπο του ιού σε ορισμένες ομάδες από λίγες χώρες. Είναι πολύ τρομακτικά. Η Ιταλία και η Βρετανία, για παράδειγμα, αναφέρουν ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στα άτομα άνω των 65 ετών. Η «γρίπη της κορώνας» που επισείει ο Trump είναι ένας πρωτοφανής κίνδυνος για τους γηριατρικούς πληθυσμούς, που κάνει πιθανό το θάνατο εκατομμυρίων.

Η Αγροβιομηχανία Σκοτώνει

Καπιταλιστική γεωργία και Covid-19: ένας θανατηφόρος συνδυασμός 

Ένας σοσιαλιστής βιολόγος εξηγεί τους στενούς δεσμούς μεταξύ νέων ιών, βιομηχανικής παραγωγής τροφίμων και κερδοφορίας των πολυεθνικών εταιρειών.
Αναδημοσίευση από το  Climate and Capitalism

 Μετάφραση: Παραναγνώστης

  Ο  Covid-19 εμφανίζεται ως στρογγυλά
κίτρινα αντικείμενα σε αυτήν την εικόνα
μικροσκοπίου ηλεκτρονίων.

 Ο νέος κορωνοϊός έφερε μια παγκόσμια καταπληξία. Οι κυβερνήσεις όμως αντί να καταπολεμήσουν τα διαρθρωτικά αίτια της πανδημίας, επικεντρώνονται σε μέτρα έκτακτης ανάγκης.

 Ο Yaak Pabst για το γερμανικό σοσιαλιστικό περιοδικό Marx21 μίλησε με τον εξελικτικό βιολόγο Rob Wallace, συγγραφέα του BigFarms Make Big Flu (2016) για τους κινδύνους του Covid-19, για την ευθύνη της αγροβιομηχανίας και για βιώσιμες λύσεις καταπολέμησης των μολυσματικών ασθενειών.

Τα Εξάρχεια με καθαρή ματιά

Όχι στις αντιδραστικές συγκεντρώσεις «κατοίκων»

Το Σάββατο 11 Γενάρη 2020, δύο αυτόκλητες και ανώνυμες ομάδες κατοίκων (κάτοικοι Εξαρχείων και κάτοικοι Καλλιδρομίου) κάλεσαν σε συγκέντρωση και παρέμβαση στο Α.Τ. Εξαρχείων, διαμαρτυρόμενοι για την παραβατικότητα, τα σπασίματα των αυτοκινήτων, τα ναρκωτικά και το λαθρεμπόριο τσιγάρων. Τη συγκέντρωση στήριξαν ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ, μέλη διασπάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, μαγαζάτορες και γνωστοί τοπικοί παράγοντες. Παρότι η κίνηση αυτή συγκέντρωσε ελάχιστο αριθμό ανθρώπων και συνάντησε την υγιή αδιαφορία των κατοίκων και εργαζομένων των Εξαρχείων, η λογική της είναι επικίνδυνη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι δημοσιογράφοι των ΜΜΕ που κραυγάζουν όλη μέρα ενάντια στα Εξάρχεια έσπευσαν να καλύψουν τη συγκέντρωση, που ταίριαζε τέλεια στο κλίμα γενικής υστερίας για την ανομία στην περιοχή.

Η συγκέντρωση κατέληξε στην επίσκεψη μιας επιτροπής στο Α.Τ., η οποία κάλεσε την αστυνομία να κάνει τη δουλειά της. Ο αυτόκλητος εκπρόσωπος των κατοίκων δήλωσε ότι θα συναντήσει τον ίδιο τον Χρυσοχοΐδη, για να πάρει τα εύσημα του διευθυντή ασφαλείας, που είπε ότι η περαιτέρω στελέχωση του τμήματος θα ωφελήσει και την αστυνομία, και τους πολίτες. Όλοι συμφώνησαν ότι χρειαζόμαστε περισσότερους μπάτσους.

 Ο αντιδραστικός χαρακτήρας της συγκέντρωσης φαίνεται με την πρώτη ματιά από την ταύτιση της μικροπαραβατικότητας (τα σπασίματα των αυτοκινήτων στην Καλλιδρομίου) με μαφίες, ναρκεμπόριο, βιασμούς. Οι μικροπαραβάτες στοχοποιούνται συλλογικά για εγκλήματα που κανείς δεν έχει στοιχεία ότι μπορεί να διέπραξαν. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν λείπουν οι θεωρίες συνωμοσίας για τη στημένη σχέση των μικροπαραβατών με τα «πιο ασύδοτο τμήμα του κεφαλαίου» (το οποίο ασχολείται να σπάει τζάμια αυτοκινήτων, πολύ λογικό), με τα συμφέροντα του AirBnB κλπ, σε λίγο αριστερή εκδοχή λόγω της περιοχής, αλλά με την ίδια λογική που σε άλλες γειτονιές οι πρόσφυγες και οι αλληλέγγυοι αποκαλούνται τσιράκια του Σόρος.

Γιατί κάποιος που σπάει τζάμια θα πρέπει να είναι και μαφιόζος, ναρκέμπορος ή βιαστής; Επειδή όλοι οι «παράνομοι» είναι ίδιοι; Επειδή είναι μετανάστες; Ασχέτως ατομικών προθέσεων, η συγκέντρωση της 11^ης Γενάρη είχε μια ανομολόγητη ρατσιστική χροιά.

Γνωρίζουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας στα Εξάρχεια, γιατί κι εμείς εδώ ζούμε και δουλεύουμε. Γνωρίζουμε ότι είναι επίπονο για έναν εργαζόμενο ή άνεργο να του σπάνε το αυτοκίνητο για λίγα κέρματα. Ακόμα περισσότερο, παίρνουμε εξαιρετικά σοβαρά κάθε καταγγελία για βιασμούς και επιθέσεις. Όμως, απορρίπτουμε τις ρατσιστικές γενικεύσεις. Κάθε αντιδραστική κινητοποίηση πάντα επικαλείται ως πρόσχημα ένα επιτακτικό πρόβλημα - αρκεί να δούμε τις πρόσφατες ρατσιστικές κινητοποιήσεις στα νησιά, στο όνομα του να μη γίνουν αυτά «αποθήκες ψυχών», για να μην μιλήσουμε και τις παλιότερες αντιδραστικές επιτροπές κατοίκων σε άλλες γειτονιές της Αθήνας.

Ας είμαστε στοχειωδώς ειλικρινείς: μετά από μια δεκαετία λιτότητας, με έναν στους πέντε ανθρώπους άνεργο, με τη διάλυση όλων των κοινωνικών υπηρεσιών, με τους εργαζόμενους να δουλεύουν όλη μέρα και Κυριακές, με τα παιδιά να τρέχουν να τα βγάλουν πέρα σε μια ζωή όλο εξετάσεις και με καμία εγγύηση για το μέλλον, δεν μπορεί τα τζάμια των αυτοκινήτων να είναι το βασικό πρόβλημα. Δεν μας καταστρέφει τη ζωή η μικροπαραβατικότητα, μας την καταστρέφει το σύστημα, οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις.

Η αστυνομία αντιμετωπίζει τα Εξάρχεια ως κατεχόμενη ζώνη. Πνίγει τη γειτονιά στα χημικά, προσβάλει, γελοιοποιεί, παρενοχλεί σεξουαλικά, εκκενώνει καταλήψεις, εκτοπίζει πρόσφυγες, συλλαμβάνει, δέρνει, συκοφαντεί. Αυτή είναι η πραγματική υποβάθμιση των Εξαρχείων. Μέσα σε αυτή την καθημερινότητα πολιτικής στοχοποίησης της γειτονιάς, το να προσκαλεί κανείς την αστυνομία να μας προστατέψει δεν μπορεί παρά να είναι ανόητη αυταπάτη ή να κρύβει κακόβουλους σχεδιασμούς.

Οι υποστηρικτές της συγκέντρωσης λένε ότι η παραβατικότητα έχει τελευταία αυξηθεί, χωρίς βεβαίως να είναι σε θέση να το τεκμηριώσουν με κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο. Έστω, μπορεί και να ισχύει. Περίμενε όμως κανείς ότι μετά από 10 χρόνια κρίσης και λιτότητας η παραβατικότητα και το έγκλημα θα μειωνόταν; Μήπως δεν συμβαίνει το ίδιο, και πολύ χειρότερα, σε άλλες περιοχές της Αθήνας;

Οι πρόσφυγες και μετανάστες, οι εξαρτημένοι, ακόμα και όσοι καταφεύγουν στην παραβατικότητα, είναι άνθρωποι καταπιεσμένοι όπως οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία, οι γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Δεν είναι εχθροί μας, ανήκουμε στο ίδιο κοινωνικό στρατόπεδο. Δεν καλούμε την αστυνομία, που έχει κάνει τη ζωή μας κόλαση, για να μας σώσει. Δεν τους κοπανάμε με αυτόκλητες ομάδες που δεν λογοδοτούν σε κανέναν.

Μπορεί να υπάρχει πραγματική δυσκολία να ενοποιηθούν όλα αυτά τα τμήματα των καταπιεσμένων, αλλά το μίσος μεταξύ τους συμφέρει μόνο τον πραγματικό αντίπαλο, την τάξη των καπιταλιστών, των μεγαλοϊδιοκτητών και μεγαλομαγαζατόρων. Μόνο με την παρουσία μας στον δρόμο, την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση, τη διεκδίκηση του δημόσιου χώρου από την αστυνομία και τα επιχειρηματικά συμφέροντα μπορούμε να εξασφαλίσουμε τη συνύπαρξη όλων των καταπιεσμένων με σεβασμό και αξιοπρέπεια και την προστασία από την όποια αντικοινωνική συμπεριφορά.

Έξω από τα Εξάρχεια η αστυνομία

Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις

Όχι στη στοχοποίηση προσφύγων και μεταναστών

Όχι στην αντιδραστική υστερία για τα Εξάρχεια

Κοινός αγώνας όλων των καταπιεσμένων

  

ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, πυρήνας Εξαρχείων

Τα κίτρινα γιλέκα θα συγκλίνουν με τον κόσμο της εργασίας;

Από την 1η Νοεμβρίου μέχρι τις 3 Νοεμβρίου περισσότεροι από 500 αντιπρόσωποι των κίτρινων γιλέκων από διάφορες διασταυρώσεις όλης της Γαλλίας, συγκεντρώθηκαν στο Μονπελιέ για να πραγματοποιήσουν την τέταρτη Συνέλευση των Συνελεύσεων (ADA). Συζήτησαν την συνέχιση  του ιστορικού τους κινήματος, το οποίο ξεκίνησε σχεδόν πριν από ένα χρόνο στις 17 Νοεμβρίου. Οι συζητήσεις τροφοδοτήθηκαν επίσης από την προοπτική της απεργίας. Μια γενική απεργία στην οποία ένας ολοένα και περισσότερες συνδικαλιστικές οργανώσεις ενώνονται για να αποκρούσουν το σχέδιο της κυβέρνησης Macron για την καταστροφή του συστήματος των συντάξεων.
Το ζητούμενο είναι να γίνει η 5η Δεκεμβρίου 2019 μια ημερομηνία σταθμός για το κίνημα που θέλει να ρίξει την κυβέρνηση. Το τελικό ανακοινωθέν της απόφασης μετά από συνεννοήσεις με τις τοπικές ομάδες είναι το ακόλουθο:

Τοποθέτηση της Πρωτοβουλίας για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική (ΠΑΑΕ)

Να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της παράλυσης, για ένα πραγματικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο

Το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 29 Σεπτέμβρη ήταν μια διαδικασία κατώτερη των περιστάσεων. Τα δυο κείμενα που κατατέθηκαν ως αντιπαραθετικές πλατφόρμες (από το ΝΑΡ το πρώτο, από ΣΕΚ και ΑΡΙΣ το δεύτερο) ήταν φτωχά, γενικόλογα και απέφευγαν να δουν κατάματα το πρόβλημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα τρία του επίπεδα: εσωτερική παράλυση, δυσκολία πρωταγωνιστικής εμπλοκής στα τρέχοντα κινήματα, απουσία σαφούς πολιτικού σχεδίου. Το γεγονός ότι όχι μόνο δεν προηγήθηκε μια σοβαρή συζήτηση στα όργανα και τις τοπικές, αλλά ούτε καν είχε ανακοινωθεί στα μέλη η συνεδρίαση, δεν βοήθησε την κατάσταση, όπως είναι φυσικό.

Οργανωτικά αποφεύχθηκε να δοθεί απάντηση στα πιο φλέγοντα ερωτήματα: θα ληφθεί πρωτοβουλία για μια διαδικασία ενοποίησης των διασπασμένων δημοτικών σχημάτων, των δυνάμεών μας στο εργατικό κίνημα, που βαδίζουν σταθερά χώρια τον τελευταίο καιρό, την παρέμβαση των τοπικών, που ήταν διχοτομημένη κατά την προεκλογική περίοδο και πρακτικά ανύπαρκτη σήμερα;

Πολιτικά, έγινε σαφές ότι ορισμένες βασικές διαφωνίες ως προς το σχέδιο και τη στρατηγική είχαν για καιρό μεταμφιεστεί σε αφηρημένες θεωρητικές διαμάχες ή διαφορές εκτίμησης. Ιδιαίτερα η χρόνια πολεμική για τον χαρακτήρα της περιόδου, για το αν κερδίσαμε ή χάσαμε, ήταν σε μεγάλο βαθμό παραπλανητική. Είναι συχνή πρακτική οι διαφορές στο πολιτικό σχέδιο να κρύβονται πίσω από δήθεν αντικειμενικά δεδομένα της εποχής. Το έδειξε το γεγονός ότι τάσεις με τελείως αντιδιαμετρική εκτίμηση για την εποχή (η τεχνητή υπεραισιοδοξία του ΣΕΚ από τη μία, η ηττοπάθεια της Μετάβασης από την άλλη) βρέθηκαν σε κοινό βηματισμό και σύμπλευση σε πολλές περιπτώσεις πρόσφατα, με αποκορύφωμα την προεκλογική πρόταση συνεργασίας στη ΛΑΕ. Από την άλλη, στα λόγια οι δύο εισηγήσεις σήμερα μάλλον συμφωνούσαν, σε μια λίγο-πολύ σωστή εκτίμηση για την εποχή: υπάρχει, από τη μια, προσπάθεια σταθεροποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος, από την άλλη, όμως, εμφανίζονται παράγοντες σοβαρής οικονομικής και πολιτικής αστάθειας. Υπάρχουν δύσκολοι ταξικοί συσχετισμοί, αλλά και μια νέα αγωνιστική κινητικότητα, καθώς και σημαντικές πολιτικές εμπειρίες τις οποίες έχουν αντλήσει τα αγωνιζόμενα τμήματα της εργατικής τάξης. Το πραγματικό πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι κάποια θεμελιωδώς διαφορετική εκτίμηση, αλλά το ποιο πολιτικό σχέδιο και ποια φυσιογνωμία θέλει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Γκαϊανέ Κασαρτζιάν

Η φεμινιστική συλλογικότητα Καμία Ανοχή καλεί σε παρέμβαση διαμαρτυρίας, αυτή την Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019, στις 7 το απόγευμα, στην κεντρική πύλη του Γενικού Κρατικού Νίκαιας, για τον θάνατο της Αρμένισσας μετανάστριας, Γκαϊανέ Κασαρτζιάν.

Οι μετανάστριες είναι της γης οι κολασμένες

Απέναντι στ’ αφεντικά είμαστε ενωμένες!

Η φεμινιστική συλλογικότητα Καμία Ανοχή καλεί σε παρέμβαση διαμαρτυρίας, αυτή την Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019, στις 7 το απόγευμα, στην κεντρική πύλη του Γενικού Κρατικού Νίκαιας, για τον θάνατο της Αρμένισσας μετανάστριας, Γκαϊανέ Κασαρτζιάν.
Η γυναίκα που εξωθήθηκε στην αυτοκτονία, ενώ εργαζόταν ως αποκλειστική νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο στη Νίκαια, ήταν ταξική μας αδερφή και δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Εκείνοι που οδήγησαν στο θάνατό της είναι πολλοί :

Το κράτος και ο θεσμικός ρατσισμός, ο οποίος υπηρετείται από όλες τις κυβερνήσεις προς όφελος του κεφαλαίου - γιατί ακόμη οι μετανάστες και οι μετανάστριες δεν έχουν πλήρη εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, γιατί ακόμη τα παιδιά τους οφείλουν να πληρούν μία σειρά από κριτήρια για να πουν πως δεν είναι ξένα στη χώρα που γεννήθηκαν.

Ο κοινωνικός ρατσισμός και το λευκό μας προνόμιο, γιατί δεν υπάρχει σχεδόν κανένας/καμία ντόπια σε αυτή τη χώρα που δεν εκμεταλλεύτηκε με τη σειρά του/της την ευάλωτη θεσμική θέση των μεταναστών/μεταναστριών. Τα χέρια τους μαζεύουν τα χωράφια, καθαρίζουν τα σπίτια, φροντίζουν όσους και όσες έχουν ανάγκη, κάνουν κάθε σκατοδουλειά σε κάθε σκατομάγαζο, και παίρνουν πάντα μικρότερο μεροκάματο και ανασφάλιστο, γιατί αφεντικά και δούλοι πρέπει να ξεχωρίζουν.

Η εργατική τάξη και ο εμφύλιος στο εσωτερικό της, γιατί ήταν το σωματείο των Νόμιμων Ελληνίδων Αποκλειστικών που κάρφωσε την Γκαϊανέ στην Αστυνομία. Γιατί 30 χρόνια τώρα, τα σωματεία στη συντριπτική τους πλειονότητα, δεν εγγράφουν μέλη τους μετανάστες και τις μετανάστριες, γιατί κατέληξαν κι εκείνα θεσμικοί πυλώνες του κράτους, γιατί καταφέραμε να φτιάξουμε σωματεία που ζητάνε χαρτιά και πιστοποιήσεις και πτυχία, αντί να γίνονται μια επικίνδυνη γροθιά απέναντι σε κράτος, εργολάβους και αφεντικά.

Γιατί φτάσαμε στο σημείο, ο Διοικητής του Νοσοκομείου να αδειοδοτεί 5μελή επιτροπή του Σωματείου των Αποκλειστικών για να πραγματοποιεί έλεγχο νομιμότητας! Γιατί όταν εντοπίζονται οι «παράνομες», το Σωματείο καλεί τους μπάτσους μέσα στο Νοσοκομείο για να τις συλλάβει, γνωρίζοντας πως εκείνη την στιγμή καταστρέφει τη ζωή μίας γυναίκας μετανάστριας που δεν διάλεξε το καθεστώς με το οποίο δουλεύει και θα βρεθεί σε κίνδυνο απέλασης ή και τιμωρίας από τους μαφιόζους εργολάβους.

Γιατί από αυτή την ιστορία της επίθεσης του κεφαλαίου και των πολιτικών του «μαζί τα φάγαμε», μας έμεινε η ξεφτίλα της μεταξύ μας ανθρωποφαγίας. Σε ένα νοσοκομείο που δεν μπορεί να φροντίσει τους αρρώστους και μετακυλίει το κόστος στον ασθενή – βρες αποκλειστική 130 το 6ωρο η νόμιμη, 50 ευρώ το 12ωρο η «παράνομη», τόσο το φακελάκι και αν δεν θέλεις περίμενε κανά δίχρονο για να χειρουργηθείς, των χαλασμένων μηχανημάτων και των ράντζων, της ελλιπούς υλικοτεχνικής υποδομής, αντί να ξεχυθούμε σε μαχητικούς αγώνες που θα ζητούν μαζικές προσλήψεις και χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας, κάνουμε την οργή μας φωτιά να κάψουμε όλα εκείνα τα σώματα που μετράνε λιγότερο, όλες όσες μας φταίνε για την «πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια της ελληνικής φυλής».

Και έτσι, το σώμα της γυναίκας μετανάστριας ρίχνεται καθημερινά στην φωτιά. Η εξώθηση της Γκαϊανέ Κασαρτζιάν σε αυτοκτονία είναι άλλη μία κρατική δολοφονία.

• Ίσα εργασιακά – κοινωνικά – πολιτικά δικαιώματα για τις μετανάστ(ρι)ες
• Ένταξη των μεταναστ(ρι)ών στα σωματεία άνευ όρων – Όχι στον ενδοταξικό εμφύλιο.
• Έξω οι μπάτσοι από τα νοσοκομεία.
• Μαζικοί διορισμοί μόνιμου προσωπικού, υλικοτεχνική υποδομή και αναλώσιμα, γενναία κρατική χρηματοδότηση στα Δημόσια Νοσοκομεία

Να αποδοθεί δικαιοσύνη για το θάνατο της Κασαρτζιάν!

Καμία μόνη απέναντι σε πατριαρχία, κράτος και αφεντικά!

 

Φεμινιστική συλλογικότητα Καμία Ανοχή.

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΑΑΕ

Στις 7 Ιούλη, Στηρίζουμε-Ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Μετά από 4 χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η απάτη της κυβέρνησης που θα ερχόταν να μας σώσει, εύκολα, με μια απλή ψήφο, έχει αποκαλυφθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπηρέτησε πιστά τα συμφέροντα των Ελλήνων καπιταλιστών και τα σχέδια των τεχνοκρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έφερε το τρίτο μνημόνιο, εφάρμοσε άγρια λιτότητα, ιδιωτικοποίησε δημόσιο πλούτο – με λίγα λόγια, έκανε ακόμα πιο γρήγορα και με πολύ λιγότερες κοινωνικές αναταράξεις ό,τι έκαναν και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Και, ακριβώς όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει αυτό που της αξίζει και θα πέσει με πάταγο.

Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη έρχεται και, στο έδαφος που έχει στρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να υπόσχεται στους καπιταλιστές ακόμα πιο ξεδιάντροπη επιβολή των συμφερόντων τους, ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση και καταπίεση για τους εργαζομένους. Οι μισητοί χαρτογιακάδες της ΝΔ υπόσχονται στα αφεντικά περισσότερα κέρδη, με εργαζόμενους που θα δουλεύουν 7 μέρες την εβδομάδα, χωρίς κανένα δικαίωμα. Δεν θα το πετύχουν. Αυτό που θα αποτρέψει, όμως, τη νέα επίθεση της πολιτικής ναυαρχίδας του κεφαλαίου, της ΝΔ, δεν είναι η «προοδευτική Συμμαχία» του ΣΥΡΙΖΑ, με τον εσμό των πασόκων, των δεξιών και των πολιτικών γυρολόγων. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένη ψήφος.

Αυτό που θα αποτρέψει τα σχέδια της επόμενης κυβέρνησης είναι το κίνημα των εργαζομένων, των ανέργων, της νεολαίας, όλων των καταπιεσμένων. Αν ο Μητσοτάκης απέτυχε να εφαρμόσει την αξιολόγηση στο δημόσιο για απολύσεις και ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και ανεργία ως υπουργός, θα φροντίσουμε να αποτύχει ακόμα περισσότερο ως πρωθυπουργός.

Δεν θα δώσουμε καμία ευκαιρία ούτε στο ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ που ονειρεύεται να γυρίσει στην εξουσία με κάθε τρόπο, με κάθε συμμαχία, ούτε σε κανένα άλλο κακέκτυπο κόμμα του Κέντρου, σαν την Ένωση Κεντρώων του ανεκδιήγητου Λεβέντη.

Ακόμα περισσότερο, πρέπει να συνεχίσουμε το γκρέμισμα της Χρυσής Αυγής, που βλέπει τα ποσοστά της να συρρικνώνονται, τα γραφεία της να κλείνουν, τα στελέχη της να αλληλοκαρφώνονται στη δίκη, τα μέλη της να αποχωρούν μήπως και λουφάζοντας γλιτώσουν από το ναυάγιο. Το σύστημα αναγκάζεται κάτω από την πίεση του αντιφασιστικού κινήματος να στερηθεί ένα από τα όπλα του, τη συμμορία των ναζί που στο δρόμο έκανε τον μάγκα στους μετανάστες και στους αδύναμους και στη Βουλή ψήφιζε φοροαπαλλαγές για τους εφοπλιστές και διαγραφή των χρεών της ΝΔ. Το αντιφασιστικό κίνημα που έδιωξε τους ναζί από τους δρόμους, να τους διώξει και από τη Βουλή, μαζί με τα γελοία τους υποκατάστατα, τις τηλεπερσόνες της trash-TV τύπου Βελόπουλου.

Τους εργαζόμενους/ες και τους καταπιεσμένους/ες δεν θα τους σώσει καμία κυβέρνηση και κανένα κόμμα του συστήματος. Μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ, κατέρρευσε και η ιδέα ότι μπορούμε να απαλλαγούμε από τη λιτότητα με «διαπραγματεύσεις». Η παλιότερη και η πρόσφατη ιστορία των μεγάλων αγώνων, μας έδειξε πως ό,τι κερδίζουμε, το κερδίζουμε μόνο με τη μαζική μαχητική μας κινητοποίηση, τις απεργίες, τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις. Στις πλατείες, στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς, στις σχολές, στις γειτονιές. Τίποτα δεν θα παραχωρήσει το κεφάλαιο αν δεν φοβηθεί ότι θα τα χάσει όλα.

Το «μικρότερο κακό» του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε πρελούδιο αυτού που σήμερα φαντάζει σε πολλούς μεγαλύτερο κακό, της ΝΔ. Όμως, το πραγματικά μεγαλύτερο κακό θα ήταν να μπούμε σε αυτή τη λογική της ηττοπάθειας, να παραιτηθούμε από την ιδέα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, να αποδεχτούμε ότι η μοίρα μας είναι να ψηφίζουμε κάθε φορά εναλλάξ το ένα κακό για να φύγει το άλλο.

Στις εκλογές αυτές, εκείνο που έχει σημασία είναι να ενισχυθεί η δύναμη, το πολιτικό μήνυμα και η αυτοπεποίθηση εκείνων που την επόμενη μέρα θα πρωταγωνιστήσουν στους αγώνες για τις ανάγκες, τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων, της νεολαίας, των γυναικών, των μεταναστών συναδέλφων μας, όλων των καταπιεσμένων: να ενισχυθεί η αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Το πολιτικό φάσμα της συστημικής Αριστεράς έχει φάει τα ψωμιά του. Το ΚΚΕ, ένα κόμμα γραφειοκρατικό, προσηλωμένο στον κοινοβουλευτισμό και στη μεταρρύθμιση, εχθρεύεται κάθε κίνημα το οποίο δεν ελέγχει και τελικά δεν έχει απάντηση στα προβλήματα των εργαζομένων. Επειδή δεν μπορεί να είναι λύση για κάθε πρόβλημα το «ενισχύστε κοινοβουλευτικά το ΚΚΕ». Από την άλλη, οι βασικές διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, παρότι έκαναν το θετικό βήμα να εγκαταλείψουν τον ΣΥΡΙΖΑ όταν έφερε το τρίτο μνημόνιο, αποδείχτηκαν αδιέξοδες. Η ΛΑΕ δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τη φιλοδοξία να είναι ένας νέος μικρός ΣΥΡΙΖΑ και προσπάθησε να αποκτήσει ακροατήριο χαϊδεύοντας τα αυτιά των εθνικιστών «μακεδονομάχων». Η Ζωή Κωνσταντοπούλου φαντασιώνεται ότι, σαν μικρός Ναπολέοντας, μπορεί να αλλάξει την κατάσταση με το προσωποπαγές της κόμμα, απλώς και μόνο εφαρμόζοντας του νόμους, τους ίδιους τους νόμους που έχει φτιάξει το σύστημα για να προστατεύει τα συμφέροντα των ισχυρών. Ο Βαρουφάκης, αρχιτέκτονας και πολιτικά υπεύθυνος για την πορεία προς το τρίτο μνημόνιο απλώς προνόησε να πηδήξει από τη βάρκα την τελευταία στιγμή έχοντας πάντα ψηφίσει σε όλα ΝΑΙ, για να παρουσιάσει τώρα με τη βοήθεια των καθεστωτικών ΜΜΕ έναν ετερόκλητο θίασο προκειμένου να μπει στη Βουλή, χωρίς κανείς να ξέρει τι θέλει να κάνει εκεί.

Η Αριστερά που χρειαζόμαστε είναι μια άλλη Αριστερά, είναι μια Αριστερά πραγματικά ανεξάρτητη από το κράτος των καπιταλιστών, τους θεσμούς του και όσους θέλουν να τους διαχειριστούν. Μια Αριστερά που πιστεύει στη δύναμη του ανυποχώρητου μαζικού κινήματος. Μια Αριστερά που έχει την παρρησία να δηλώνει καθαρά ότι η λύση στα βάσανα της εργαζόμενης πλειοψηφίας των παραγωγών του πλούτου που κλέβουν τα αφεντικά, θα έρθει, όταν μαζί με τον πλούτο που παράγουν περάσει στα χέρια των εργαζομένων και η εξουσία. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η Αριστερά που έχει αποδείξει τη μαχητικότητά της στους κοινωνικούς αγώνες και την ανεξαρτησία της από την πολιτική του κεφαλαίου και του κράτους του στα σωματεία, στους συλλόγους, στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια όπου έχει εκλεγμένους.

Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ψήφος για ένα πρόγραμμα σύγκρουσης με τον καπιταλισμό. Για αυξήσεις στους μισθούς, με λιγότερες ώρες εργασίας, για να βρουν όλοι και όλες δουλειά. Για τη διαγραφή του χρέους, στο όνομα του οποίου καταδικαζόμαστε σε ισόβια λιτότητα. Για να πάρουν οι εργαζόμενοι τον έλεγχο των μεγάλων επιχειρήσεων διώχνοντας του καπιταλιστές που απομυζούν τον κόπο τους, για να μπορούν να παράγουν ό,τι χρειάζεται η κοινωνία και όχι ό,τι επιτάσσει το κέρδος. Για την προστασία της ζωής στον πλανήτη από τις ορέξεις των κερδοσκόπων. Για την απελευθέρωση των γυναικών από τις πατριαρχικές σχέσεις, για να γίνει η φροντίδα των παιδιών υπόθεση της κοινωνίας και όχι απλήρωτη εργασία για τις γυναίκες. Για το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό της σεξουαλικότητας. Για τη νομιμοποίηση των συναδέλφων μας προσφύγων και μεταναστών, με τους οποίους όχι μόνο δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα, αλλά και μοιραζόμαστε τις ίδιες προσδοκίες απέναντι στα ίδια αφεντικά . Για τη συναδέλφωση με τους γειτονικούς λαούς, τους Τούρκους, τους Αλβανούς, τους Μακεδόνες, για μια ζωή χωρίς την απειλή του πολέμου. Για να περάσει η εξουσία στους ίδιους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, μέσα από τις οργανώσεις και τις συνελεύσεις τους.

Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική