Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Η Πολιτική του Ενιαίου Μετώπου και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ


Δεν πάει πολύς καιρός όταν σε τούτο εδώ το ιστολόγιο διατυπωνόταν ένα μάλλον ρητορικό ερώτημα για το κατά πού πράγματι τραβάει η μετωπική πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:.
 
Το καλοκαιράκι πέρασε, το φθινόπωρο άρχισε απεργιακά, η επίθεση της άρχουσας τάξης συνεχίζεται αμείωτα και ο χειμώνας προβλέπεται δριμύς. Η κινητικότητα στις συνεννοήσεις ομάδων και κινήσεων δεν σταμάτησαν σε επίπεδο κορυφής. Από τα κάτω όμως τίποτα. Ή λιγότερο κι από τίποτα: σιγή ασυρμάτου
Κι αυτό όμως το από τα πάνω εγχείρημα φαίνεται να αποτυγχάνει, τουλάχιστον κατά τον βασικό του αποδέκτη το Σχέδιο Β. Η όλη διαδικασία έγινε σχεδόν εν κρυπτώ και οι κριτικές σε αυτό τούτο το γεγονός δεν είναι καθόλου άδικες. Είναι πάντως καθόλα εξηγήσιμες, αν στο εναρκτήριο μας ερώτημα απαντήσουμε ναι, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρησιμοποιεί τη ρητορική του «από τα κάτω» για να ακολουθήσει πρακτικά την πολιτική του «από τα πάνω». 
Έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η μυστικότητα των επαφών και η απομόνωσή τους από τα βλέμματα, την κριτική και τη συμμετοχή της βάσης και των ανένταχτων. Αυτή η πολιτική επιλογή δεν είναι όμως καθόλου άσχετη, ίσα - ίσα επικαθορίζεται, από την επιλογή  του προνομιακού συνομιλητή, του ΣχεδίουΒ. Για ένα πολιτικό μέτωπο, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που αναφέρεται στην εργατική τάξη, μια οποιαδήποτε άλλη πολιτική οργάνωση εργατικής επίσης αναφοράς, μπορεί να είναι σημαντική για δύο λόγους. Είτε γιατί είναι φορέας νέων και γόνιμων επαναστατικών ιδεών, είτε γιατί έχει πολλούς εργάτες στις γραμμές της.Από φρέσκες επαναστατικές ιδέες το ΣχέδιοΒ δεν έχει - κατά γενική ομολογία -  δράμι. Έλα όμως πού, όντας ένα «προσωποποιημένο» πολιτικό μόρφωμα, ούτε και εργάτες διαθέτει στις γραμμές του! Έτσι η επιλογή του ως συνομιλητή των ενιαιομετωπικών διαδικασιών δεν θα μπορούσε καν να γίνει από τα κάτω, ελλείψει ακριβώς αυτού του «από κάτω»· το Σχέδιο Β είναι ολόκληρο ένα «από πάνω». Δεδομένου επιπλέον και του αστικοδιαχειριστικού πολιτικού του χρώματος, το «ενιαίο μέτωπο» με το Σχέδιο Β, γίνεται κενό γράμμα ή μάλλον αποκτά το περιεχόμενο του χρεωκοπημένου «Λαϊκού Μετώπου». Η ομοιότητα με τις λαϊκομετωπικές διαδικασίες και μανιέρες του ΚΚΕ (κι ας ξορκίζονται σε κάθε ευκαιρία) προκύπτει από την σύμπτωση των περιεχομένων και δεν είναι βεβαίως θέμα «αντιδημοκρατικής νοοτροπίας» ή «κακής συνήθειας» του σεχταριστικού παρελθόντος των Ανταρσυωτικών συνιστωσών. Το κρέας του λαϊκού μετώπου το βαφτίζουν, εκεί στο μοναστήρι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ψάρι του ενιαίου μετώπου και το καταπίνουν αμάσητο. Η υπόθεση όμως της επανάστασης δεν είναι υπόθεση μεγαλοφυών κινήσεων στην κεντρική πολιτική σκακιέρα των πεφωτισμένων ηγεσιών μιας προαλειφόμενης πρωτοπορίας, αλλά υπόθεση της πραγματικής κίνησης της εργατικής μάζας.Αν πράγματι το τελικό κριτήριο, που έλεγε και ο θείος Βλαδίμηρος, είναι το αν ανεβαίνει ή όχι το επίπεδο της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης, τότε η κολεγιά με τον Αλαβάνο σε τι ακριβώς θα βοηθούσε;
Υποτίθεται ότι η τακτική του Ενιαίου Μετώπου χρησιμοποιείται από την πρωτοπορία όταν είναι μειοψηφική ανάμεσα στις εργατικές μάζες, με σκοπό η «από τα κάτω» αγωνιστική συμπόρευση των εργατών να αναγκάσει τη ρεφορμιστική ηγεσία είτε να μετακινηθεί η ίδια αριστερά συνεργαζόμενη  «από τα πάνω» με την πρωτοπορία και διευκολύνοντας έτσι την επαναστατική διαδικασία, είτε να απελευθερώσει  από την επιρροή της εργατικές μάζες, εάν προτιμήσει να κρατήσει τιμόνι ή να το στρίψει ακόμα δεξιότερα. Αυτό, ηλίου φαεινότερο,  σημαίνει ότι η από τα κάτω συνεργασία είναι η ίδια προϋπόθεση για την ενδεχόμενη από τα πάνω συνεργασία και η σειρά δεν μπορεί να αντιστραφεί. Η αντίστροφη σειρά μάλιστα δεν μπορεί παρά να συνιστά μια μετακίνηση της πρωτοπορίας προς τα δεξιά μέσω μιας (τι άλλο από) κοινοβουλευτικής από τα πάνω συμμαχίας και μια υποβάθμιση της ταξικής και πολιτικής βάσης σε ρόλο χειροκροτητή ή οπαδού του βολονταρισμού της (πεφωτισμένης πάντα) ηγεσίας.
Από την άποψη αυτή, είναι μάλλον προσγειωμένες και εποικοδομητικές οι επιφυλακτικές απαντήσεις ομάδων της άκρας αριστεράς που μιλούν για οργάνωση συγκεκριμένα κοινών αγώνων και διατήρηση του πολιτικού και θεωρητικού διαλόγου ανοικτού, υπό τον όρο ότι η πρόσκληση αυτή δεν απευθύνεται ούτε κατά κύριο λόγο, ούτε -πολύ λιγότερο - αποκλειστικά στις ηγεσίες αλλά  θα αποτελέσει, όχι απλώς καθημερινή πολιτική πρακτική της βάσης τους, αλλά  καθημερινή πολιτική πρακτική της βάσης τους μπροστά στους εργάτες.

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Παρηχήσεις Κοινοβουλευτικού Κρετινισμού

Οὐκ αἰσχύνει, ὦ Αἰσχίνη, ἡ τῆς πόλεως αἰσχύνη;
Ιπτάμενος Δίσκος
Αν το καλοσκεφτείς, στην πραγματικότητα το νομικό σύστημα προβλέπει και κωδικοποιεί πολύ λίγες καταστάσεις εν σχέσει με εκείνες που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Για παράδειγμα στερούμαστε παντελώς ενός κώδικα κυκλοφορίας ιπταμένων δίσκων (Κ.Κ.Ι.Δ. εφεξής). Τώρα βέβαια θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει, ότι δεν είναι δα σύνηθες ιπτάμενοι δίσκοι να σουλατσάρουν ανά την επικράτεια. Σάμπως όμως είναι σύνηθες να σουλατσάρουν εγκληματικές οργανώσεις στη βουλή; Και αν, παρά πάσα προσδοκία, ξεμυτίσει κανένας ιπτάμενος δίσκος, δεν θα έριχνε επιτέλους κανείς επειγόντως τα καλύτερα νομικά μυαλά για να σκαρώσουν έναν Κ.Κ.Ι.Δ. Αντίθετα με ό,τι έγινε όταν ξεμύτισε μια μόνη εγκληματική οργάνωση η Χ.Α. Τότε ανέκυψε αίφνης ζέον και ακανθώδες το νομικό ζήτημα του πώς κόβεις την κρατική χρηματοδότηση σε μία συμμορία δολοφόνων! Το ζήτημα δεν γινόταν να διευθετηθεί με το υπάρχον νομικό καθεστώς; Μόνο όταν πρόκειται για κανέναν αναρχικό κρατούμενο σαν τον Σακκά ή για κανέναν Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα γίνονται όλα, ακόμα και του σπανού τα γένια; Αν η κυβέρνηση ήθελε να κόψει τα φράγκα στη ΧΑ μπορούσε να τα κόψει. Οι συνταγματικές δεσμεύσεις και το στάξιμο της ουράς του γαϊδάρου δεν πείθουν ούτε τον Κρανιδιώτη. Ένα χαρτί χρειαζόταν: «Κόβουμε τη χρηματοδότηση της ΧΑ και τα σκυλιά δεμένα», Γενικόν Λογιστήριον του Κράτους, σφραγίδες υπογραφές και τέλος. Όμως για κάθε φιλικό χαστουκάκι στο φασίστα, πρέπει ο προλετάριος να περιμένει δέκα βουρδουλιές στην καμπούρα του: Αυτό είναι στοιχειώδες δίδαγμα από την ιστορία του φασισμού και ουδείς στην αριστερά μπορεί να κάνει ότι δεν το ήξερε.

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Είμαι Αυτόνομος(;) Μια σύντομη ανατομία της σύγχρονης δημοκρατικής αυταπάτης



Αναδημοσίευση από το  A ruthless critique against everything existing





Satantango-18521_3                      Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα πυροδότησε πολλές συζητήσεις. Η πιό εντυπωσιακή ήταν η συζήτηση που ξεκίνησε σε ζητήματα δημοκρατίας. Η δημοκρατικότητα ξεχείλιζε από τα στόματα και τα λόγια, κάθε εφημερίδας, κάθε καναλιού κάθε ανθρώπου. Ο πυρήνας κάθε δημοκρατικής σκέψης είναι η έννοια της ατομικής ελευθερίας, της ατομικής επιλογής και της ατομικής πολιτικής αυτονομίας. Πυρήνας κάθε δημοκρατικής διαδικασίας είναι οι ατομικές ελευθερίες και αυτονομίες και ο σεβασμός σε αυτές. Το άθροισμα αυτών των “αμοιβαίων σεβασμών” βιώνεται ως δημοκρατική ελευθερία συνολικά(σε κοινωνικό επίπεδο). Μπορούμε όμως να είμαστε πραγματικά αυτόνομοι ή ελεύθεροι; Είναι τελικά εκεί το ζητούμενο;

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Παναθηναϊκό Συλλαλητήριο Μνήμης του Παύλου Φύσσα


 Αναδημοσίευση από τον  Κόκκινο Τύπο

Συλλαλητήριο Μνήμης στην Αμφιάλη
Την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου, ένα μήνα μετά τη δολοφονία του  Παύλου Φύσσα, ο Αντιφασιστικός Συντονισμός Κερατσινίου-Δραπετσώνας-Περάματος οργανώνει παναθηναϊκό συλλαλητήριο μνήμης του αντιφασίστα μουσικού, στο σημείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή. 
Καλούμε εργατικά σωματεία, συνδικάτα, συλλόγους εργαζομένων, τοπικούς συλλόγους, συλλογικότητες γειτονιάς, μαθητικές κοινότητες, φοιτητικούς συλλόγους, όλους τους δημοκράτες αντιφασίστες, να δώσουν δυναμικό παρόν σε μια ειρηνική λαοθάλασσα που θα βροντοφωνάξει: ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ.
18 Σεπτέμβρη 2013, Κερατσίνι: Ο Παύλος Φύσσας δολοφονείται από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος των ταγμάτων εφόδου της Χ.Α, με δυο μαχαιριές στην καρδιά εκτελώντας εντολές ανωτέρων!


Ένα μήνα μετά...

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Πέντε όχι πολύ σοβαρές απαντήσεις, σε πέντε καθόλου σοβαρές ερωτήσεις



 του Μάνου Σκούφογλου από τον ιστότοπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Και τι έγινε; Και τον Χίτλερ τον έβαλαν φυλακή και μετά πήρε την εξουσία

Ναι, ο Χίτλερ πήρε την εξουσία αφότου πήγε φυλακή, όχι όμως επειδή πήγε φυλακή. Πάμπολλοι άνθρωποι έχουν πάει στη φυλακή, κι ελάχιστοι από αυτούς έχουν πάρει την εξουσία. Άλλωστε δεν είναι ανάγκη να αγχωνόμαστε, ο Μιχαλολιάκος έχει ήδη μπει στη φυλακή, οπότε αν είναι γραφτό του να πάρει για αυτό το λόγο την εξουσία θα την πάρει είτε ξαναμπεί, είτε όχι.
Από τη άλλη πλευρά, και ο Λένιν πήγε στη φυλακή και μετά πήρε την εξουσία. Προκύπτει επομένως το λογικό συμπέρασμα ότι θα πρέπει να επιδιώκουμε οι αγωνιστές του εργατικού κινήματος και της επαναστατικής αριστεράς να μπουν στη φυλακή, γιατί μετά ίσως πάρουν την εξουσία, ενώ από την άλλη εξίσου λογικά θα πρέπει πρέπει να κάνουμε μια καμπάνια ενάντια στη φυλάκιση ακροδεξιών, γιατί μετά θα πάρουν την εξουσία. Θα πρέπει τότε να κάνουμε και την αυτοκριτική μας για πολιτικές πατάτες που κάναμε στο παρελθόν, όπως ήταν πχ η καμπάνια για την καταδίκη του Περίανδρου, που και αυτόν άλλωστε το αστικό κράτος τον φυλάκισε.

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Εντωμεταξύ, στο μέτωπο της πρωτογενούς παραγωγής εξαθλίωσης...

Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιον


Ενώ οι πτώσεις από τα σύννεφα πολιτικού και μιντιακού προσωπικού συνεχίζονται, ενώπιον ενός κατηγορητηρίου για την Χρυσή Αυγή που θα έκανε την Καμόρα να κοκκινίζει, η προϊούσα οικονομική και κοινωνική καταστροφή της χώρας, εκείνη που θα εγγυηθεί την συνέχιση του ναζιστικού φαινομένου ή την μετάλλαξή του σε κάτι παρεμφερώς άρρωστο, συνεχίζεται ακάθεκτη. Η λιτότητα, όχι μόνο στην Ελλάδα, εξαθλιώνει τον πληθυσμό και φτιάχνει τους εκατομμυριούχους...

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Δίκτυο Σπάρτακος: Αγωνιστικό κάλεσμα στη στρατευμένη νεολαία


Αναδημοσίευση από το Δίκτυο Σπάρτακος



Για την ανάπτυξη Συλλογικών Αγώνων – Για την Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων μας

ΔΕΝ ΨΑΡΩΝΟΥΜΕ

Συγκροτούμε Επιτροπές Φαντάρων σε κάθε Στρατόπεδο

Την περίοδο που εξαπολύεται η πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, την περίοδο που οι μισθοί και συντάξεις πετσοκόβονται, και η ανεργία στους νέους αγγίζει το 50%, κάποιοι από εμάς καλούμαστε, εν μέσω όλων αυτών των δυσκολιών επιβίωσης των οικογενειών μας, να υπηρετήσουμε στον ελληνικό στρατό.
Κάποιος θα πίστευε ότι το μόνο κακό που μας δημιουργεί η κατάταξή μας, είναι η απομάκρυνση από τα σπίτια και τις οικογένειές μας, και η “διακοπή” των όσων κάνουμε και των προσπαθειών μας για 9 μήνες. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Ο Έλληνας φαντάρος από τη στιγμή που παρουσιαστεί μέχρι την απόλυσή του έχει να αντιμετωπίσει ένα σωρό από προβλήματα.