Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ Σπάρτακος

ΣΤΙΣ 30 ΜΑΗ ΠΑΜΕ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ» ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΦΙΕΣΤΕΣ

Το ένα χέρι νίβει το άλλο, και τα δυο το πρόσωπο
Από τη μια μεριά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ακολουθώντας τις ντιρεκτίβες των ΕΕ,ΔΝΤ, Κεφαλαίου, νομοθέτησαν τον περασμένο Γενάρη ενάντια στο δικαίωμα της απεργίας. Από την άλλη, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία επιχειρεί να μετατρέψει τις εργατικές απεργίες σε ανάμεικτες  «πανεθνικές μέρες δράσης» παρέα με διάφορους. Στόχος είναι να τις αποστεώσει από κάθε εργατικό αίτημα και να υποτάξει τη μισθωτή εργασία στα συμφέροντα της εργοδοσίας, σε μια λογική κοινωνικού εταιρισμού άνευ προηγουμένου.
Η ταξική πάλη είναι μεν αέναη, όμως περνάει από πλημμυρίδες και αμπώτιδες ακολουθώντας την πορεία του οικονομικού κύκλου και την αντίστοιχη συμπεριφορά κράτους και κεφαλαίου. Την προηγούμενη περίοδο της σφοδρής επίθεσης του κεφαλαίου, τα συνδικάτα και η γραφειοκρατία τους προσαρμόστηκαν ανάλογα με απεργιακά μπαράζ και αιτήματα περισσότερο προωθημένα, καθώς η ταξική πτέρυγα μέσα σε αυτά συχνά έδινε τον τόνο. Σήμερα με την «Κοινωνική Συμμαχία» επιχειρείται να εμπεδωθεί το μνημονιακό κεκτημένο της τεράστιας κοινωνικής καταστροφής, με μια όμως επιπλέον απόπειρα αντιδραστικής αναδίπλωσης των συνδικάτων υιοθετώντας αιτήματα της αντίπερα όχθης, όπως η επιχειρηματικότητα, η καινοτομία και τα φορολογικά κίνητρα σε επιχειρήσεις. Η γραφειοκρατία προσπαθεί να σύρει τα συνδικάτα στο δόγμα που διατύπωσε ο προηγούμενος  πρόεδρος του ΣΕΒ: «είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι που βυθίζεται». Το μόνο που δεν μας λένε οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, είναι ενάντια σε ποιόν στρέφεται η «Κοινωνική Συμμαχία», αν όχι σε κράτος και εργοδοσία; Υπάρχει κάποιος αόρατος εχθρός που δεν γνωρίζουμε;
Ναι, είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι που βυθίζεται
Όμως αυτό που ξεχνάει να μας πει ο ΣΕΒ, είναι ότι δεν τραβάμε όλοι κουπί, ούτε βρισκόμαστε όλοι στα αμπάρια και τα μηχανοστάσια, ούτε και θα σωθούμε όλοι όταν βυθιστεί το καράβι, μιας και οι σωσίβιες λέμβοι φτάνουν για λίγους. Όσο και να θέλει το κεφάλαιο και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία να πείσει για το αντίθετο, οι άνθρωποι του μόχθου καταλαβαίνουν ότι οι λύκοι με τα πρόβατα δεν έχουν κοινά συμφέροντα.   
Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά εργατικά και λαϊκά στρώματα, ως  σύγχρονοι σκλάβοι της μισθωτής εργασίας, πρέπει να απορρίψουν με κάθε τρόπο την «Κοινωνική Συμμαχία» που μηχανεύτηκαν οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ με την εργοδοσία, αλλά και κάθε τέτοια συμμαχία που στην ουσία σκάβει το λάκκο τους. Σε αυτή την «εθνική ενότητα» πρέπει να είμαστε προδότες.
Ούτε αναχωριτισμός, ούτε ακόλουθοι της γραφειοκρατίας
Η ταξική πτέρυγα και οι αγωνιζόμενοι συνδικαλιστές πρέπει να έχουν ξεκάθαρη τακτική στο συνδικαλιστικό κίνημα. Με κατανόηση της ιστορικής περιόδου, του σε βάρος μας πολιτικού συσχετισμού και την εδώ και έναν αιώνα αστικοποίηση των συνδικάτων κάτω από την ομπρέλα αστικού κράτους και εργοδοσίας, πρέπει στοιχειωδώς να δεχτούμε ότι τα συνδικάτα δεν είναι επαναστατικές δομές με επιθετικό χαρακτήρα, που για κάποιο λόγο ξέφυγαν από τον έλεγχό μας. Είναι αμυντικοί σχηματισμοί της τάξης που διεξάγουν οικονομικό αγώνα, και η ηγεσία τους είναι αντίστοιχη της πολιτικής συνείδησης των εργαζομένων. Η δουλειά μας είναι να μετατρέψουμε την πάλη για αύξηση του μισθού σε πάλη για την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς και να αλλάξουμε τον πραγματικό πολιτικό συσχετισμό προς όφελός μας. Και αυτό δεν θα γίνει με καμία εξαγγελία από την πλευρά μας, αλλά θα συμβεί ταυτόχρονα με μια συγκυρία που ο καπιταλισμός θα χαροπαλεύει μέσα στις αντιφάσεις του και θα είναι αδύναμος, έτοιμος να τσακιστεί. Τότε, τα συνδικάτα θα αργοπεθαίνουν, και όσο αυτά θα απαξιώνονται, τόσο οι νέες δομές εργατικής εξουσίας θα δυναμώνουν και αντίστροφα Σε τελική ανάλυση, σε μια τέτοια συγκυρία τα σημερινά συνδικάτα θα πεθάνουν, συμπαρασύροντας μαζί και την ηγεσία τους.
Από τη μια μεριά λοιπόν, πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο στίγμα μέσα στα συνδικάτα, να έχουμε διακριτές θέσεις, ενίοτε να λειτουργούμε αυτόνομα και πρωτοβουλιακά, να μη χτίζουμε σχέσεις εξάρτησης με τη γραφειοκρατία και να μην υπάρχει κανένας συμφιλιωτισμός με αυτήν. Από την άλλη, δεν πρέπει να επιτρέπουμε στη γραφειοκρατία να λειτουργεί ανενόχλητη, πρέπει να της βάζουμε φραγμούς, να αποδεχόμαστε τα συνδικάτα ως αυτό που πραγματικά είναι, να έχουμε αίσθηση του πολιτικού συσχετισμού και να προτείνουμε πράγματα που αντιστοιχούν σε αυτόν.
Οι απεργίες είναι των εργατών
Η «Κοινωνική Συμμαχία» που συναρμολογήθηκε από κάθε λογής κηφήνες πρέπει να τσακιστεί στην πράξη, όχι μόνο με γραπτές καταγγελίες, αλλά με αποκάλυψη του σχεδίου τους και με δυναμική παρουσία για να την τσαλακώσουμε από την πρώτη της εμφάνιση. Να δώσουμε στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να καταλάβει ότι υπάρχουν κόκκινες γραμμές που δεν μπορεί να υπερβεί.  Σε ένα τόπο που η εργατική τάξη τα τελευταία χρόνια τσακίστηκε και μάτωσε για τα συμφέροντα κεφαλαίου και εργοδοσίας, είναι πρόκληση να στήνεις εργοδοτικές φιέστες χρησιμοποιώντας τα συνδικάτα.
Όποιος σήμερα αρκείται σε απλές καταγγελίες, χωρίς τουλάχιστον να προσπαθεί να πολεμήσει έμπρακτα αυτή την «αντιδραστική συμμαχία», στην πραγματικότητα είναι μέρος του προβλήματος. Και ο πόλεμος ενάντια σε αυτή τη συμμαχία, η μάχη για διεκδικήσουμε τα αιτήματά μας, δεν θα γίνει μόνο από εκλεγμένους συνδικαλιστές και από την πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, αλλά και από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Γιατί όπως πάντα, η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας.
Με όπλο την απεργία, στις 30 Μάη απεργούμε
με τα εργατικά συμφέροντα μπροστά, ενάντια στην «Κοινωνική Συμμαχία»
okde.org

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Συνδικαλιστική Γραφειοκρατία – Απεργία – Συνδικάτα


Με αφορμή τις διχογνωμίες για τη γενι­κή απεργία της 30ης Μαΐου
Πέτρος Νομικός
Ο κ. Chris McClain είναι αξιωματούχος του παραρτήματος Seattle (Iron Workers Lo­cal Union 86), του αμερικάνικου συνδικάτου των σιδεράδων του κατασκευαστικού τομέα.
Η κα Kshama Sawant ανήκει στο σπανιότατο είδος της αμερικανής δημοτικής σύμβουλου της Αριστεράς και έχει καταθέσει στο δημοτικό συμβούλιο του Seattle πρόταση να επιβληθεί ένας νέος φόρος στις επιχειρήσεις, τα έσοδα από τον οποίο θα διατίθενται από το δήμο υπέρ των αστέγων της πόλης. Ο κ. Jeff Bezos είναι ο ζάπλουτος ιδιοκτήτης της γνωστής εταιρείας Amazon η οποία συγκαταλέγεται στις επιχειρήσεις που η Sawant προτείνει να φορολογηθούν, πράγμα που δεν του αρέσει διόλου. Γι’ αυτό και απειλεί να αναστείλει τα σχέδιά του για ανέγερση κτιρίων της Amazon στο Seattle, ελαττώνοντας τη δουλειά των κατασκευαστικών εταιρειών και συνακόλουθα των σιδεράδων, πράγμα που, με τη σειρά του, δεν αρέσει διόλου στους τελευταίους. Γι αυτό και το Local 86 των Ironworkers, την επαύριο της εργατικής πρωτομαγιάς 2018(!), οργάνωσε διαδήλωση εναντίον της πρότασης Sawant και μπούκαρε στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, όπου η Sawant θα υποστήριζε την πρότασή της, για να την κατεβάσει από το βήμα. Οι επιδόσεις του κ. McClain δεν αφορούν μόνο την πρακτική συνδικαλιστική δράση του αλλά εκτείνονται και στη σφαίρα της θεωρίας, εκείνης της θεωρίας η οποία διέπει τη λαμπρή του αυτή συνδι­καλιστική δράση, συνοψίζεται στο μότο «με σκληρή δουλειά ανεβαίνει κοινωνικά ο άνθρωπος» και την οποία μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ. Οι ομοιότητες με τους γραφειοκράτες των δικών μας τριτοβάθμιων συνδικάτων της λεγόμενης «Κοινωνικής Συμμαχίας» δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερες!

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Περί προδοτών και προδομένων

Μανώλης Αναγνωστάκης και Ντίνος Χριστιανόπουλος αντιστοίχως
























ΟΧΙ ΑΠΟ ΔΩ


Ὄχι ἀπὸ δῶ. Λάθος στὸ φάκελο καὶ στὶς διευθύνσεις
Μιὰ λέξη ἕνας ἀριθμός κι ὅλο τὸ νόημα ἀλλάζει
Ἕνα κουδούνι πιὸ δίπλα κι ὁ ἐνοικιαστής εἶναι
ἄλλος
Κλείνει τὰ παντζούρια τὸ βράδυ μανταλώνει τὶς
πόρτες
Κατεβάζει τὰ μεγάλα στὸρ φράζει μ’ ένα σεντούκι
τὴν ξώπορτα
Σβήνει προσεκτικὰ τ’ αποτσίγαρα καὶ κρύβεται
κάτω ἀπ’ τὶς κουβέρτες.
Λάθος. Γιατὶ χτυπᾶς τὸ μάνταλο; δὲ θὰ σ’ ἀνοίξει
Ἡ ὥρα εἶναι περασμένη καὶ στὸ σκοτάδι δὲν μπο-
ρεῖς νὰ ξεχωρίσεις.
Πῶς νὰ πιστέψω πὼς εἶσαι σὺ ὁ Φώτης, ὄχι ὁ
Κώστας, ὄχι ὁ Θανάσης τοῦ Κώστα;
Γιατὶ ἀλλάζεις φορεσιές, ἁλλάζεις χτένισμα, δένεις
ἀλλιώτικα τὸν κόμπο τῆς γραβάτας;
Παντρεύτηκες δύο φορὲς καὶ τώρα μετρᾶς τὶς ἐρω-
τικές σου ἐπιτυχίες
Ἀρχείο σὲ σειρὰ ἀλφαβητική, γράμματα καὶ φω-
τογραφίες.
Δὲ σὲ γνωρίζω. Ἴσως νὰ ταξιδέψαμε μαζί, ὅπως
τὸ λές, μὲ τὸ «Ἀλκινόη»
Πήγαμε τρεῖς φορὲς στὸ «Θερμαϊκὸν» μοῦ πλή-
ρωσες τὸ τρὰμ γιὰ τὴν Καμάρα
Μὰ δὲ σὲ ξέρω. Ἀπό τὸ δρόμο αὐτὸ δὲν πέρασες
ποτέ σου
Δὲ διάβασες τὰ ἐπισκεπτήρια καὶ τὶς ἐπιγραφὲς
πάνω στοὺς τοίχους
Ὅλες οἱ ξώπορτες κλειστὲς καὶ τὸ σεντούκι, μὴν
ξεχνᾶς — μόλις νυχτώσει.

Ὄχι δὲν πιάνω τὸ χέρι σου. Δὲ θὰ κλέψεις τὸ σχῆ-
μα τοῦ δικοῦ μου.














Δημᾶς


Δημᾶς Παύλῳ δεσμίῳ ἐν Ρώμῃ˙ χαίρειν.
Εἶναι ἡ τέταρτη φορὰ ποὺ ἐπιχειρῶ νὰ σᾶς γράψω,
μέσα σὲ τοῦτο τὸ πολυθόρυβο μπὰρ μὲ τὸ ράδιο νὰ παίζει σουὶνγκ
καὶ τὸ κορίτσι νὰ μὲ κοιτάει παραξενεμένο.
Συχνὰ θυμοῦμαι τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, τοὺς ἀδελφοὺς ἐν Κυρίῳ,
μὲ ταράζει ἡ νοσταλγία, μὲ διαλύει.
Ὅλοι μὲ θεωροῦν εὐτυχισμένο καθῶς μὲ βλέπουν μὲ τὸ χακί,
τὸ περίστροφο στὰ δεξιά, νὰ βαδίζω γεμᾶτος αὐτοπεποίθηση,
στὴ Μπάρα, στὰ θέατρα, στὰ ζαχαροπλαστεῖα, στὰ γυμναστήρια.
Ὅμως νιώθω καλὰ τὴν τερηδόνα ποὺ προχωρεῖ.
Τί τὰ θέλετε, κύριε, τί τὰ θέλετε,
ἐμεῖς ποὺ γνωρίσαμε μικροὶ τὸ Χριστὸ ζοῦμε τώρα τὴ θλίψη˙
χάσμα γὰρ μέγα ἐστήρικται μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν.
Ὅπου νὰ γυρίσω, μὲ σκοτώνει τὸ παράπονό σας:
Δημᾶς μὲ ἐγκατέλιπεν ἀγαπήσας τὁν νῡν αἰῶνα.
Κι ὅμως νιώθω παράταιρος μέσα στὸν κόσμο αυτό,
σὰν κλασικὴ μουσικὴ σὲ ταβέρνα.
Κι ὅταν ἀνοίγω τὸ ἀλμποὺμ μὲ τὰ εἰκόνια ποὺ μᾶς κάμναν
πλανόδιοι ζωγράφοι σ’ ἐξορμήσεις ἱεραποστολικές,
δὲν ξέρω ἂν θὰ ’θελα νὰ ἐπιστρέψω, εἶναι τόσο ὀδυνηρὴ
ἡ ἐποχὴ τῆς φρόνησης, θὰ ’θελα μόνο
νὰ ξεριζώσω μὲ τὰ χέρια μου τὴ μνήμη.
Τάχα νὰ βάλω πιὰ τὶς χῶρες μου σὲ κάποια τάξη;
Καὶ πῶς μὲς στ’ ἀδιέξοδο ἔξοδο νὰ ’βρω;










Η Αντιδραστική Αποσύνθεση του Κουρδικού Εθνικισμού

ή πώς ένα εθνικιστικό «αντιιμπεριαλιστικό» κίνημα στα χέρια μικροαστών εθνικιστών, γλιστράει στην ανοικτή συνεργασία με τον κάθε σημαίας ιμπεριαλισμό κι από 'κει στην ανοιχτή πλέον συμμαχία με το μακελάρη του Συριακού λαού. Η προδοσία από αυτές τις ταξικές δυνάμεις των προσδοκιών του Κουρδικού λαού για αυτοπροσδιορισμό και εθνική ανεξαρτησία  έχει συντελεστεί.

 Αναδημοσίευση από τους Νιου Γιορκ Τάιμς


Της Καρλόττα Γκωλ


Μετάφραση Παραναγνώστης

Από την υποδοχή των φιλοκυβερνητικών πολιτοφυλακών στο θύλακα
της Αφρίνης την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2018. .Διακρίνονται πορτραίτα
του Οτσαλάν και του Άσαντ. Φωτογραφία του Αχμάντ Σάφι Μπιλάλ 
Πρακτορείο του Γαλλικού Τύπου, Εικόνες Γκετύ.



ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Πιστές στην κυβέρνηση της Συρίας πολιτοφυλακές κατέφθασαν στο βορειοδυτικό θύλακα της Αφρίνης την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου σε υποστήριξη των Κουρδικών πολιτοφυλακών, διεκδικώντας έδαφος και υποσκελίζοντας τις τουρκικές δυνάμεις, που ήδη βαδίζουν μαχόμενες προς την πόλη εδώ και σχεδόν ένα μήνα.
 Τηλεοπτικές εκπομπές και αναρτήσεις κοινωνικών μέσων δείχνουν πλήθη να πανηγυρίζουν στην κεντρική πλατεία της πόλης της Αφρίνης, ανεμίζοντας σημαίες και κρατώντας αφίσες του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ και του Κούρδου μαχητικού ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος είναι φυλακισμένος στην Τουρκία κατηγορούμενος για τρομοκρατία.

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Τρομοκρατική επίθεση των ΜΑΤ στα γραφεία του ΝΑΡ
Δεν υποχωρούμε! – Λευτεριά στο λαό, θάνατος στο φασισμό!
Στον απόηχο του εθνικιστικού συλλαλητηρίου και καθώς ομάδες φασιστών κυκλοφορούσαν με κράνη και ρόπαλα στο κέντρο της Αθήνας αναζητώντας υποψήφια θύματα, διμοιρία των ΜΑΤ επιτέθηκε στα γραφεία του ΝΑΡ (επί της οδού Κλεισόβης, στην πλατεία Κάνιγγος) και στους συντρόφους που είχαν αναλάβει την περιφρούρησή τους.
Η επιδρομή της διμοιρίας με χρήση χημικών και κλομπ λίγο μετά τις 4 μ.μ. έγινε με τέτοια κατασταλτική μανία, που όχι μόνο κτυπήθηκαν μέλη του ΝΑΡ με κλομπ, αλλά οι ΜΑΤατζήδες έριξαν χημικά ακόμα και μέσα στα γραφεία του ΝΑΡ, πριν απωθηθούν από την περιφρούρηση.
Πρόκειται για ευθεία κατασταλτική και τρομοκρατική ενέργεια προς το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όλη την μαχόμενη Αριστερά και τον κόσμο του κινήματος που δεν σκύβει το κεφάλι, για την οποία το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ φέρουν ακέραια την ευθύνη.
Στην περίπτωση αυτή δεν χωρά καμιά δικαιολογία. Τόσο ο χώρος, ο χρόνος και η ένταση της επίθεσης μόνο αποτέλεσμα λάθους δεν μπορεί να αποτελεί.
Είναι γελασμένοι όσοι νομίζουν πως το ΝΑΡ και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, οι αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα κάνουν έστω κι ένα βήμα πίσω από την ανυποχώρητη πάλη τους για το Ψωμί – Δουλειά – Ειρήνη – Ελευθερία της εποχής μας, ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος του, στην κυβερνητική πολιτική και όλο το μνημονιακό πολιτικό κατεστημένο , τον εθνικισμό - φασισμό και όλα τα φασιστικά ντόπερμαν του συστήματος.


Γραφείο Τύπου
του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Αθήνα, 4/2/2018

πηγή: www.narnet.gr


Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Aνακοίνωση της Συμμαχίας Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής

Δημοσιεύουμε ανακοίνωση της Συμμαχίας Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής σχετικά με την Τουρκική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία


Αλληλεγγύη στην Αφρίνη, την Αλ Γκούτα και το Ιντλίμπ εναντίον όλων των στρατιωτικών επιθέσεων




Εμείς, η Συμμαχία των Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής, αντιτιθέμεθα στις διάφορες στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον της Αφρίνης, του Ιντλίμπ και της Ανατολικής Γκούτα και υποστηρίζουμε όλους τους αθώους πολίτες στη Συρία. . . Όλες οι διεθνείς και περιφερειακές δυνάμεις συναίνεσαν στην αναγκαιότητα εκκαθάρισης των λαϊκών επαναστατικών κινημάτων που ξεκίνησαν στη Συρία τον Μάρτιο του 2011. . .

Αλληλεγγύη στην Αφρίνη ενάντια στην τουρκική στρατιωτική επέμβαση

Από τις 20 Ιανουαρίου 2018, Τούρκοι στρατιώτες με τη βοήθεια φιλοτουρκικών ομάδων της συριακής αντιπολίτευσης προχώρησαν σε μεγάλη αεροπορική και επίγεια επίθεση, που ονόμασαν «Επιχείρηση Ελιά», στην επαρχία της Αφρίνης στη βορειοδυτική Συρία, μια περιοχή με πληθυσμό κουρδικής πλειοψηφίας η οποία ελέγχεται από το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG). Τουλάχιστον 30 πολίτες έχουν σκοτωθεί από την έναρξη της επιχείρησης.
Η Αφρίνη είχε υποδεχθεί πολλούς εσωτερικά εκτοπισμένους από άλλες περιοχές της χώρας, γεγονός που οδήγησε σε διπλασιασμό του πληθυσμού της σε 400.000 και 500.000, επειδή ήταν σχετικά αλώβητη από τον πόλεμο και τις επιθέσεις των δυνάμεων του καθεστώτος Άσαντ.
Η επίθεση αυτή έρχεται μετά από μήνες έντονων εντάσεων και επιθέσεων από τον τουρκικό στρατό ενάντια στην Αφρίνη. Ο τουρκικός στρατός χρησιμοποίησε ως πρόσχημα μια ανακοίνωση ενός εκπροσώπου του παγκόσμιου στρατιωτικού συνασπισμού των ΗΠΑ εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (IS) σχετικά με τη συγκρότηση συνοριακής δύναμης 30.000 μαχητών υπό τη διοίκηση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) κορμός των οποίων είναι οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG). Κατά την άποψη της Άγκυρας, η απόφαση των ΗΠΑ σήμαινε ότι η εταιρική σχέση των ΗΠΑ-YPG δεν θα τελείωσε με την κατάρρευση του ISIS, όπως ήλπιζε η τουρκική κυβέρνηση.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Η κληρονομιά της Οκτωβριανής Επανάστασης

Αναδημοσίευση από το International Viewpoint

 

του David Mandel

 

Μετάφραση: Παραναγνώστης

Εκατό χρόνια μετά, το ζήτημα της ιστορικής κληρονομιάς της Οκτωβριανής Επανάστασης δεν είναι εύκολο για τους σοσιαλιστές, δεδομένου ότι ο μεν σταλινισμός ρίζωσε μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία μετά από την επανάσταση, η δε παλινόρθωση του καπιταλισμού, 70 χρόνια αργότερα, συνάντησε μικρή αντίσταση. Μπορούμε βέβαια να επισημάνουμε τον κεντρικό ρόλο του Κόκκινου Στρατού στη νίκη επί του φασισμού ή τον ανταγωνισμό μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και του καπιταλιστικού κόσμου που άνοιξε χώρο για τους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες ή στη ανάσχεση των καπιταλιστικών ορέξεων από την ύπαρξη μιας μεγάλης εθνικοποιημένης, σχεδιασμένης οικονομίας. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτούς τους τομείς, η κληρονομιά δεν είναι αδιαμφισβήτητη.

Αλλά η κύρια κληρονομιά της Οκτωβριανής Επανάστασης για την αριστερά σήμερα, είναι στην πραγματικότητα και η λιγότερο αμφισβητούμενη. Μπορεί να συνοψιστεί σε μια λέξη: «Τόλμησαν». Θέλω να πω με αυτό ότι οι μπολσεβίκοι, οργανώνοντας την επαναστατική κατάληψη της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και την υπεράσπισή της από τις ιδιοκτήτριες τάξεις, έμειναν πιστοί στην αποστολή τους ως εργατικό κόμμα: έδωσαν στους εργάτες και τους αγρότες την ηγεσία που χρειάζονταν και ήθελαν.