Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Από τη Σοσιαλδημοκρατία στο Φασισμό. Πώς ο Bolsonaro κέρδισε τη Βραζιλία

Αναδημοσιεύουμε από το Red Flag μια ανασκόπηση της πορείας του  Βραζιλιάνικου PT μέχρι την ήττα του από τον Bolsonaro.
Μετάφραση: Παραναγνώστης

Το Εργατικό Κόμμα, με τη μαζική εργατική του βάση και τη μεγαλύτερη πολιτική οργάνωση της Βραζιλίας, φέρει κάποια ευθύνη για τη νίκη του φασίστα, Jair Bolsonaro, στις προεδρικές εκλογές της 28ης Οκτωβρίου.
Η στασιμότητα της βραζιλιάνικης οικονομίας και η εκλογική κατάρρευση των κομμάτων κόμματα του κέντρου και της δεξιάς ώθησαν την καπιταλιστική τάξη να ρίξει το βάρος της υπέρ του Μπολσονάρο μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών στις 7 Οκτωβρίου. Ο Μπολσονάρο απέσπασε μαζική εκλογική στήριξη, παρουσιαζόμενος σαν νέος και άφθαρτος και προωθώντας μια σκληρή ατζέντα νόμου και τάξης, η οποία βρήκε ανταπόκριση σε μια χώρα με ποσοστό ανθρωποκτονιών εξαπλάσιο από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Τι συμβαίνει στην Τουρκία;



Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε δύο άρθρα για  την κατάσταση στην Τουρκία. Το πρώτο από τους Asia Times, έχει τίτλο «Η Κίνα θα Εξαγοράσει Πάμφθηνα την Τουρκία»  και το υπογράφει ο . Το δεύτερο «Τουρκία: ολική κατάρρευση» υπογράφεται από τον γνωστό μαρξιστή οικονομολόγο και blogger Michael Roberts. Και τα δύο άρθρα παρουσιάζουν με μελανά χρώματα την τουρκική οικονομία. Εκτός από τη αντίθετη ταξική τους σκοπιά, διαφοροποιούνται και στο ρόλο που θα παίξει ο κινέζικος ιμπεριαλισμός. Το βέβαιο είναι ότι θα δούμε πολλές εξελίξεις στην Τουρκία και η άνοδος του εθνικισμού στην αποδώ όχθη του Αιγαίου δεν θα ήταν έκπληξη τώρα που η Ελληνική Αστική τάξη ευελπιστώντας ότι έχει κανονίσει τα προς βορρά της ζητήματα («Μακεδονικό» και ΑΟΖ με τη Αλβανία) στρέφεται πλησίστια προς ανατολάς ενάντια σε μια οικονομικά παραπαίουσα πλέον Τουρκία.
Παραναγνώστης


Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

Ο Λένιν και το Επαναστατικό Κόμμα

Κυκλοφόρησε από το Ινστιτούτο Κοινωνικών και Πολιτικών Ερευνών στις εκδόσεις Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη, το Βιβλίο του Paul LeBlanc Ο Λένιν και το Επαναστατικό Κόμμα.

Η μετάφραση (Πέτρος Νομικός) και η φιλολογική επιμέλεια (Κώστας Ευωδιάς) έγιναν στο νησί της Σύρου, μια σχεδόν συριανή έκδοση λοιπόν.
Το βιβλίο μας ξανασυστήνει έναν πραγματικό και στο ανθρώπινο μέτρο Λένιν, μετά από έναν αιώνα σταλινικής μουμιοποίησης του έργου (και του κουφαριού) του μεγάλου επαναστάτη. Το βιβλίο δεν αποτελεί βιογραφία, αλλά παρακολουθεί, μέσα στο συγκεκριμένο ιστορικό και πολιτικό τους πλαίσιο, τις μεταβολές μιας εξελισσόμενης αντίληψης του Λένιν σχετικά με την πολιτική οργάνωση των εργατών.  

Αφήνοντας τους ίδιους τους πρωταγωνιστές να μιλήσουν μέσα από τα γραπτά τους, ο LeBlanc αφαιρεί ένα προς ένα τα επάλληλα στρώματα σταλινικής και ιμπεριαλιστικής παραχάραξης και συκοφαντίας που τη σκέπαζαν, για να επιτρέψει σε μια ολοζώντανη δημοκρατική λενινιστική οργάνωση να προβάλει  μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Μια οργάνωση με πλήρη σεβασμό στις μειοψηφικές απόψεις, μια πολιτική οργάνωση που, ενώ θεωρεί εντελώς φυσικό να υπερεκπροσωπείται στα ηγετικά όργανα η εσωκομματική αντιπολίτευση, μπορεί ωστόσο ταυτόχρονα να αποτελεί αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής μάχης.  
Όπως και να αποτιμά κανείς το φαινόμενο Λένιν, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι βρίσκεται μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της ιστορίας. Το κύμα των λενινιστικών σπουδών, που ζωογονεί  τα τελευταία χρόνια το δυτικό ακαδημαϊκό χώρο, αποτελεί επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας. 
Ο συγγραφέας του βιβλίου, λενινιστής ο ίδιος, ανήκει στους πρωτεργάτες αυτών των λενινιστικών σπουδών και έχει ενεργά συμμετάσχει με άρθρα και βιβλία στις σχετικές ακαδημαϊκές συζητήσεις σε Ευρώπη και Αμερική.
Ο Paul LeBlanc (1947) είναι καθηγητής Ιστορίας στο Κολλέγιο La Roche  του Πίτσμπουργκ στην Πενσιλβανία. Από το 1965 συμμετέχει ενεργά  στο εργατικό και κοινωνικό κίνημα ενώ τα ακαδημαϊκά του ενδιαφέροντα  επικεντρώνονται στο μαρξισμό και το έργο του περιλαμβάνει
μελέτες για το Λένιν και τον Τρότσκι.

Από το 1990 έως το 2005 διηύθυνε τις εκδόσεις Humanities Press/Humanity Books series “Revolutionary Studies” και εξέδωσε την οκτάτομη  International Encyclopedia of Revolution and Protest (Wiley 2009). 
Είναι μέλος της εκδοτικής επιτροπής που έχει αναλάβει την έκδοση  του συνολικού έργου της Ρόζας Λούξεμπουργκ (Verso). 
Το βιβλίο του (μαζί με το Michael Yates) A Freedom Budget for All Americans: Recapturing the Promise of the Civil Rights Movement for Economic Justice Today (Monthly Review Press, 2013) έχει βραβευθεί με το Βραβείο Εξαιρετικού Ακαδημαϊκού Έργου, Choice Award Outstanding Academic Text
 

Ανάμεσα στα έργα του συμπεριλαμβάνονται τα 

  • Work and Struggle: Voices from US Labor Radicalism (Routledge 2011),  
  • Marx Lenin and the Revolutionary Experience: Studies of Communism and Radicalization in the Age of Globalization (Routledge 2006), 
  • A short History of the US Working Class from colonial Times to Twenty First Century(Humanity 1999),  
  • From Marx to Gramsci (Humanities Press 1996) και   
  • Ο Λένιν και το Επαναστατικό Κόμμα, που είναι το πρώτο βιβλίο του που μεταφράζεται στα ελληνικά.

Η Ταυτότητα του Βιβλίου

Paul Le Blanc
Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ TO ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

572 σελίδες

Τίτλος πρωτοτύπου
Paul Le Blanc, Lenin and the Revolutionary Party, Haymarket Books, Chicago, 2015


Μετάφραση
Πέτρος Νομικός 

Διόρθωση/Επιμέλεια
Κώστας Ευωδιάς

Καλλιτεχνική επιμέλεια και εξώφυλλο
Ευγενία Βλάχου   

Εκδόσεις Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη
Κωλέττη 14α, Αθήνα 2103300755, grafeio@okde.org, www.okde.org

ISΒΝ: 978-618-81796-2-2
   
Το βιβλίο τυπώθηκε τον Ιούνιο του 2018


Σχετικοί Σύνδεσμοι

r-project

Το Ιράν μετά τις νέες απειλές του Trump


Δημοσιεύουμε ανακοίνωση της αντιπολεμικής οργάνωσης 
Δίκτυο Αναβιώστε το Φιλειρηνικό Κίνημα του ΙΡΑΝ την οποία στηρίζουν οι οργανώσεις:
Alliance of Middle East Socialists,  Campaign for Global Solidarity with the Syrian Revolution,  International Socialist Organization, Middle East Crisis Committee, Promoting Enduring Peace, Voices for Creative Non-Violence, War Resisters League.




Μετάφραση: Παραναγνώστης

Μετά την μονομερή απόσυρση τον Μάιο του 2018, από την πυρηνική συμφωνία του 2015 με το Ιράν, μια συμφωνία που είχε υπογραφεί από τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, τη Ρωσία και την Κίνα, οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να επιβάλουν τον προσεχή Νοέμβριο τις «επαχθέστερες κυρώσεις της ιστορίας» στο Ιράν. Ο δικηγόρος του Trump, ο Rudy Giuliani, διακηρύσσει επίσης ότι «Η κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν βρίσκεται πολύ κοντά». Οι άρχοντες του Ισραηλινού κράτους απαρτχάιντ απεργάζονται ένα κατεστραμμένο από έναν αμερικανικό πόλεμο Ιράν. Οι Ρεπουμπλικανοί υποστηρίζουν με ενθουσιασμό τις πολεμικές απειλές του Trump. Οι Δημοκρατικοί δεν αναμένεται να προβάλουν σοβαρή αντίσταση – στην πραγματικότητα πολλοί από αυτούς θα υποστηρίξουν τον πόλεμο. Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι ΗΠΑ οδεύουν προς έναν νέο πόλεμο. Οφείλουμε να αντιταχθούμε.
Ωστόσο, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Το θλιβερό ρεκόρ του Ιράν στα ανθρώπινα δικαιώματα και η δίπλα στον Άσαντ συμμετοχή του στην καταστροφή της συριακής επανάστασης, στη μαζική δολοφονία του Συριακού λαού και στον εκτοπισμό του μισού πληθυσμού της Συρίας είναι απαράδεκτες.

Λέμε,
  • Όχι στον πόλεμο κατά του Ιράν, όχι στον κυβερνοπόλεμο, όχι στις οικονομικές κυρώσεις που θα πλήξουν τις ιρανικές μάζες. 
  • Το αντιπολεμικό κίνημα πρέπει να υπενθυμίσει στον κόσμο τη φρίκη των κυρώσεων κατά του Ιράκ το 1990-2003
  • Το Ιράν να αποχωρήσει τώρα από τη Συρία. Η επέμβασή σας είναι εγκληματική. Σταματήστε την άμεση και έμμεση στρατιωτική επέμβαση στο Λίβανο, το Ιράκ και την Υεμένη. 
  • Αλληλεγγύη με την εξελισσόμενη εξέγερση των εργατών, των γυναικών, των ανέργων νέων, των φοιτητών, των δασκάλων, των αγροτών, των καταπιεσμένων εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων και των απόκληρων, για κοινωνική δικαιοσύνη ενάντια στο ιρανικό καθεστώς και στις στρατιωτικές του επεμβάσεις στο εξωτερικό. 
  • Εκφράζοντας την υποστήριξή μας στις ιρανικές δημοκρατικές δυνάμεις που αγωνίζονται ενάντια στο καθεστώς, δεν υποστηρίζουμε καθόλου τους μοναρχικούς και τους Μοτζαχεντίν ε Χάλκ (MEK) οι οποίοι στηρίζουν τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και χρηματοδοτούνται από τη CIA. 
  • Το Ιράν, να καταργήσει τη θανατική ποινή και να ελευθερώσει τους πολιτικούς κρατουμένους 
  • Οι Αμερικανοί να συνειδητοποιήσουν ότι μια επίθεση εναντίον του Ιράν όχι μόνο θα είναι καταστροφική για τους Ιρανούς, αλλά πιθανότατα θα οδηγήσει σε έναν ευρύτερο πόλεμο, με καταστροφικές συνέπειες για τους λαούς της Μέσης Ανατολής, των Ηνωμένων Πολιτειών και μεγάλου μέρους του υπόλοιπου κόσμου. 
 
Δίκτυο Αναβιώστε το Φιλειρηνικό Κίνημα
7 Αυγούστου 2018

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ Σπάρτακος

ΣΤΙΣ 30 ΜΑΗ ΠΑΜΕ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ» ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΦΙΕΣΤΕΣ

Το ένα χέρι νίβει το άλλο, και τα δυο το πρόσωπο
Από τη μια μεριά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ακολουθώντας τις ντιρεκτίβες των ΕΕ,ΔΝΤ, Κεφαλαίου, νομοθέτησαν τον περασμένο Γενάρη ενάντια στο δικαίωμα της απεργίας. Από την άλλη, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία επιχειρεί να μετατρέψει τις εργατικές απεργίες σε ανάμεικτες  «πανεθνικές μέρες δράσης» παρέα με διάφορους. Στόχος είναι να τις αποστεώσει από κάθε εργατικό αίτημα και να υποτάξει τη μισθωτή εργασία στα συμφέροντα της εργοδοσίας, σε μια λογική κοινωνικού εταιρισμού άνευ προηγουμένου.
Η ταξική πάλη είναι μεν αέναη, όμως περνάει από πλημμυρίδες και αμπώτιδες ακολουθώντας την πορεία του οικονομικού κύκλου και την αντίστοιχη συμπεριφορά κράτους και κεφαλαίου. Την προηγούμενη περίοδο της σφοδρής επίθεσης του κεφαλαίου, τα συνδικάτα και η γραφειοκρατία τους προσαρμόστηκαν ανάλογα με απεργιακά μπαράζ και αιτήματα περισσότερο προωθημένα, καθώς η ταξική πτέρυγα μέσα σε αυτά συχνά έδινε τον τόνο. Σήμερα με την «Κοινωνική Συμμαχία» επιχειρείται να εμπεδωθεί το μνημονιακό κεκτημένο της τεράστιας κοινωνικής καταστροφής, με μια όμως επιπλέον απόπειρα αντιδραστικής αναδίπλωσης των συνδικάτων υιοθετώντας αιτήματα της αντίπερα όχθης, όπως η επιχειρηματικότητα, η καινοτομία και τα φορολογικά κίνητρα σε επιχειρήσεις. Η γραφειοκρατία προσπαθεί να σύρει τα συνδικάτα στο δόγμα που διατύπωσε ο προηγούμενος  πρόεδρος του ΣΕΒ: «είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι που βυθίζεται». Το μόνο που δεν μας λένε οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, είναι ενάντια σε ποιόν στρέφεται η «Κοινωνική Συμμαχία», αν όχι σε κράτος και εργοδοσία; Υπάρχει κάποιος αόρατος εχθρός που δεν γνωρίζουμε;
Ναι, είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι που βυθίζεται
Όμως αυτό που ξεχνάει να μας πει ο ΣΕΒ, είναι ότι δεν τραβάμε όλοι κουπί, ούτε βρισκόμαστε όλοι στα αμπάρια και τα μηχανοστάσια, ούτε και θα σωθούμε όλοι όταν βυθιστεί το καράβι, μιας και οι σωσίβιες λέμβοι φτάνουν για λίγους. Όσο και να θέλει το κεφάλαιο και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία να πείσει για το αντίθετο, οι άνθρωποι του μόχθου καταλαβαίνουν ότι οι λύκοι με τα πρόβατα δεν έχουν κοινά συμφέροντα.   
Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά εργατικά και λαϊκά στρώματα, ως  σύγχρονοι σκλάβοι της μισθωτής εργασίας, πρέπει να απορρίψουν με κάθε τρόπο την «Κοινωνική Συμμαχία» που μηχανεύτηκαν οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ με την εργοδοσία, αλλά και κάθε τέτοια συμμαχία που στην ουσία σκάβει το λάκκο τους. Σε αυτή την «εθνική ενότητα» πρέπει να είμαστε προδότες.
Ούτε αναχωριτισμός, ούτε ακόλουθοι της γραφειοκρατίας
Η ταξική πτέρυγα και οι αγωνιζόμενοι συνδικαλιστές πρέπει να έχουν ξεκάθαρη τακτική στο συνδικαλιστικό κίνημα. Με κατανόηση της ιστορικής περιόδου, του σε βάρος μας πολιτικού συσχετισμού και την εδώ και έναν αιώνα αστικοποίηση των συνδικάτων κάτω από την ομπρέλα αστικού κράτους και εργοδοσίας, πρέπει στοιχειωδώς να δεχτούμε ότι τα συνδικάτα δεν είναι επαναστατικές δομές με επιθετικό χαρακτήρα, που για κάποιο λόγο ξέφυγαν από τον έλεγχό μας. Είναι αμυντικοί σχηματισμοί της τάξης που διεξάγουν οικονομικό αγώνα, και η ηγεσία τους είναι αντίστοιχη της πολιτικής συνείδησης των εργαζομένων. Η δουλειά μας είναι να μετατρέψουμε την πάλη για αύξηση του μισθού σε πάλη για την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς και να αλλάξουμε τον πραγματικό πολιτικό συσχετισμό προς όφελός μας. Και αυτό δεν θα γίνει με καμία εξαγγελία από την πλευρά μας, αλλά θα συμβεί ταυτόχρονα με μια συγκυρία που ο καπιταλισμός θα χαροπαλεύει μέσα στις αντιφάσεις του και θα είναι αδύναμος, έτοιμος να τσακιστεί. Τότε, τα συνδικάτα θα αργοπεθαίνουν, και όσο αυτά θα απαξιώνονται, τόσο οι νέες δομές εργατικής εξουσίας θα δυναμώνουν και αντίστροφα Σε τελική ανάλυση, σε μια τέτοια συγκυρία τα σημερινά συνδικάτα θα πεθάνουν, συμπαρασύροντας μαζί και την ηγεσία τους.
Από τη μια μεριά λοιπόν, πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο στίγμα μέσα στα συνδικάτα, να έχουμε διακριτές θέσεις, ενίοτε να λειτουργούμε αυτόνομα και πρωτοβουλιακά, να μη χτίζουμε σχέσεις εξάρτησης με τη γραφειοκρατία και να μην υπάρχει κανένας συμφιλιωτισμός με αυτήν. Από την άλλη, δεν πρέπει να επιτρέπουμε στη γραφειοκρατία να λειτουργεί ανενόχλητη, πρέπει να της βάζουμε φραγμούς, να αποδεχόμαστε τα συνδικάτα ως αυτό που πραγματικά είναι, να έχουμε αίσθηση του πολιτικού συσχετισμού και να προτείνουμε πράγματα που αντιστοιχούν σε αυτόν.
Οι απεργίες είναι των εργατών
Η «Κοινωνική Συμμαχία» που συναρμολογήθηκε από κάθε λογής κηφήνες πρέπει να τσακιστεί στην πράξη, όχι μόνο με γραπτές καταγγελίες, αλλά με αποκάλυψη του σχεδίου τους και με δυναμική παρουσία για να την τσαλακώσουμε από την πρώτη της εμφάνιση. Να δώσουμε στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να καταλάβει ότι υπάρχουν κόκκινες γραμμές που δεν μπορεί να υπερβεί.  Σε ένα τόπο που η εργατική τάξη τα τελευταία χρόνια τσακίστηκε και μάτωσε για τα συμφέροντα κεφαλαίου και εργοδοσίας, είναι πρόκληση να στήνεις εργοδοτικές φιέστες χρησιμοποιώντας τα συνδικάτα.
Όποιος σήμερα αρκείται σε απλές καταγγελίες, χωρίς τουλάχιστον να προσπαθεί να πολεμήσει έμπρακτα αυτή την «αντιδραστική συμμαχία», στην πραγματικότητα είναι μέρος του προβλήματος. Και ο πόλεμος ενάντια σε αυτή τη συμμαχία, η μάχη για διεκδικήσουμε τα αιτήματά μας, δεν θα γίνει μόνο από εκλεγμένους συνδικαλιστές και από την πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, αλλά και από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Γιατί όπως πάντα, η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας.
Με όπλο την απεργία, στις 30 Μάη απεργούμε
με τα εργατικά συμφέροντα μπροστά, ενάντια στην «Κοινωνική Συμμαχία»
okde.org

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Συνδικαλιστική Γραφειοκρατία – Απεργία – Συνδικάτα


Με αφορμή τις διχογνωμίες για τη γενι­κή απεργία της 30ης Μαΐου
Πέτρος Νομικός
Ο κ. Chris McClain είναι αξιωματούχος του παραρτήματος Seattle (Iron Workers Lo­cal Union 86), του αμερικάνικου συνδικάτου των σιδεράδων του κατασκευαστικού τομέα.
Η κα Kshama Sawant ανήκει στο σπανιότατο είδος της αμερικανής δημοτικής σύμβουλου της Αριστεράς και έχει καταθέσει στο δημοτικό συμβούλιο του Seattle πρόταση να επιβληθεί ένας νέος φόρος στις επιχειρήσεις, τα έσοδα από τον οποίο θα διατίθενται από το δήμο υπέρ των αστέγων της πόλης. Ο κ. Jeff Bezos είναι ο ζάπλουτος ιδιοκτήτης της γνωστής εταιρείας Amazon η οποία συγκαταλέγεται στις επιχειρήσεις που η Sawant προτείνει να φορολογηθούν, πράγμα που δεν του αρέσει διόλου. Γι’ αυτό και απειλεί να αναστείλει τα σχέδιά του για ανέγερση κτιρίων της Amazon στο Seattle, ελαττώνοντας τη δουλειά των κατασκευαστικών εταιρειών και συνακόλουθα των σιδεράδων, πράγμα που, με τη σειρά του, δεν αρέσει διόλου στους τελευταίους. Γι αυτό και το Local 86 των Ironworkers, την επαύριο της εργατικής πρωτομαγιάς 2018(!), οργάνωσε διαδήλωση εναντίον της πρότασης Sawant και μπούκαρε στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, όπου η Sawant θα υποστήριζε την πρότασή της, για να την κατεβάσει από το βήμα. Οι επιδόσεις του κ. McClain δεν αφορούν μόνο την πρακτική συνδικαλιστική δράση του αλλά εκτείνονται και στη σφαίρα της θεωρίας, εκείνης της θεωρίας η οποία διέπει τη λαμπρή του αυτή συνδι­καλιστική δράση, συνοψίζεται στο μότο «με σκληρή δουλειά ανεβαίνει κοινωνικά ο άνθρωπος» και την οποία μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ. Οι ομοιότητες με τους γραφειοκράτες των δικών μας τριτοβάθμιων συνδικάτων της λεγόμενης «Κοινωνικής Συμμαχίας» δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερες!