Λαϊκό κίνημα και ιμπεριαλισμοί

Αναδημοσιεύουμε την απόφαση της 7ης Ιουνίου 2014.του Γραφείου 4ης Διεθνούς σχετικά με την κατάσταση στην Ουκρανία. Η βασική νομίζουμε παρατήρηση, της ανολοκλήρωτης εθνικής - κρατικής συγκρότησης δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στο κέντρο κάθε ανάλυσης που εγείρει φιλοδοξίες σοβαρότητας. Το λάθος του να αφεθεί το εθνικό ζήτημα στα χέρια των εθνικιστών οποιασδήποτε απόχρωσης δεν είναι πλέον συγγνωστό

Μετάφραση:  Παραναγνώστης

Η πολύ βαθιά πολιτική κρίση που αντιμετωπίζει η Ουκρανία από το Νοέμβριο του 2013 απέχει πολύ από το τέρμα της. Στη χώρα αυτή, μετά από μια πολύ μακρά εθνική καταπίεση (κυρίως από την Πολωνία και τη Ρωσία) η διαδικασία της εθνικής συγκρότησης δεν έχει ολοκληρωθεί, το έθνος-κράτος εξακολουθεί να είναι εύθραυστο. Όλο και περισσότερο η χώρα μπαίνει σε κατάσταση ομηρίας μεταξύ της ρωσικής ιμπεριαλιστικής πίεσης και εκείνης των ευρω-ατλαντικών δυνάμεων, και υφίσταται τις συνέπειες του κοινωνικού κατακερματισμού που φέρνει ο νεοφιλελευθερισμός.

Κάτω ο Πόλεμος! Μια Ελπίδα για την Ουκρανία

Σταματήστε τον πόλεμο στην Ουκρανία!

Αναδημοσίευση από LeftEast

Μετάφραση: Παραναγνώστης

Αριστερές δυνάμεις από την Ουκρανία, τη Ρωσία και τη Λευκορωσία πραγματοποίησαν διήμερο αντιπολεμικό συνέδριο κοντά στο Μινσκ στις 7-8 Ιουνίου. Το συνέδριο διοργανώθηκε από τους συμμετέχοντες στο Διαδικτυακό «Prasvet» με την υποστήριξη του διαδικτυακής εφημερίδας Left.by

Ο σκοπός του συνεδρίου είναι να εδραιώσει το συντονισμό των διεθνιστικών μαρξιστικών αριστερών δυνάμεων των τριών χωρών σε συνθήκες στρατιωτικής-εθνικιστικής υστερίας και του ξεσπάσματος της βίας και της καταπίεσης στην Ουκρανία.

Η δήλωση του συνεδρίου είναι ανοιχτή για υπογραφές.

Μη Μιλάτε για Πόλεμο

Αναδημοσίευση από το  The Next Recession

Του  M. Roberts

Όταν ο Πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωνε την τελική σταδιακή απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, διάβαζα το Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, μια μαρξιστική ιστορία του Κρις Μπάμπερι Είναι μια πολύ συνοπτική εξιστόρηση του πολέμου, που δείχνει πως ήταν μια συνέχιση του κυνικού και έντονου ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ο οποίος απέληξε στον πόλεμο του 1914-18. Αυτός ο άχρηστος και βίαιος Μεγάλος Πόλεμος δεν κατάφερε να αποφασίσει το ποιος θα ήταν ο αρχηγός της αγέλης ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτό χρειάστηκε έναν ακόμα φοβερό πόλεμο πριν γίνει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός η ηγεμονική δύναμη. Αλλά ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν διαφορετικός από το πρώτο κατά το ότι ήταν επίσης κι ένας αγώνας των εργαζομένων για να κατανικήσουν την άνοδο του φασισμού και των δικτατοριών που κατέστρεφαν κάθε ανεξάρτητη ταξική δράση με γενοκτονία, ρατσισμό και μόνιμο μιλιταρισμό. Το βιβλίο του Μπάμπερι, μας υπενθυμίζει πόσες μυριάδες μυριάδων κάθε φυλής εθνικότητας και πεποίθησης έχασαν τη ζωή τους κάτω από την μπότα της δικτατορίας, και κατά τη διάρκεια ενός πολέμου για τις αγορές και την παγκόσμια εξουσία.

Αλλά οι πόλεμοι δεν είναι μόνο ένα φοβερό προϊόν του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, είναι συχνά απαραίτητοι για τον καπιταλισμό προκειμένου να ανακάμψει από τα Τάρταρα των επαναλαμβανόμενων κάμψεων και υφέσεων. Το ξεπερασμένο και ζημιογόνο κεφάλαιο καταστρέφεται˙ οι κυβερνήσεις και οι φορολογούμενοι έρχονται να αναβιώσουν τα κέρδη της βιομηχανίας μέσω της κατασκευής πολεμικών μηχανών και η εργασία αποδέχεται χειρότερες συνθήκες, περισσότερες ώρες δουλειάς και δελτίο στα εμπορεύματα πρώτης ανάγκης, για χάρη της «πολεμικής προσπάθειας». Χρειάστηκε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, για να καταστεί δυνατή η αποκατάσταση της κερδοφορίας στις ΗΠΑ μετά τη Μεγάλη Ύφεση. Αυτό που το New Deal απέτυχε να το πράξει.

Να Υπερασπιστούμε τη ΒΙΟΜΕ

Σύντομη ενημέρωση από τα δικαστήρια Θεσσαλονίκης.

 

 

Αναβολή πήρε τελικά η εκδίκαση της αίτησης της συνδίκου (της πτωχευμένης μητρικής εταιρείας Φίλκεραμ) για να οριστεί προσωρινή διοίκηση στην ΒΙΟΜΕ. Εαν κάτι έγινε εξώφθαλμα σαφές στη σημερινή ημέρα είναι πως η σύνδικος Α. Σεμερτζίδου, σε αντίθεση με την αμεροληψία που υποτίθεται ότι πρέπει να χαρακτηρίζει την ιδιότητα της, φέρεται ως η καλύτερη υπερασπιστής των ιδιοτελών συμφερόντων της οικογένειας Φιλίππου. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές πλέον, πως μοναδική της επιδίωξη είναι να επαναφέρει την παραιτηθείσα εργοδοσία σε ρόλο δίοικησης στο εργοστάσιο, έστω και προσωρινής, έτσι ώστε να οδηγήσει την ΒΙΟΜΕ σε πτώχευση. Πτώχευση που επιφέρει απολύσεις χωρίς αποζημίωση και το κυριότερο την εκδίωξη των εργαζομένων από το εργοστάσιο.

Παρούσα στο δικαστήριο ήταν και η Χ.Φιλίππου μαζί με τον γηραιό πατέρα της. Αξίζει να σημειώσουμε πως στις δίκες στις οποίες καταδικάστηκε με βαριές ποινές φυλάκισης (σύνολο 126 μηνών) για χρέη προς τους εργαζόμενους, ήταν απούσα. Σήμερα όμως, και με τις πλάτες τις κατάπτυστης πρότασης της συνδίκου, δεν έχασε την ευκαιρία όχι μόνο να εμφανιστεί αλλά και να φέρει μαζί της όλη τη νομική της ομάδα.

Θυμίζουμε πως η ντροπιαστική αίτηση της συνδίκου ζητά να "επιστρέψει" η Χ.Φιλίππου, μαζί με ανθρώπους της εμπιστοσύνης της, σε ρόλο προσωρινής διοίκησης σε μια εταιρεία από την οποία η ίδια είχε παραιτηθεί επισήμως εδώ και 2,5 χρόνια, αφού πρώτα την είχε καταχρεώσει με πολλά εκατομμύρια ευρώ και είχε αφήσει τους εργαζόμενους απλήρωτους και σε επίσχεση εργασίας. Πολύ απλά, δηλαδή, αυτή η αίτηση δεν ζητάει τίποτα λιγότερο και τίποτα πιο απαράδεκτο από το να γυρίσει ο λύκος στο μαντρί.

Επειδή όμως έχουμε πάψει να είμαστε πρόβατα, πρέπει να τονίσουμε ότι παρά τον αιφνιδιαστικό χαρακτήρα της αίτησης και τον υπέρμετρο ζήλο που έδειξε το δικαστικό σύστημα να προωθηθεί σε εκδικαση σήμερα η συγκεκριμένη υπόθεση, δεκάδες αλληλέγγυοι βρέθηκαν για μια ακόμη φορά το πρωί στα δικαστήρια στο πλάι των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ.

Αν νομίζουν ότι με δικονομικά κόλπα και ενορχηστρωμένες δίκες μπορούν να τσακίσουν τον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ., τότε είναι πολύ γελασμένοι.

Εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι μαζί θα υπερασπιστούμε το δρόμο που ήδη έχει χαράξει αυτός ο αγώνας:

Να απορριφθεί η κατάπτυστη αίτηση της συνδίκου.

Να δικαιωθούν οι αγωνιστές εργάτες της ΒΙΟΜΕ - Τα εργοστάσια στα χέρια των εργατών!

Όλοι και Όλες στο δικαστήριο για την υπόθεση της ΒΙΟ.ΜΕ. Δευτέρα 8 Ιουλίου στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης.

Νέα συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ, Τετάρτη 11 Ιουνίου στο Μικρόπολις 19.00.

 

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ

Θεσσαλονίκη 05/06/14

Η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για τις εκλογές και την πολιτική συγκυρία

Απόφαση της ΚΕ της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για τα αποτελέσματα των εκλογών και την πολιτική συγκυρία

 31/05/2014

 

Κοινωνική και πολιτική πόλωση

Παρ όλες τις αναπόφευκτες στρεβλώσεις με τις οποίες αντανακλώνται στην κάλπη οι κοινωνικοί συσχετισμοί και τα φαινόμενα, οι εκλογές του Μαΐου αποτυπώνουν καθαρά τη διαρκώς οξυνόμενη κοινωνική πόλωση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Ταυτόχρονα εμπεδώνεται μια πολιτική γεωγραφία με δύο διογκωμένα άκρα κοντά στο 40%, την αριστερά και τη δεξιά, και ένα ασθενικό και ασταθές κέντρο.

Οι εξετάσεις σκοτώνουν. Να σκοτώσουμε τις εξετάσεις!

Αναδημοσίευση από τις  Αυθόρμητες Μεταβολές!

Την ίδια ώρα που το ειδικό σύστημα έστελνε στα σχολεία το σημερινό θέμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων για τον “ανθρωπισμό”, ένας νεαρός άνθρωπος έδινε τέλος στη ζωή του. Δεν χωράνε αυταπάτες, το παιδί αυτό λύγισε κάτω από το απίστευτο βάρος των εξετάσεων, βάρος που δεν αφορά μόνο στην έκταση της ύλης αλλά κυρίως στον κοινωνικό ρόλο του θεσμού των εξετάσεων.
Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις δεν είναι μια ιδιαιτερότητα, ένα αναγκαστικό βήμα πριν την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, που έχει να κάνει με την περιορισμένη δυνατότητα του συστήματος να δεχθεί όλα τα παιδιά που επιθυμούν να σπουδάσουν. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ο ακρογωνιαίος λίθος ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν βασίζεται στη συλλογικότητα, την ουσιαστική και ολόπλευρη ανάπτυξη των νέων ανθρώπων, αλλά στον ατομισμό, το διαρκές ταξικό “ξεσκαρτάρισμα”, την επιβολή, τον ανταγωνισμό. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ο φάρος που φωτίζει ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα με το αρρωστημένο φως των “ιδανικών” του Καπιταλισμού.
Για μας, η Εκπαίδευση δεν είναι ένα κυνήγι πιστοποιητικών ή και πραγματικών “προσόντων” προς πώληση στην αγορά εργασίας. Για μας η Εκπαίδευση είναι η ανάπτυξη του χαρακτήρα του νέου ανθρώπου μέσα στη συλλογικότητα, η κατανόηση των βασικών νόμων κίνησης της φύσης και των κοινωνιών. Με λίγα λόγια, η Εκπαίδευση είναι μια διαδικασία ενταγμένη στον αγώνα του Ανθρώπου για την Απελευθέρωση. Ως εκ τούτου, στο δικό μας όραμα για την Εκπαίδευση του μέλλοντος δεν χωράνε ούτε αξιολογήσεις ούτε εξετάσεις.
Δεν περιμένουμε την οικοδόμηση της Σοσιαλιστικής κοινωνίας για να μιλήσουμε κατά των εξετάσεων. Είναι ένας στόχος που μπορούμε και πρέπει να θέσουμε από σήμερα κιόλας. Κι αν αυτό μοιάζει ουτοπικό, ας αναρωτηθούμε αν είναι καλύτερο να ζήσουμε το “ρεαλισμό” των αυτόχειρων εφήβων.
Οι εξετάσεις σκοτώνουν. Να σκοτώσουμε τις εξετάσεις!

Εθνικισμός, Διεθνισμός και το Πολωνικό Ζήτημα

Στο άρθρο που μεταφράζουμε εδώ, ο Ένγκελς μπορεί να υποτίμησε όπως φαίνεται το Ουκρανικό ζήτημα, είδε όμως προφητικά τη σχέση των σλαβικών εθνικών ζητημάτων με τον τσαρισμό και τοποθέτησε χρονικά αμέσως μετά την πτώση του τσάρου, την  μετατόπισή τους στο κέντρο της Ευρωπαϊκής επανάστασης όπερ και εγένετο. Το άρθρο αγγίζει το πρόβλημα του Πανσλαβισμού που ξαναλανσάρεται από τη Ρωσία του Πούτιν με άλλο προφανώς περιεχόμενο. Οι αντιλήψεις του Ένγκελς για αυτό το θέμα μέσα στο συνολικό Ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό είναι και το κίνητρο γι αυτή την ανάρτηση

Παραναγνώστης

Εισαγωγή

Ο Κάουτσκι έγραψε στην Aus der Frühzeit des Marxismus: «Για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν αυτονόητο μεταξύ των Πολωνών επαναστατών όλων των αποχρώσεων, ότι η ανασύσταση της Πολωνίας, ή τουλάχιστον η δημιουργία ενός πολωνικού εθνικού κράτους, αποτελούσε το πρώτο και πιο σημαντικό άρθρο του προγράμματός τους. Αλλά το 1877 εμφανίστηκε μια σοσιαλιστική κίνηση μεταξύ των Πολωνών, που σύντομα διασπάστηκε σε δύο παρατάξεις, μία με πιο εθνικό προσανατολισμό και προσκολλημένη στο παλιό εθνικιστικό επαναστατικό πρόγραμμα, και μία άλλη που πήρε έναν πιο διεθνιστικό χαρακτήρα και η οποία ζητούσε πάνω απ' όλα μια διεθνή κοινωνική επανάσταση η επιτυχία της οποίας θα ελευθέρωνε τις σκλαβωμένες εθνότητες. Τα μέλη αυτής της τελευταίας σοσιαλιστικής παράταξης δεν μιλάνε για ένα ειδικό Πολωνικό εθνικό πρόγραμμα. Τον Οκτώβριο του 1879 πήραν στα χέρια τους την εφημερίδα Równosc (Ισότητα), που έβγαινε στη Γενεύη. Η μάχη μεταξύ εθνικιστών και διεθνιστών ανάμεσα στους Πολωνούς σοσιαλιστές συνεχίστηκε χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά ο Σοσιαλδημοκράτηςⁱ της Ζυρίχης έπρεπε να λάβει μια θέση σε αυτή τη διαμάχη. Ζήτησα από τον Ένγκελς την τρέχουσα γνώμη του για το πολωνικό ζήτημα. Η απάντησή του ήταν η επιστολή της 7ης Φεβρουαρίου 1882.»