Ένα Ντοκιμαντέρ για τη Ζωή ενός Επαναστάτη

 Alain Krivine (1941 - 2022)

Η Κόκκινη Ρόζα

του Doug Enaa Greene

Σήμερα συμπληρώνονται 100 [101] χρόνια από τη δολοφονία της Ρόζα Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ από τα αποσπάσματα θανάτου που εξαπέλυσε η σοσιαλδημοκρατία για να συντρίψουν την Εξέγερση των Σπαρτακιστών στο Βερολίνο.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είναι πιθανώς μία από τους λίγους κομμουνιστές που συγκεντρώνει την σχεδόν καθολική επιδοκιμασία της αριστεράς (ίσως ο Τσε και ο Γκράμσι να εξαντλούν τον κατάλογο) και όποια σκληρή και δικαιολογημένη κριτική και να κάνουμε για συγκεκριμένες ιδέες και πράξεις της, είναι αδύνατο να αρνηθούμε ότι έζησε και πέθανε σαν επαναστάτρια. Η τελευταία της πράξη ήταν να δώσει τη ζωή της σε μια απόλυτη πράξη αλληλεγγύης προς τη Ρωσική Επανάσταση για να την κάνει πραγματικά παγκόσμια, διαδίδοντας τη στη Γερμανία.

Το λέω αυτό γιατί είναι σημαντικό να τονιστεί. Η Ρόζα δεν ήταν μια εκδοχή του 1910 της AOC ή του Bernie Sanders. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη τη ζωή της αντιμαχόταν τον ρεφορμισμό που αυτοί αντιπροσωπεύουν. Η Λούξεμπουργκ επέκρινε έντονα τον ρεφορμισμό και τον ρεβιζιονισμό. Οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες δεν μπορούν επ’ ουδενί να τη διεκδικήσουν, χωρίς να ξεπέσουν σε φτηνιάρικη αισθητική. Ύψωσε βροντερή και ανελέητη τη φωνή της ενάντια στους φτηνούς συμβιβασμούς που χαρακτηρίζουν τον οπορτουνισμό. Αρνήθηκε να δεχτεί τον «ρεαλισμό» της σοσιαλδημοκρατικής συνθηκολόγησης με τον ιμπεριαλισμό˙ αντίθετα αγωνίστηκε εναντίον του με όλη την καρδιά και όλη την ψυχή της. Το όραμά της για τον σοσιαλισμό δεν ήταν κάποιος καλός καπιταλισμός αλλά το τέλος του καπιταλισμού, το τέλος των αντιδημοκρατικών θεσμών και η εγκαθίδρυση της αληθινής εξουσίας του λαού.

Λοιπόν, ναι, να θυμόμαστε τη Λούξεμπουργκ και τους συντρόφους της που έδωσαν τόσα πολλά σε μας και στην κοινή μας υπόθεση. Τους οφείλουμε να τους θυμόμαστε σήμερα, αύριο και καθημερινά και να μην τους επικαλούμαστε προδίδοντας την πολιτική και το όραμά τους αλλά να παραμείνουμε πιστοί σε αυτό το όραμα χτίζοντας πάνω σε ό,τι καλύτερο εκπροσωπούσε η Λούξεμπουργκ.

Όσο πιο σκοτεινή είναι η νύχτα, τόσο πιο φωτεινό είναι το αστέρι

 Ο Τρότσκι και ο Αγώνας Εναντίον του Σταλινισμού

 Εισήγηση του Paul LeBlanc

 στη Διεθνή Συνάντηση της Αβάνας

Κούβα  6-8 Μαΐου 2019

 Αναδημοσίευση από το LINKS

 Μετάφραση: Παραναγνώστης

«Όσο πιο σκοτεινή είναι η νύχτα, τόσο πιο φωτεινό είναι το αστέρι», ο τίτλος του τελευταίου τόμου της βιογραφίας του Leon Trotsky που έγραψε ο Tony Cliff, είναι δανεισμένος από ένα άλλο βιβλίο - The Darker the Night, The Brighter the Stars του Friedrich Schlotterbeck, ενός νεαρού κομμουνιστή εργάτη στη Γερμανία όταν ο Αδόλφος Χίτλερ πήρε την εξουσία το 1933. Στα απομνημονεύματά του το 1947 εξιστορεί την αντίσταση στη ναζιστική τυραννία εξιστορεί τον ηρωισμό και τη φρικτή εξόντωση συντρόφων, φίλων και μελών της οικογένειας που παρέμειναν αφοσιωμένοι στα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά ιδανικά.

Ο Λένιν και το Επαναστατικό Κόμμα

Κυκλοφόρησε από το Ινστιτούτο Κοινωνικών και Πολιτικών Ερευνών στις εκδόσεις Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη, το Βιβλίο του Paul LeBlanc Ο Λένιν και το Επαναστατικό Κόμμα.

Η μετάφραση (Πέτρος Νομικός) και η φιλολογική επιμέλεια (Κώστας Ευωδιάς) έγιναν στο νησί της Σύρου, μια σχεδόν συριανή έκδοση λοιπόν.
Το βιβλίο μας ξανασυστήνει έναν πραγματικό και στο ανθρώπινο μέτρο Λένιν, μετά από έναν αιώνα σταλινικής μουμιοποίησης του έργου (και του κουφαριού) του μεγάλου επαναστάτη. Το βιβλίο δεν αποτελεί βιογραφία, αλλά παρακολουθεί, μέσα στο συγκεκριμένο ιστορικό και πολιτικό τους πλαίσιο, τις μεταβολές μιας εξελισσόμενης αντίληψης του Λένιν σχετικά με την πολιτική οργάνωση των εργατών.  
Αφήνοντας τους ίδιους τους πρωταγωνιστές να μιλήσουν μέσα από τα γραπτά τους, ο LeBlanc αφαιρεί ένα προς ένα τα επάλληλα στρώματα σταλινικής και ιμπεριαλιστικής παραχάραξης και συκοφαντίας που τη σκέπαζαν, για να επιτρέψει σε μια ολοζώντανη δημοκρατική λενινιστική οργάνωση να προβάλει  μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Μια οργάνωση με πλήρη σεβασμό στις μειοψηφικές απόψεις, μια πολιτική οργάνωση που, ενώ θεωρεί εντελώς φυσικό να υπερεκπροσωπείται στα ηγετικά όργανα η εσωκομματική αντιπολίτευση, μπορεί ωστόσο ταυτόχρονα να αποτελεί αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής μάχης.  
Όπως και να αποτιμά κανείς το φαινόμενο Λένιν, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι βρίσκεται μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της ιστορίας. Το κύμα των λενινιστικών σπουδών, που ζωογονεί  τα τελευταία χρόνια το δυτικό ακαδημαϊκό χώρο, αποτελεί επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας. 
Ο συγγραφέας του βιβλίου, λενινιστής ο ίδιος, ανήκει στους πρωτεργάτες αυτών των λενινιστικών σπουδών και έχει ενεργά συμμετάσχει με άρθρα και βιβλία στις σχετικές ακαδημαϊκές συζητήσεις σε Ευρώπη και Αμερική.
Ο Paul LeBlanc (1947) είναι καθηγητής Ιστορίας στο Κολλέγιο La Roche  του Πίτσμπουργκ στην Πενσιλβανία. Από το 1965 συμμετέχει ενεργά  στο εργατικό και κοινωνικό κίνημα ενώ τα ακαδημαϊκά του ενδιαφέροντα  επικεντρώνονται στο μαρξισμό και το έργο του περιλαμβάνει
μελέτες για το Λένιν και τον Τρότσκι.
Από το 1990 έως το 2005 διηύθυνε τις εκδόσεις Humanities Press/Humanity Books series “Revolutionary Studies” και εξέδωσε την οκτάτομη  International Encyclopedia of Revolution and Protest (Wiley 2009). 
Είναι μέλος της εκδοτικής επιτροπής που έχει αναλάβει την έκδοση  του συνολικού έργου της Ρόζας Λούξεμπουργκ (Verso). 
Το βιβλίο του (μαζί με το Michael Yates) A Freedom Budget for All Americans: Recapturing the Promise of the Civil Rights Movement for Economic Justice Today (Monthly Review Press, 2013) έχει βραβευθεί με το Βραβείο Εξαιρετικού Ακαδημαϊκού Έργου, Choice Award Outstanding Academic Text
 
Ανάμεσα στα έργα του συμπεριλαμβάνονται τα 

• Work and Struggle: Voices from US Labor Radicalism (Routledge 2011),  
• Marx Lenin and the Revolutionary Experience: Studies of Communism and Radicalization in the Age of Globalization (Routledge 2006), 
• A short History of the US Working Class from colonial Times to Twenty First Century(Humanity 1999),  
• From Marx to Gramsci (Humanities Press 1996) και   
• Ο Λένιν και το Επαναστατικό Κόμμα, που είναι το πρώτο βιβλίο του που μεταφράζεται στα ελληνικά.

Η Ταυτότητα του Βιβλίου

Paul Le Blanc
Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ TO ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

572 σελίδες

Τίτλος πρωτοτύπου
Paul Le Blanc, Lenin and the Revolutionary Party, Haymarket Books, Chicago, 2015


Μετάφραση
Πέτρος Νομικός 

Διόρθωση/Επιμέλεια
Κώστας Ευωδιάς

Καλλιτεχνική επιμέλεια και εξώφυλλο
Ευγενία Βλάχου   

Εκδόσεις Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη
Κωλέττη 14α, Αθήνα 2103300755, grafeio@okde.org, www.okde.org

ISΒΝ: 978-618-81796-2-2
   
Το βιβλίο τυπώθηκε τον Ιούνιο του 2018

Σχετικοί Σύνδεσμοι

ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ

r-project

Η κληρονομιά της Οκτωβριανής Επανάστασης

Αναδημοσίευση από το International Viewpoint

 

του David Mandel

 

Μετάφραση: Παραναγνώστης

Εκατό χρόνια μετά, το ζήτημα της ιστορικής κληρονομιάς της Οκτωβριανής Επανάστασης δεν είναι εύκολο για τους σοσιαλιστές, δεδομένου ότι ο μεν σταλινισμός ρίζωσε μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία μετά από την επανάσταση, η δε παλινόρθωση του καπιταλισμού, 70 χρόνια αργότερα, συνάντησε μικρή αντίσταση. Μπορούμε βέβαια να επισημάνουμε τον κεντρικό ρόλο του Κόκκινου Στρατού στη νίκη επί του φασισμού ή τον ανταγωνισμό μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και του καπιταλιστικού κόσμου που άνοιξε χώρο για τους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες ή στη ανάσχεση των καπιταλιστικών ορέξεων από την ύπαρξη μιας μεγάλης εθνικοποιημένης, σχεδιασμένης οικονομίας. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτούς τους τομείς, η κληρονομιά δεν είναι αδιαμφισβήτητη.

Αλλά η κύρια κληρονομιά της Οκτωβριανής Επανάστασης για την αριστερά σήμερα, είναι στην πραγματικότητα και η λιγότερο αμφισβητούμενη. Μπορεί να συνοψιστεί σε μια λέξη: «Τόλμησαν». Θέλω να πω με αυτό ότι οι μπολσεβίκοι, οργανώνοντας την επαναστατική κατάληψη της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και την υπεράσπισή της από τις ιδιοκτήτριες τάξεις, έμειναν πιστοί στην αποστολή τους ως εργατικό κόμμα: έδωσαν στους εργάτες και τους αγρότες την ηγεσία που χρειάζονταν και ήθελαν.

Κόμμα, Μάζα, Ηγεσία στην Κρίση του Απρίλη

Η Συμβολή μου στη συνάντηση εργασίας του Ιντιτούτου Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών «Παντελής Πουλιόπουλος»

Από αυτό το βήμα που μου παραχώρησε το ΙΠΚΕ - Παντελής Πουλιόπουλος, θα ήθελα να υπο­βάλω στην κρίση σας μερικές σημειώσεις, ερανίσματα που ανατρέχουν σε διάφορες πηγές, ανάμε­σα στις οποίες ξεχωρί­ζει το βιβλίο του Paul Leblanc, Ο Λένιν και το Επαναστατικό Κόμμα. Ένα είδος ιχνηλασίας των δια­δρομών ανάμεσα σε τρία διαρκώς μετατοπιζόμενα γύρω από το κομβικό χρονικό σημείο του Απρίλη του 1917 σημεία αναφοράς, τη μάζα το κόμμα και την ηγεσία, μια ιχνηλασία που ευελπιστώ ότι θα αποδώσει μια προβολή του ιστορικού γεγονότος του Απρίλη πάνω στο επίπεδο που ιχνογρα­φούν αυτές ακριβώς οι διαδρομές. Αυτό θα προσπαθήσω να σας πα­ρουσιάσω.

Προκαταρκτικά, αν η ιστορία δεν χωράει αμεροληψία τότε όπως λέει ο Victor Sergeⁱ:

η μόνη δυνατή μεροληψία που είναι συμβατή με την απόλυτη αφοσίωση στην αλή­θεια εί­ναι εκείνη του προλετάριου ιστορικού.ⁱⁱ

Η ασυμβατότητα όμως της αστικής ταξικής σκοπιάς με την αλήθεια, δεν περιορίζ­εται σε κάποια φτηνή λαθροχειρία, ή παραχάραξη εκ μέρους τους. Χωρίς δα να λεί­πουν και τέτοια, εδράζε­ται εντούτοις στην αντίστοιχη ταξική φιλοσοφία. Εάν αίφ­νης η γνώση εγγράφεται και «συγκροτεί­ται» μέσα στη γλώσσα, ή εάν οι νοητικές δομές είναι εκείνες που προβάλ­λονται στο κοινωνικό εί­ναι και τα παρόμοια, τότε οι εργάτες που εν συγκρίσει με τα ανώτερα κοι­νωνικά στρώματα, κουβα­λούν στους ώμους τους απαίδευτα κεφάλια, δεν θα μπο­ρούσαν να γνωρίζουν τίποτε το άξιο λόγου, ακόμα λι­γότερο δε, το κατά πού χρειάζεται να κινηθεί μια κοινωνία σε κρίση. Αν επαναστα­τούν, εί­ναι διότι έρμαια των πιο ταπεινών υλικών τους ανα­γκών και ανίκανοι να κα­τανοήσουν ό,τι το υψη­λό και ηθικό, γίνονται υποχείρια των πιο διεστραμμ­ένων δη­μαγωγών, που είτε απλώς είναι από φύση και πεποίθηση κακοί, είτε, όπως ο Λένιν, παραφρόνη­σαν από τις ασωτίες τους.

Victor Serge

Έτσι, από την εργατική ταξική σκοπιά δεν αρκεί η διατύπωση μιας υποτιθέμενης προλεταρια­κής αλήθειας που θα διεκδικεί το δικαίωμα να υπάρχει παραθετικά πλάι στην αστική αλήθεια. Η ιστορι­κή αλήθεια, και η ιστορικότητα του ερωτήματος «τι κάνουμε τώρα;», χρειάζεται, στο ιδεολο­γικό μέτωπο της ταξικής πάλης, να αναμε­τρηθούν συ­νολικά με τον αστισμό και με τις φιλοσοφικές – θεω­ρητικές προ­κείμενες της αστικής ιστοριογρα­φίας ιδιαιτέρως. Η επαναστατική πράξη του προ­λεταριάτου ως διαλεκτική ενότητα θεωρητικής πρόγνωσης και δράσης είναι δυνατή μόνο εφόσον και οι δύο πόλοι της διαλε­κτικής αντίφασης είναι δυνατοί. Και ο Απρίλης αποτελεί ένα ιστορικό πα­ράδειγμα γι' αυτή τη διπλή δυνατότητα, ένα παράδειγμα όπου τα απαίδευτ­α κεφάλια φαίνεται πως μπορούσαν να γνωρίζουν...

Ας πάρουμε λοιπόν την ιστορία των θέσεων του Απρίλη από την αρχή.

Η μειονότητα στη Θράκη: μειονοτικά δικαιώματα και διεθνισμός

Αναδημοσίευση από το elaliberta

Του Κώστα Κούσιαντα

Στα εκατό χρόνια από την επανάσταση του 1821 μέχρι την μικρασιατική εκστρατεία το ελληνικό κράτος κατάφερε να επεκτείνει τα όριά του προσαρτώντας νέες περιοχές τέσσερις φορές: Ιόνια νησιά το 1863, Θεσσαλία, Άρτα το 1881, Ήπειρο, Μακεδονία, Κρήτη, νησιά Ανατολικού Αιγαίου το 1913 και Θράκη το 1918/1923. Μία ακόμα προσάρτηση έγινε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Δωδεκάνησα το 1947). Η τελευταία, αποτυχημένη προσπάθεια επέκτασης τερματίστηκε το 1974 (εισβολή του ελληνικού στρατού στην Κύπρο).

Από τις ‘Θέσεις του Απρίλη’ στον Οκτώβρη του Σήμερα

ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ

“Π. ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ”

3η Συνάντηση Εργασίας :“Από τις ‘Θέσεις του Απρίλη’ στον Οκτώβρη του Σήμερα”

28 -30 Απριλίου 2017         Κτίριο Νέου Χημείου, Ναυαρίνου 13α, 1ος όροφος

Καμία άλλη ιστορική εμπειρία δεν έχει εμπνεύσει τους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους όλης της γης όσο η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Η συμπλήρωση 100 χρόνων από την Επανάσταση είναι μια σημαντική ευκαιρία όχι απλώς για ιστορικά αφιερώματα, αλλά για να συζητηθεί η επαναστατική στρατηγική σήμερα, στο φως των ιστορικών επιτυχιών και των αποτυχιών του διεθνούς εργατικού κινήματος, αλλά και των σύγχρονων εξελίξεων, εν μέσω μιας βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης.

Το Ινστιτούτο Πολιτικών και Κοινωνικών Ερευνών Παντελής Πουλιόπουλος αφιερώνει την 3^η Συνάντηση Εργασίας του στο 1917 και την Επαναστατική Στρατηγική. Επιχειρεί μια ματιά πέρα από τις κυρίαρχες αφηγήσεις της αστικής ιστοριογραφίας και πέρα από την παραχάραξη των γεγονότων από τη σταλινική και μετασταλινική γραφειοκρατία. Οι λενινιστικές θέσεις του Απρίλη υπήρξαν μια τομή αποφασιστικής σημασίας στη διαμόρφωση της στρατηγικής που οδήγησε στην επανάσταση του Οκτώβρη. Αποσκοπώντας όχι σε μια απλή εξιστόρηση των γεγονότων, αλλά στη μελέτη της πολιτικής που έκανε τον Οκτώβρη εφικτό, η συνάντηση θα γίνει τον Απρίλη.

Το τριήμερο «Από τις θέσεις του Απρίλη στον Οκτώβρη του σήμερα» θα γίνει στις 28, 29 και 30 Απρίλη 2017, στο κτίριο του Νέου Χημείου (Ναυαρίνου 13^Α) στην Αθήνα, φιλοξενώντας περισσότερους από 30 ομιλητές και ομιλήτριες, που θα εξετάσουν την κορυφαία εμπειρία του 1917 στην πληθώρα των εκφάνσεών της. Στο πλαίσιο του τριημέρου, και με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το θάνατό του, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση μνήμης στον Χρήστο Αναστασιάδη, που υπήρξε εξέχουσα φυσιογνωμία του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και του τροτσκιστικού ρεύματος.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΜΙΛΙΩΝ

Παρασκευή 28 Απριλίου 2017

18.00: Έναρξη: Κ. Σκορδούλης εκ μέρους της ΕΕ του ΙΠΚΕ Π. ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
18.15: Θανάσης Αντωνίου: «Το διεθνές 1917»
18.45: Τάκης Θανασούλας: «Η Νέα Οικονομική Πολιτική»
19.15: Γιώργος Γιαννόπουλος: «Άνθη στο κατώφλι. Από τον Καρλ Μαρξ στην Χάννα Άρεντ”
20.00: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ για τον Χρήστο Αναστασιάδη (1910-1987)
Ομιλητές: Μίμης Λιβιεράτος και Γιάννης Φελέκης
Συντονίζει ο Δημήτρης Χαροντάκης


Σάββατο 29 Απριλίου 2017

13.30: Σπύρος Χαϊκαλης: «Ο κομμουνισμός ως παρούσα κίνηση. Η θεωρία και η πράξη του μαχόμενου επαναστατικού μαρξισμού”
14.00: Μιχάλης Δικαιάκος: “Αντιθέσεις μέσα στο Κίνημα: Παρέκκλιση - Αντιπολίτευση – Δημοκρατία. Το μάθημα ενός αιώνα που δεν τελειώνει”
14.30: Λέανδρος Μπόλαρης: «'Να εξηγούμε υπομονετικά' - Οι μπολσεβίκοι, η Αριστερά και το κίνημα το 1917"
15.00: Γιώργος Γρόλλιος: “Ο Λένιν, η εκπαίδευση και η Σοβιετική Εξουσία"
15.30: Πωλίνα Χρυσοχού: «Θεωρίες της κρίσης στην εκπαίδευση. Από το 17 στο σήμερα»
16.00-16.30: Διάλειμμα
16.30: Ηλίας Λοΐζος: «Από τη 2η στην 3η Διεθνή»
17.00: Χριστίνα Πάλλιου: «Από τον Απρίλη στον Οκτώβρη»
17.30: Φανή Οικονομίδου: «Πώς λειτουργούν τα σοβιέτ;»
18.00: Ηρώ Μανδηλαρά-Σπύρος Ποταμιάς: «Ο Τρότσκι και η τέχνη»
18.30: Γιάννα Κατσιαμπούρα: «Γυναίκες και Οκτωβριανή Επανάσταση»
19.00: Κώστας Παπαδάκης: «Δίκαιο και Οκτωβριανή Επανάσταση»
19.30: Κώστας Σκορδούλης: «Τα φιλοσοφικά τετράδια του Τρότσκι και η Θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης»
20.00: ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ
Νικόλας Σκούφογλου: «Η επαναστατική στρατηγική τότε και σήμερα»
Παναγιώτης Μαυροειδής: «Η επαναστατική στρατηγική στην Οκτωβριανή επανάσταση: Χωροχρονική ιδιαιτερότητα ή γενική αναγκαιότητα;”
Νίκος Στραβελάκης: Τι θα γίνει αν η Ελλάδα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη και την ΕΕ; Μαθήματα από τη σύσταση και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης"
22.00: ΠΑΡΤΥ στη Λέσχη «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ», Κωλέττη 14


Κυριακή 30 Απριλίου 2017

12.00: Παναγιώτης Νούτσος: «Τον Οκτώβρη του 17 έκλαψα από ατέλειωτη ευτυχία (;)»
12.30: Διονύσης Τζαρέλας: «Ο Λένιν, το κράτος και η δικτατορία του προλεταριάτου»
13.00: Παναγιώτης Κολοβός: «Ο Στάλιν και ο εκφυλισμός του εργατικού κράτους»
13.30: Δημήτρης Κρασάς: «Ορθόδοξος κόσμος και επαναστατικό κίνημα στη Ρωσία»
14.00: Τάσος Αναστασιάδης: «Η επίδραση του Χέγκελ στον Λένιν»
14.30-15.00: Διάλειμμα
15.00: Χρήστος Κεφαλής: “Ο Λένιν για το επαναστατικό κόμμα”
15.30: Θόδωρος Κουτσουμπός: "Ο Λένιν για τη Διαρκή Επανάσταση - Οι θέσεις του Απρίλη"
16.00:Σπύρος Σακελλαρόπουλος: “Ο Λένιν για τις κοινωνικές τάξεις”
16.30:Δημήτρης Παπαφωτίου: “Οι μπολσεβίκοι και το αγροτικό ζήτημα"
17.00: Πέτρος Νομικός: «Μάζα, Κόμμα, Ηγεσία στην κρίση του Απρίλη»
17.30: Δημήτρης Χαροντάκης: «Η επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης στο νεαρό Ελληνικό εργατικό κίνημα»
18.00: Μάνος Σκούφογλου και Μαριάννα Ξανθοπούλου: Απολογισμός και Συμεράσματα από την 3η Συνάντηση Εργασίας

Η Αέναη Τροτσκιστική Συνωμοσία

Αναδημοσίευση από το Openleft.ru μέσω του Russian Reader

Μετάφραση: Παραναγνώστης

Η Αέναη Τροτσκιστική Συνωμοσία.
Ποιος Είναι Πίσω Από Την Τροτσκιστική Συνωμοσία;

Για την Ανεξαρτησία της Σοβιετικής Ουκρανίας

Δημοσιεύουμε το άρθρο «Για την Ανεξαρτησία της Σοβιετικής Ουκρανίας» του Zbigniew Kowalewski  που παρουσιάστηκε το φθινόπωρο του 1989 στο περιοδικό International Marxist Review τομ.4 αρ2 . Είναι μια ιδιαιτέρως εμπεριστατωμένη προσέγγιση του Ουκρανικού ζητήματος πριν από ένα τέταρτο του αιώνα και στην αυγή της εποχής Γέλτσιν - Πούτιν & Σία. Οι αριθμημένες σημειώσεις είναι του συγγραφέα εκτός από εκείνες που σημειώνονται με το [ΣτΜ] και είναι σημειώσεις του μεταφραστή.

 Μετάφραση:  Παραναγνώστης

 

 

 

«...Παρά το γιγάντιο βήμα προς τα εμπρός που έκανε η Οκτωβριανή Επανάσταση στον τομέα των εθνικών σχέσεων, η απομονωμένη προλεταριακή επανάσταση σε μια καθυστερημένη χώρα αποδείχθηκε ανίκανη να λύσει το εθνικό ζήτημα, ειδικά το ουκρανικό που είναι, στην ουσία του, διεθνούς χαρακτήρα. Η θερμιδωριανή αντίδραση, με κολοφώνα της τη βοναπαρτιστική γραφειοκρατία, έριξε τις εργαζόμενες μάζες πολύ πίσω και στην εθνική σφαίρα. Οι πλατιές μάζες του ουκρανικού λαού είναι δυσαρεστημένες με την εθνική τους μοίρα και επιθυμούν να την αλλάξουν δραστικά. Αυτό ακριβώς το γεγονός πρέπει να λάβει ως αφετηρία του ο επαναστάτης πολιτικός, σε αντίθεση με τον γραφειοκράτη και τον σεκταριστή.

Η Εκπαίδευση, τα Ελευθέρια Επαγγέλματα, και ένας Άθλιος Συμβιβασμός

Αναδημοσίευση από το A communist at large

του James Robb

Μετάφραση Παραναγνώστης

 

Γραφέας στην αρχαία Αίγυπτο
Μουσείο Walters

Το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο είναι – παρά τη γνωστή λαϊκή ρήση – αυτό του γραφέα. Ο γραφέας εμφανίστηκε στην αρχαιότητα μαζί με τη γραπτή γλώσσα και τους αριθμούς, καθώς η ανάγνωση, η γραφή και η καταμέτρηση είχαν τέτοιες δύσκολες και απαιτούσαν περίπλοκες δεξιότητες, ώστε χρειαζόταν μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στη μάθηση για να τις κατέχεις . Προφανώς, δεν μπορούσαν όλα τα μέλη της κοινωνίας να περνούν τη ζωή τους με τέτοιες απασχολήσεις - κάποιος έπρεπε ακόμα να κάνει την συγκομιδή των καλλιεργειών, και το άρμεγμα των αγελάδων - και έτσι οι μορφωμένοι γραφείς απέσπασαν μια ξεχωριστή θέση στην εξελισσόμενη κοινωνική ιεραρχία.
Οι επαγγελματίες γραφείς, απαλλασσόμενοι από την υποχρέωση για χειρωνακτική εργασία, βρέθηκαν στην πλεονεκτική θέση της αυθεντίας επί του γραπτού λόγου και του μονοπωλίου της, ώστε διαφύλαξαν σθεναρά τις πύλες του επαγγέλματός τους. Ως θεματοφύλακες και ερμηνευτές των νόμων και της γραπτής γνώσης, από όπου εξαρτάται η μοίρα της κοινωνίας, οι γραφείς που μιλούσαν με βασιλιάδες και γαιοκτήμονες τραβήχτηκαν με το μέρος τους, και, αν κρίνουμε από τη Βίβλο, έπεσαν στην πιο βαθιά απέχθεια του παραγωγικού πληθυσμού. (Σύμφωνα με τον Κάουτσκι , ήταν επίσης έμπειροι παραχαράκτες .)

Η Λούξεμπουργκ και ο Τρότσκυ για την Ρωσική Επανάσταση

Αναδημοσιεύουμε από το International Viewpoint τη διάλεξη του Helmut Dahmer κοινωνιολόγου και ομότιμου καθηγητή του πανεπιστημίου του Darmstadt σε ένα σεμινάριο που χρηματοδότησε το ίδρυμα Luxemburg στην Κωνσταντινούπολη, 22 - 23 Νοεμ. 2013, . Ο H. Dahmer είναι ο υπεύθυνος έκδοσης των εργασιών του Τρότσκυ στη Γερμανία.

Μετάφραση:  Παραναγνώστης

Helmut Dahmer

Η λεγόμενη «λενινιστική» ορθοδοξία έχει περάσει στην ιστορία, και την εκστρατεία που ο Στάλιν και οι ιδεολόγοι του διεξήγαγαν για δεκαετίες εναντίον του «Λουξεμπουργκισμού» τον οποίο από το 1931 και μετά ταύτισαν με τον πιο μισητό εφιάλτη τους, τον «τροτσκισμό», την έχει σκεπάσει η λήθη. Έτσι, είμαστε ελεύθεροι να εξετάσουμε τις μαρξιστικές θεωρίες σχετικά με τη δομή της ρωσικής κοινωνίας και τις προοπτικές μιας επαναστατικής εξέγερσης ενάντια στην εξουσία του Τσάρου - γραμμένες πριν από έναν αιώνα -, προκειμένου να διερευνήσουμε την ικανότητα αυτών των θεωριών να παρουσιάσουν μια εξήγηση για την κατάσταση των πραγμάτων - εκατό χρόνια μετά - και μια πρόγνωση της μελλοντικής της εξέλιξης (κατά τη διάρκεια και ύστερα από το 1917)¹.

Μέρες χειμερινού ηλιοστασίου που 'ναι.....

Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών της Ρωσίας
25 έως 26 Οκτωβρίου (7 με 8 Νοεμβρίου), 1917 

Έκθεση για την Ειρήνη 26 Οκτωβρίου (8 Νοεμ.) 1917

Το ζήτημα της ειρήνης είναι ένα φλέγον ζήτημα, ένα νευραλγικό επίκαιρο ζήτημα . Πολλά έχουν ειπωθεί, πολλά έχουν γραφεί γι' αυτό το ζήτημα, και ίσως όλοι σας το έχετε πολύ συζητήσει. Έτσι, επιτρέψτε μου να περάσω στην ανάγνωση μιας δήλωσης που θα πρέπει να κοινοποιήσει η εκλεγμένη από εσάς κυβέρνηση.

Διάταγμα για την Ειρήνη 

Η εργατο-αγροτική κυβέρνηση που δημιουργήθηκε από την επανάσταση της 24ης-25ης Οκτωβρίου στηριγμένη στα Σοβιέτ των εργατών, των στρατιωτών και των αγροτών, προτείνει σε όλους τους εμπόλεμους λαούς και τις κυβερνήσεις τους να αρχίσουν αμέσως διαπραγματεύσεις με σκοπό μια δίκαιη και δημοκρατική ειρήνη.

1937, 2013

Αναδημοσίευση από το Βυτίο

«Δυστυχώς το μοντέλο ανάπτυξης του ελληνικού πανεπιστημίου ναυάγησε. Το πανεπιστήμιο είναι και πολυδάπανο και συνιστά όχημα προς την ανεργία. Η τελευταία κρίση στο ελληνικό πανεπιστήμιο με επίκεντρο το ζήτημα των διοικητικών υπαλλήλων είναι απλώς ένα σύμπτωμα της ασθένειας. Δυστυχώς, όμως, η κρίση δεν φαίνεται να μας κάνει να θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα. Είμαστε μια χώρα στην οποία η υποκρισία υπεραφθονεί και η σχέση μας με τον ορθολογισμό αποδεικνύεται χαλαρή.

Αν θέλουμε, πάντως, να είμαστε ρεαλιστές οφείλουμε άμεσα να αλλάξουμε υπόδειγμα, καθώς δεν μπορούμε να συντηρούμε ένα τόσο μεγάλο, κατακερματισμένο και πολυδάπανο πανεπιστήμιο. Πρέπει λοιπόν να διαλέξουμε: ή θα αποφασίσουμε να βάλουμε δίδακτρα στη φοίτηση ώστε οι χρήστες να καλύπτουν ένα μέρος της δαπάνης που προορίζεται για αυτούς ή θα μειώσουμε σημαντικά τον αριθμό των εισακτέων μέσα από το κλείσιμο μεγάλου αριθμού σχολών ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Δεν μπορεί να θέλουμε ταυτόχρονα εκπαίδευση για όλους χωρίς ανταπόκριση στην αγορά εργασίας και αυτό να απαιτούμε να το πληρώνουν οι φορολογούμενοι.»

(Νίκος Μαραντζίδης , πηγή: Καθημερινή )

(υπουργείο Εθνικής Παιδείας 1937, πηγή: ο Ελληνικός Φασισμός στον Μεσοπόλεμο – Σπουδές στο Γαλανόμαυρο, εκδ. antifa scripta)

Ο Κόκκινος Δεκέμβρης του '44

Μέρες που είναι, αναδημοσιεύουμε από το αρχείο της εφημερίδας  «Εργατική Εξουσία» ένα ιστορικό του Μεγάλου Δεκέμβρη. Το πώς στέκονται τα εργατικά κόμματα απέναντι στην ιστορία της εργατικής τάξης είναι το μέτρο της αξιοπιστίας τους. Μετράει το εάν και κατά πόσο μπορούν να μετουσιώσουν την ήττα σε επαναστατικό κεφάλαιο για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης. Η πολύτιμη μνήμη της εργατικής τάξης πρέπει να αναπαράγεται όχι σε επετειακές υποκριτικές παράτες αλλά για συμπεράσματα και διδάγματα χρήσιμα για το μέλλον. Οι φωτογραφίες είναι παρμένες από τον Κόκκινο Τύπο

Εισαγωγή 

Απομεινάρια Εγγλέζικου τανκ στην Ομόνοια

Η μάχη της Πελοποννήσου όπου ο ΕΛΑΣ τσάκισε τα τάγματα ασφαλείας κλείνει μόνο επιφανειακά την πρώτη φάση του ελληνικού εμφύλιου. Η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» του Παπανδρέου έρχεται στην Αθήνα μαζί με τους πρώτους Άγγλους στρατιώτες. Το ΕΑΜ, αντί να έχει καταλάβει την Αθήνα, πιστό στη συμφωνία της Καζέρτας, τους υποδέχεται σαν... ελευθερωτές. Και ενώ η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να αναστήσει την αστική τάξη και νομιμότητα από το χάος, έξω από την Αττική μοναδικός κυρίαρχος είναι ο ΕΛΑΣ, εκτός μόνο από την Ήπειρο, που την ελέγχει ο Ζέρβας. Και αυτή η κυριαρχία του ΕΑΜ στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν είναι τυπική. «Οι διοικητές του ΕΛΑΣ, έχοντας τη χειρότερη γνώμη για τις προθέσεις των Βρετανών, αγνόησαν τη διαταγή του Σκόμπυ να φερθούν στους συνεργάτες των Γερμανών ως μέλη του ΕΔΕΣ». (1) Μάλιστα, μέσα στον Οκτώβριο σε μια σειρά μάχες στη Μακεδονία (Σέρβια, Νιγρίτα, Κρύα Βρύση, κλπ) χτύπησαν και τσάκισαν τις δυνάμεις των ταγμάτων ασφαλείας. Στη σημαντικότερη από αυτές στο Κιλκίς, 6.000 ελασίτες κατατρόπωσαν 9.000 ράλληδες, από τους οποίους σκότωσαν ή συνέλαβαν τους περισσότερους.Η αστική τάξη καταλαβαίνει πολύ καλά πως, παρά τις παραχωρήσεις και τις διαβεβαιώσεις του ΚΚΕ, ο μόνος τρόπος για να επαναφέρει την αστική νομιμότητα είναι να τσακίσει το ένοπλο κίνημα. Οι δυο «αντίπαλες» αστικές μερίδες, η «φιλοσυμμαχική» και η «φιλογερμανική» δε θα διστάσουν ούτε στιγμή να σφιχταγκαλιαστούν μπροστά στην επερχόμενη συντριβή. Αλλά ακόμα και όταν αθροίζουν το στρατό τους είναι ασήμαντοι μπροστά στον οπλισμένο λαό. «Αν το επιθυμούσε ο ΕΛΑΣ, αν έδιδα διαταγήν αντιστάσεως εις την εισβολήν, η απόκρουσις θα ήτο αδύνατος» θα πει χρόνια αργότερα ο Σπηλιωτόπουλος, διοικητής Αττικής μετά την αποχώρηση των ναζί. (3) Οι αστοί θα ζητήσουν τη βοήθεια των αγγλικών στρατευμάτων για να ξανάρθουν στην εξουσία. Ο Τσώρτσιλ δε θα διστάσει καθόλου. Η Ελλάδα ήταν σε στρατηγική θέση για τα συμφέροντα του αγγλικού ιμπεριαλισμού. Μπροστά στην αδυναμία των Ελλήνων αστών να υπερασπιστούν το αστικό κράτος θα το αναλάβει για λογαριασμό τους.Από την άλλη πλευρά, το προλεταριάτο, οι αγρότες. Οργανωμένοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία στο ΕΑΜ, νιώθουν πως ήρθε η ώρα τους. Στην ηγεσία του ΕΑΜ το ΚΚΕ αριθμεί σχεδόν μισό εκατομμύριο μέλη. Ο στρατός τους ο ΕΛΑΣ είναι ένας εμπειροπόλεμος, οργανωμένος στρατός χιλιάδων μαχητών. Θεωρούν πως η εξουσία ανήκει στους νικητές. Πως ξεκινά η κοινωνική απελευθέρωση των σκλάβων αυτής της κοινωνίας. Πως η είσοδο του ΕΛΑΣ στην Αθήνα δε θα ήταν μια παρέλαση, αλλά η κατάληψη της εξουσίας.

12η Οκτωβρίου. Επίκαιρα της Φίνος Φιλμ

Μια ματιά στην ψευδαίσθηση της «Απελευθέρωσης». Εξόχως διδακτική από την ιστορική απόσταση που διαθέτουμε....

Η ΣΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1940

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος Δασκάλων & Νηπιαγωγών Σύρου – Τήνου - Μυκόνου

Η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Α΄ Κυκλάδων

Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Π.Ν.Α. ( Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου)

Η Ένωση Μηχανικών Δημοσίων Υπαλλήλων Δ.Α.Σ. Αττικής

( Τμήμα Κυκλάδων)

σας προσκαλούν στην εκδήλωση-συζήτηση, με αφορμή την επέτειο της αντίστασης του Ελληνικού Λαού ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό και με θέμα :

“Η ΣΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1940”

και κεντρικό ομιλητή τον καθηγητή της Ιστορίας των Νεοτέρων Χρόνων στο Πανεπιστήμιο Κρήτης,

κ. Χρήστο Λούκο.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 Οκτώβρη 2012,

στις 7:30 το απόγευμα,

στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης

ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Μνήμες της Βαϊμάρης

Αναδημοσίευση από τα Ενθέματα

Ο Έρικ Χομπσμπάουμ θυμάται τα εφηβικά  του  χρόνια, στο  ταραγμένο και συναρπαστικό Βερολίνο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Μας περιγράφει τη βερολινέζικη κουλτούρα του Μεσοπολέμου, το πολιτικό κλίμα,  την  άνοδο του Χίτλερ.

του Έρικ Χομπσμπάουμ

μετάφραση: Αλέξανδρος Κεσσόπουλος

Άρθουρ Κάουφμαν, «Τρία κορίτσια στο παράθυρο», 1927

Έζησα την περίοδο που επηρέασε περισσότερο  τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς  μου, τα χρόνια 1931-33, ως  γυμνασιόπαις και εκκολαπτόμενος ενεργός κομμουνιστής, στη  θνήσκουσα Δημοκρατία της Βαϊμάρης.  Το φθινόπωρο  του 2007 μου ζήτησαν να θυμηθώ εκείνη την εποχή σε μια διαδικτυακή γερμανική συνέντευξη, με τίτλο «Ich bin ein Reisefuehrer in die Geschichte» («Είμαι ένας ξεναγός στην Ιστορία»). Μερικές βδομάδες αργότερα μίλησα στο ετήσιο δείπνο των αποφοίτων –όσων ζουν ακόμα–  του σχολείου όπου φοίτησα όταν ήρθα στη Βρετανία, του St Marylebone Grammar School, το οποίο δεν υπάρχει πια· στην ομιλία μου,  προσπάθησα να εξηγήσω τις αντιδράσεις ενός δεκαπεντάχρονου που τον κουβάλησαν ξαφνικά σε τούτη τη χώρα, το 1933. «Φανταστείτε», είπα στα υπόλοιπα μέλη των Old Philologians, του συλλόγου των αποφοίτων του σχολείου,  «ότι είστε  ανταποκριτής μιας εφημερίδας με έδρα στο Μανχάταν, κι ο εκδότης  σας ξαποστέλνει στην Ομάχα της Νεμπράσκα!

Επιτομή Κοινοβουλευτικού Κρετινισμού

Άστραψε και βρόντηξε ο κ. Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος στο RED NOTEBOOK με αφορμή την φασιστοσύναξη του Μελιγαλά.
Το καινούργιο, μας λέει, είναι ότι η ΧΑ διεκδικεί in situ την πολιτική κληρονομιά των Ταγμάτων Ασφαλείας : Το πανηγύρι αυτό  «είναι το σκηνικό για την αποκατάσταση, όχι γενικώς των «θυμάτων των κομμουνιστών», αλλά των Ταγμάτων Ασφαλείας.»
Ε, δεν μείναμε με ανοιχτό το στόμα γι αυτήν την εξέλιξη, άλλωστε έχει εντοπιστεί από το 2005 τουλάχιστον.

Διδάγματα από την ιστορία: Η εμπειρία της ΕΔΑ του 1958

Αναδημοσιεύουμε έναν εύστοχο παραλληλισμό που επιχειρεί ο Λέανδρος Μπόλαρης στην Εργατική Αλληλεγγύη

 

 

Στις εκλογές της 11 Μάη 1958 η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) ήρθε δεύτερο κόμμα, έγινε αξιωματική αντιπολίτευση με 24,4% των ψήφων και 78 βουλευτές. Στις μεγάλες πόλεις ήρθε πρώτο κόμμα με μεγάλες -σε κάποιες περιπτώσεις συντριπτικές- πλειοψηφίες στις εργατογειτονιές. Στη Β' Αθηνών πήρε το 46,1%, στη Β' Πειραιά το 60,8%, στην Α' Θεσσαλονίκης 43,4%.
Η ΕΔΑ είχε ιδρυθεί το 1951 ως συνασπισμός μικρών νόμιμων αριστερών κομμάτων. Όμως, την πολιτική και οργανωτική ηγεσία την είχε το παράνομο ΚΚΕ. Συνέχισε να την έχει όταν η ΕΔΑ μετατράπηκε σε ενιαίο κόμμα το 1956.