Δυο παιδικά σχέδια, βάλσαμο στον καιρό της βαρβαρότητας να ξαναπιάνουν λες το νήμα - VIVE L' HUMANITE, ζήτω η ανθρωπότητα- που κόπηκε στο κοιμητήρι του Père Lachaise, με πρόφαση το τελευταίο κεφάλαιο από το ημιτελές βιβλίο La Prose du Monde του Maurice Merleau-Ponty, . . .
Μετάφραση: Παραναγνώστης
 |
| Πασχαλινά «Λαζαράκια» |
Η εποχή μας πριμοδότησε
όλες τις μορφές έκφρασης που υπαινίσσονται
ή υπεκφεύγουν, επομένως πριν από όλες
τη ζωγραφική έκφραση, και μέσα σ' αυτή,
την τέχνη των «πρωτόγονων» ζωγράφων,
το σχέδιο των παιδιών και των τρελών.
Περαιτέρω όλα τα είδη της αθέλητης
ποίησης, την «μαρτυρία» ή την καθομιλουμένη.
Όμως, εκτός από τις περιπτώσεις εκείνων
των συγχρόνων μας που η νεύρωση κάνει
όλο το ταλέντο, η προσφυγή στην ωμή
έκφραση δεν γίνεται ενάντια στην
τέχνη των μουσείων ή ενάντια στην κλασική
λογοτεχνία. Αντιθέτως είναι τέτοιας
φύσεως, ώστε να μας τις καθιστά ζωντανές,
θυμίζοντάς μας τη δημιουργική δύναμη
της έκφρασης που εμπεριέχει, το ίδιο
καλά με τις άλλες, και την «αντικειμενική»
τέχνη και λογοτεχνία, την οποία όμως
παύσαμε να αισθανόμαστε σ' αυτές, ακριβώς
επειδή εγκατασταθήκαμε, σαν επί φυσικού
εδάφους, πάνω στα επιτεύγματα που μας
άφησαν.
