Το Όχι του Φωτός, το Ναι του Σκότους και η Κάλπη του Σεπτέμβρη

Robert Louis Balfour Stevenson
συγγραφέας του «Η Παράξενη
Υπόθεση του Δρ Τζέκυλ
και του κ. Χάιντ»

Τις μέρες που ακολούθησαν την 5η Ιούλη, αρκετοί ήταν εκείνοι που σε διάφορους τόνους αναφέρθηκαν στην Παράξενη Υπόθεση του Εργατικού ΟΧΙ και του Αριστερού ΝΑΙ. Μιλούσαν τότε για εμβρόντητους ψηφοφόρους, παγωμένους διαδηλωτές, προδομένους αριστερούς. Αυτή η απορία του ταξικού μπλοκ όπως εκφράστηκε στην κάλπη του δημοψηφίσματος, ερμηνεύτηκε εν πολλοίς ως ένα τεχνητό ή καλύτερα, ως εξωτερικό προς αυτό το μπλοκ, αδιέξοδο. Κοντολογίς η κυρίαρχη αφήγηση λέει πως ο λαός καλά το πήγαινε, έβλεπε, από το ύψος του ΟΧΙ  του, στον ορίζοντα ακόμα και την έξοδο από την ΕΕ. Αλλά τα «λάθη» η «αδιέξοδη στρατηγική» ή η «προδοσία» εντέλει του ΣΥΡΙΖΑ είτε ως η αντικειμενικά αναγκαία έκβαση της στρατηγικής του, είτε ως απλή έλλειψη προσωπικού ηθικού αναστήματος, ήταν εκείνα που προέβαλαν το ανυπέρβλητο εμπόδιο του 3ου μνημονίου στο δρόμο της λαϊκής βούλησης. Μπροστά σε αυτό το «φυσικό» εμπόδιο το ρεύμα του ΟΧΙ έμεινε μεν ενεό αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να διαρκέσει παρά μόνο για λίγο. Το πολύ μέχρι τις 20 του Σεπτέμβρη.....

Τον Απρίλη του 1917,  η κατάσταση στην επαναστατημένη Ρωσία ήταν εξαιρετικά περίπλοκη. Υπήρχαν τα Σοβιέτ, ένα σε εμβρυακή μορφή «κράτος τύπου Παρισινής Κομμούνας» παράλληλα με ένα παραπαίον αστικό κράτος κάτω από μία αριστερή κυβέρνηση. Ήταν τότε που οι μάζες και ο Λένιν είδαν μπροστά τους τη διέξοδο της Ρωσικής εκδοχής της διαρκούς επανάστασης, του «Όλη η Εξουσία στα Σοβιέτ». Εκείνη λοιπόν την εποχή ο Λένιν βλέποντας τα Σοβιέτ να δίνουν χώρο και εξουσίες στην αστική τάξη μέσω της λεγόμενης «προσωρινής κυβέρνησης» του Κερένσκυ αναρωτιέται σε τι οφείλεται η ενδοτικότητα των Σοβιέτ:
«Μήπως επειδή οι Τσχείτζε, Τσερετέλι, Στεκλόφ και Σία κάνουν «λάθος»; Ανοησίες. Έτσι μπορεί να σκέπτεται ένας Φιλισταίος, όχι όμως ένας μαρξιστής. Η αιτία είναι η ανεπαρκής συνειδητότητα και οργάνωση των προλεταρίων και των αγροτών. Το «λάθος» των προαναφερόμενων αρχηγών βρίσκεται στη μικροαστική τους θέση, στο ότι συσκοτίζουν τη συνείδηση των εργατών, αντί να τη φωτίζουν, σπέρνουν μικροαστικές αυταπάτες, αντί να τις διαλύουν,δυναμώνουν την επιρροή της αστικής τάξης στις μάζες, αντί να λυτρώνουν τις μάζες από την επιρροή αυτή.»[η έντονη γραφή δική μου]

Εκατό χρόνια μετά στην Ελλάδα του 2015 κάποιοι αναρωτιόνται ακόμα αν φταίει απλώς τακτική ή έστω η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ.  Χωρίς να τους περνάει από το μυαλό ότι οι ρεφορμιστές κάνουν απλώς τη δουλειά τους και ότι οι μάζες μαθαίνουν από την πείρα τους. Η οριστική ήττα του ΟΧΙ την επαύριο του δημοψηφίσματος δεν ήταν παρά τα δίδακτρα που απαίτησε η ιστορία από την ελληνική εργατική τάξη για το πρώτο μάθημα της πανηγυρικής διάψευσης των κοινοβουλευτικών της αυταπατών. Ό,τι κι αν τσαμπουνάει ο Λαφαζάνης, το ΟΧΙ είχε  ηττηθεί πολύ πριν το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ης Σεπτέμβρη καταγράψει τη νίλα του. Και άρα το σύνθημα «ΟΧΙ μέχρι τέλους»  ήταν παντελώς άσχετο με την πολιτική κατάσταση της εκλογικής περιόδου. Η εργατική τάξη της 5ης Ιούλη έχει και πάλι κατακερματιστεί. Η αστάθεια όμως της πολιτικής κατάστασης που τροφοδοτείται από τη Μεγάλη Καπιταλιστική Κρίση θα φέρει νέους εργατικούς αγώνες. Σε αυτούς τους αγώνες η εργατική τάξη μπορεί να χρησιμοποιήσει τη σοφία που απέκτησε με τίμημα το 3ο Μνημόνιο. Και εναπόκειται στο φορέα αυτής της συλλογικής μνήμης, στην επαναστατική αριστερά, να προτάξει τον αντικοινοβουλευτισμό της απέναντι στην ανάθεση και στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, την ουτοπία της εργατικής υπόθεσης απέναντι στο «ρεαλισμό» της υποταγής στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, τα μνημόνια, τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Αντιλιτότητα ή Αντικαπιταλισμός;

Μεταφράζουμε εδώ μια τοποθέτηση των συντρόφων της τάσης CLAIRE του γαλλικού NPA η οποία αποδίδει την θέση αντιλιτότητας, «Austerexit», των Besancenot-Νταβανέλου-Urban στην υιοθέτηση της αντίληψης των ρεφορμιστών για την τρέχουσα μεγάλη καπιταλιστική κρίση. Την επιμονή τους συγκεκριμένα να την αναλύουν ως κρίση υποκατανάλωσης.

Αυτό είναι αληθές, έτσι όπως διατυπώθηκε από τους τρεις στο mediapart και διαβάσαμε στα ελληνικά στην Εφημερίδα των Συντακτών. Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο σοβαρά. Πρόκειται μάλλον για υιοθέτηση του Κεϋνσιανισμού ως του μόνου ρεαλιστικού θεωρητικού εργαλείου για την «αριστερά». Όπως ακριβώς το θέτει και ο επί των οικονομικών γκουρού της Λαϊκής Ενότητας Λαπαβίτσας στο Jacobin : «Ας είμαι καθαρός επ' αυτού. Ο Κέυνς και ο Κεϋνσιανισμός παραμένουν δυστυχώς τα πιο ισχυρά εργαλεία που διαθέτουμε, ακόμη και ως μαρξιστές, για να διαχειριστούμε ζητήματα πολιτικής στο εδώ και τώρα. Η Μαρξιστική παράδοση είναι πολύ ισχυρή για την αντιμετώπιση μεσοπρόθεσμων ή μακροπρόθεσμων ζητημάτων και για την κατανόηση των ταξικών και των κοινωνικών διαστάσεων των οικονομικών και φυσικά της κοινωνίας εν γένει. Δεν υπάρχει σύγκριση στα πεδία αυτά.

Αλλά όταν έχεις να κάνεις με πολιτική στο εδώ και στο τώρα, δυστυχώς ο Κέυνς και ο Κεϋνσιανισμός παραμένει ένα πολύ σημαντικό σύνολο ιδεών, εννοιών και εργαλείων ακόμα και για μαρξιστές. Αυτή είναι η πραγματικότητα.»

John Meynard Keynes

Φαίνεται λοιπόν, πως δεν είναι απλώς μια θεωρία υποκατανάλωσης εκείνο που θολώνει το αντικαπιταλιστικό πρόταγμα, αλλά το γεγονός ότι η «παλιά κεϋνσιανή κασέλα» φαντάζει σε κάποιους επαναστατική.

Στην πραγματικότητα και στην περίπτωση της ΔΕΑ (και της λαϊκής Ενότητας) αλλά και στο εσωτερικό του NPA και φυσικά των PODEMOS, έχουν επαληθευτεί οι χειρότεροι φόβοι του Daniel Bensaïd όταν πριν από 6 χρόνια έγραφε στο Keynes, et après ? :

«Μπροστά στη βιαιότητα της κρίσης και στην απελπισία των ρεφορμιστών χωρίς μεταρρυθμίσεις, ορισμένα από τα μέτρα που περιλαμβάνονται στην παλιά κεϋνσιανή κασέλα μπορεί να φαίνονται σε κάποιους σχεδόν επαναστατικό θράσος. Σε ένα τέτοιο σημείο ώστε κανείς τους δεν βλέπει τη δυνατότητα μιας στρατηγικής συμμαχίας μεταξύ κεϋνσιανών ρεφορμιστών και επαναστατών κομ­μουνιστών. Χάνεται από τα μάτια μας το ουσιώδες. Όταν οι επιζώντες μιας ρεφορμιστικής Αριστεράς σχε­διάζουν μια κεϋνσιανή Ευρωπαϊκή εναλλακτική στο φιλελευθερισμό, είναι δυνατόν να βαδίσου­με για λίγο μαζί, αν είναι πραγματικά έτοιμοι να αγωνιστούν για να βγούμε από τις ισχύουσες ευρωπ­αϊκές συνθήκες, για να καθιερωθούν ευρωπαϊκά κοινωνικά πρότυπα για το μισθό, την απα­σχόληση, την κοινωνική προστασία, το εργατικό δίκαιο, για να προωθηθεί μια ισχυρά αναδιανεμη­τική φορο­λογική εναρμόνιση ή για να κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής και ανταλλαγής που απαιτού­νται για την κατασκευή ευρωπαϊκών δημόσιων υπηρεσιών στον τομέα της ενέργειας, των μεταφο­ρών, των τηλεπικοινωνιών. Αλλά αυτό θα απαιτούσε μια πολιτική κατά 180⁰ αντίθετη προς όσα, εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα, έχουν κάνει όλες οι αριστερές κυβερνήσεις στην Ευρώπη στις οποί­ες έχουν ως επί το πλείστον ενεργά συμμετάσχει.

Οι Προδομένοι Ρεφορμιστές και το Νέο Ανάχωμα

Η άπνοια πριν από την καταιγίδα;

Διαβάζοντας ειδήσεις κι αναλύσεις για την κατάσταση των πολιτικών και οικονομικών πραγμάτων τις τελευταίες μέρες, μου έρχεται επίμονα στο μυαλό η εικόνα της γιαγιάς μου να λέει σαν εις εαυτόν: «παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του» θωπεύοντας μια φανταστική κωνική επιφάνεια με κορυφή τον αγκώνα της και συγκατανεύοντας στον εαυτό της με το κεφάλι.

Όπως παρηγορώντας έναν άρρωστο του κουβεντιάζεις περί ανέμων και υδάτων αλλά δεν μιλάς για την αρρώστια του, έτσι είναι σήμερα και στους «αποκάτω»: κανείς δεν μιλά πολιτικά, η πεζή καθημερινότητα ολωσδιόλου ανέλπιστα κατέκτησε  δυσανάλογα μεγάλο μερίδιο του ενδιαφέροντος, ενώ ακόμα και άλλοτε λαλίστατα blog έχουν σιωπήσει. Ένα γενικό μούδιασμα.
Η εργατική τάξη φαίνεται απλώς να περιμένει το μοιραίο και απλώς προτιμά να κρατά κλειστά τα μάτια μέχρι να συμβεί. Τα πολιτικά κόμματα που την εκφράζουν κάποιο ρόλο θα έχουν παίξει σε αυτό!

ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ

  Αναδημοσίευση από το ΑριστερόBlog

του Παναγιώτη Μαυροειδή

 

 

 

Στο προαύλιο του ναού της  Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, λένε  πως υπήρχε μία  κρήνη, την οποία κοσμούσε  η φράση "ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ",  (δηλαδή:  ‘’ξέπλυνε  τις αμαρτίες σου και όχι μόνο το πρόσωπό σου’’).

Η φράση αυτή, αν αναγνωσθεί ανάποδα (από δεξιά προς τα αριστερά) αποδίδει τις ίδιες λέξεις και επομένως και το αυτό νόημα.

Αυτά  μου έρχονται στο νου, κάθε φορά που ακούω για την περίφημη ‘’αμφίπλευρη διεύρυνση’’ του ΣΥΡΙΖΑ. Η φράση έγινε της μόδας με αφορμή την ανακοίνωση της πρότασης της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, για τους επικεφαλής υποψήφιους Περιφερειάρχες της (υπό αναμονή) κυβερνώσας αριστεράς.

Η Αριστερά της Ήττας

Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Προπύλαια ενάντια το Ευρωπαϊκό τσίρκο του Ζαππείου απαγορεύτηκε. Οι διοργανωτές, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΕΚ, η K.O. AΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, η ΟΚΔΕ, το ΣΧΕΔΙΟ Β΄,  επέμειναν στη διοργάνωση της συγκέντρωσης και καλά έκαναν. Αν και την αντιπαράθεση την επέλεξαν οι κυβερνητικές δυνάμεις καταστολής απαγορεύοντας μια ανακοινωμένη συγκέντρωση, οι πέντε οργανώσεις σήκωσαν το γάντι. Οι υπόλοιποι στην αριστερά είχαν την πολυτέλεια να μιλήσουν τελευταίοι ακόμα και μετά την ανακοίνωση των διοργανωτών ότι η συγκέντρωση θα γίνει παρά την απαγόρευση. Πώς αξιοποίησαν την ευκαιρία;
Έχουμε και λέμε κατά σειράν μεγέθους:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, βρήκε πως  «Η απαγόρευση των δημόσιων συγκεντρώσεων [..] , είναι απαράδεκτο γεγονός που ποδοπατάει τα δικαιώματα των πολιτών και συρρικνώνει τη Δημοκρατία.» Επιπλέον το timinng ήταν άκομψο: τέτοιος «αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης» χωρίς «τελειωμό, τη στιγμή που η χώρα μας αναλαμβάνει και την προεδρία της ΕΕ». Ανήκουστον!.
Παρά πάντως την κατάφωρη συρρίκνωση της δημοκρατίας και τον αυταρχικό κατήφορο έμπρακτη διαμαρτυρία, αγωνιστική απάντηση ή συμμετοχή στη συγκέντρωση των πέντε οργανώσεων ποτέ! Θα ήταν χοντροκοπιά, ανάξια της αριστερής εξευρωπαϊσμένης  mentalité του ΣΥΡΙΖΑ.
Φυσικά, βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ παρενέβη υπέρ των διαδηλωτών και του συλληφθέντος Αντωνόπουλου.

Το ΚΚΕ αφού εσκέφθη, εσκέφθη, δεν κατόρθωσε να ξεδιαλύνει το πράγμα και έτσι απεφάνθη πως η «απαγόρευση των διαδηλώσεων, κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων έναρξης της ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ, δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά.»  Το σκοτεινότερο από όλα τα ερωτηματικά τους φάνηκε  «το γεγονός ότι απαγορεύονται οι κινητοποιήσεις, επειδή έχουν σκοπό αντίθετο με τις παραπάνω εκδηλώσεις.» Φοβούνται δηλαδή μήπως  «Αυτό το αιτιολογικό ανοίγει το δρόμο για παρεμπόδιση λαϊκών κινητοποιήσεων, όταν το περιεχόμενό τους έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ» Όμως, λέει, «Τέτοιου είδους απαγορεύσεις δεν μπορούν να σταματήσουν την αντίθεση μεγάλου τμήματος του λαού μας...»  το οποίον τμήμα, εννοείται, ας κρατήσει την αντίθεσή του στο σπιτάκι του ως και ημείς την κρατήσαμε στο «σπίτι του λαού», αμήν.
Δεδομένων λοιπόν των πολλών ερωτηματικών δεν τέθηκε καν ζήτημα διαμαρτυρίας, αγωνιστικής κινητοποίησης ούτε βέβαια, Θεός φυλάξοι, συμμετοχής στη συγκέντρωση των πέντε, αν μη τι άλλο, ελλείψει των απαραίτητων διαστημικών σκαφάνδρων για την προστασία των μελών του από το συγχρωτισμό με τους πέντε.
Φυσικά, βουλευτής του ΚΚΕ προέβη στο νενομισμένο διάβημα για την απελευθέρωση του Π. Αντωνόπουλου...

Ο χώρος των Μ-Λ ΚΚΕ και ΚΚΕμ-λ «καταγγέλλει την αστυνομική απαγόρευση της συγκέντρωσης»

που «αποτελεί ένα ακόμα κρίκο στον ολισθηρό κατήφορο που επιλέγουν οι Σαμαράς – Βενιζέλος για να κάμψουν την κοινωνική δυσαρέσκεια μπροστά από τις επικείμενες εκλογές» και να σπείρουν «τον τρόμο ενάντια σε όσους τολμούν να «σηκώσουν κεφάλι» ». Παρόλα αυτά καλεί σε privée συγκέντρωση αλλού, στο όριο αλλά εκτός της απαγορευμένης ζώνης, στα.... Χαυτεία! Η επαναστατική εμπειρία μίλησε. Είχαν προβλέψει ότι η αστυνομία θα απωθούσε τη συγκέντρωση των Προπυλαίων προς την Ομόνοια και για να αποφύγουν το άχρηστο πέρα-δώθε.....

Ντροπή σε όσους δεν στάθηκαν δίπλα στους διαδηλωτές των πέντε στα Προπύλαια. Ντροπή!

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την απαγόρευση των διαδηλώσεων:
Η απαγόρευση των δημόσιων συγκεντρώσεων και πορειών που για άλλη μια φορά επιβάλλει η κυβέρνηση του μνημονίου, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα μας αναλαμβάνει και την προεδρία της ΕΕ, είναι απαράδεκτο γεγονός που ποδοπατάει τα δικαιώματα των πολιτών και συρρικνώνει τη Δημοκρατία.
Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης δεν έχει τελειωμό.
- See more at: http://left.gr/news/apagoreyontai-oi-sygkentroseis-stin-athina-tin-tetarti#sthash.U6nw6WXp.dpuf

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την απαγόρευση των διαδηλώσεων:
Η απαγόρευση των δημόσιων συγκεντρώσεων και πορειών που για άλλη μια φορά επιβάλλει η κυβέρνηση του μνημονίου, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα μας αναλαμβάνει και την προεδρία της ΕΕ, είναι απαράδεκτο γεγονός που ποδοπατάει τα δικαιώματα των πολιτών και συρρικνώνει τη Δημοκρατία.
Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης δεν έχει τελειωμό.
- See more at: http://left.gr/news/apagoreyontai-oi-sygkentroseis-stin-athina-tin-tetarti#sthash.U6nw6WXp.dpuf

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την απαγόρευση των διαδηλώσεων:
Η απαγόρευση των δημόσιων συγκεντρώσεων και πορειών που για άλλη μια φορά επιβάλλει η κυβέρνηση του μνημονίου, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα μας αναλαμβάνει και την προεδρία της ΕΕ, είναι απαράδεκτο γεγονός που ποδοπατάει τα δικαιώματα των πολιτών και συρρικνώνει τη Δημοκρατία.
Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης δεν έχει τελειωμό.
- See more at: http://left.gr/news/apagoreyontai-oi-sygkentroseis-stin-athina-tin-tetarti#sthash.U6nw6WXp.dpuf

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την απαγόρευση των διαδηλώσεων:
Η απαγόρευση των δημόσιων συγκεντρώσεων και πορειών που για άλλη μια φορά επιβάλλει η κυβέρνηση του μνημονίου, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα μας αναλαμβάνει και την προεδρία της ΕΕ, είναι απαράδεκτο γεγονός που ποδοπατάει τα δικαιώματα των πολιτών και συρρικνώνει τη Δημοκρατία.
Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης δεν έχει τελειωμό.
- See more at: http://left.gr/news/apagoreyontai-oi-sygkentroseis-stin-athina-tin-tetarti#sthash.U6nw6WXp.dpuf

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την απαγόρευση των διαδηλώσεων:
Η απαγόρευση των δημόσιων συγκεντρώσεων και πορειών που για άλλη μια φορά επιβάλλει η κυβέρνηση του μνημονίου, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα μας αναλαμβάνει και την προεδρία της ΕΕ, είναι απαράδεκτο γεγονός που ποδοπατάει τα δικαιώματα των πολιτών και συρρικνώνει τη Δημοκρατία.
Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης δεν έχει τελειωμό.
- See more at: http://left.gr/news/apagoreyontai-oi-sygkentroseis-stin-athina-tin-tetarti#sthash.U6nw6WXp.dpuf

Ρεφορμιστική Συγχορδία

Αναδημοσίευση από τον Κόκκινο Τύπο

ΝΕΑ ΚΟΥΤΣΟΥΚΕΛΑ ΑΠΟ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΚΚΕ ΣΤΗΝ ΕΙΝΑΠ

Αρνήθηκαν την έμπρακτη συμπαράσταση στην απεργία του ΕΟΠΥΥ

Στην τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ (9–12-13) οι εκπρόσωποι του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή πρότειναν να προκηρύξει η ΕΙΝΑΠ αποχή των νοσοκομειακών γιατρών από τα τακτικά ιατρεία των νοσοκομείων κατ’ αρχήν τριήμερη (11-12-13 /12) με προοπτική συνέχισης. Η λογική είναι η έμπρακτη συμπαράσταση στους απεργούς γιατρούς των μονάδων του ΕΟΠΥΥ, και μάλιστα αφού ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης πρόσφατα δήλωσε ανοιχτά την πρόθεσή του να μετατρέψει άμεσα τα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων σε απεργοσπαστικό μηχανισμό εναντίον των συναδέλφων, και μελλοντικά να «φορτώσει» στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων μεγάλο μέρος του έργου που επιτελούν σήμερα οι μονάδες του ΕΟΠΥΥ, αφού τις καταργήσει όπως προβλέπει η καταστροφική πολιτική της χούντας κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ.

Παρηχήσεις Κοινοβουλευτικού Κρετινισμού

Οὐκ αἰσχύνει, ὦ Αἰσχίνη, ἡ τῆς πόλεως αἰσχύνη;

Ιπτάμενος Δίσκος

Αν το καλοσκεφτείς, στην πραγματικότητα το νομικό σύστημα προβλέπει και κωδικοποιεί πολύ λίγες καταστάσεις εν σχέσει με εκείνες που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Για παράδειγμα στερούμαστε παντελώς ενός κώδικα κυκλοφορίας ιπταμένων δίσκων (Κ.Κ.Ι.Δ. εφεξής). Τώρα βέβαια θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει, ότι δεν είναι δα σύνηθες ιπτάμενοι δίσκοι να σουλατσάρουν ανά την επικράτεια. Σάμπως όμως είναι σύνηθες να σουλατσάρουν εγκληματικές οργανώσεις στη βουλή; Και αν, παρά πάσα προσδοκία, ξεμυτίσει κανένας ιπτάμενος δίσκος, δεν θα έριχνε επιτέλους κανείς επειγόντως τα καλύτερα νομικά μυαλά για να σκαρώσουν έναν Κ.Κ.Ι.Δ. Αντίθετα με ό,τι έγινε όταν ξεμύτισε μια μόνη εγκληματική οργάνωση η Χ.Α. Τότε ανέκυψε αίφνης ζέον και ακανθώδες το νομικό ζήτημα του πώς κόβεις την κρατική χρηματοδότηση σε μία συμμορία δολοφόνων! Το ζήτημα δεν γινόταν να διευθετηθεί με το υπάρχον νομικό καθεστώς; Μόνο όταν πρόκειται για κανέναν αναρχικό κρατούμενο σαν τον Σακκά ή για κανέναν Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα γίνονται όλα, ακόμα και του σπανού τα γένια; Αν η κυβέρνηση ήθελε να κόψει τα φράγκα στη ΧΑ μπορούσε να τα κόψει. Οι συνταγματικές δεσμεύσεις και το στάξιμο της ουράς του γαϊδάρου δεν πείθουν ούτε τον Κρανιδιώτη. Ένα χαρτί χρειαζόταν: «Κόβουμε τη χρηματοδότηση της ΧΑ και τα σκυλιά δεμένα», Γενικόν Λογιστήριον του Κράτους, σφραγίδες υπογραφές και τέλος. Όμως για κάθε φιλικό χαστουκάκι στο φασίστα, πρέπει ο προλετάριος να περιμένει δέκα βουρδουλιές στην καμπούρα του: Αυτό είναι στοιχειώδες δίδαγμα από την ιστορία του φασισμού και ουδείς στην αριστερά μπορεί να κάνει ότι δεν το ήξερε.

Μικροαστική Ξινίλα

Ο κυρ Βαγγέλης είχε καλό μανάβικο στην πάνω γωνία όπου και τον έβρισκες όλες τις ώρες. Η συμβία του, η κυρα  Ζαμπιώ, στο σπίτι του παραδίπλα μας νοικοκυρά με τ' όνομα, κέρβερος της εστίας της ου μην και του μαγαζιού. Διότι όταν κανένας πλανόδιος μανάβης περνούσε με το κάρο του, η κυρα  Ζαμπιώ θεωρούσε απαράβατη υποχρέωσή της να βγει από το κάστρο της και να πάρει από τα μάτια τον τολμηματία εισβολέα στην ΑΟΖ του κυρ Βαγγέλη . Αφού τον πολυβολούσε με κατάρες, τι κακό καρκίνο να βγάλει, τι κομμάτια να τον πάνε σπίτι του, τι να του χυθεί το μάτι, συνέχιζε με στολισμό της μητρός και της αδελφής του με ό,τι θα μπορούσε να θεωρείται ηθικό ψεγάδι για μια δεσποινίδα ή κυρία της εποχής. Κι αν ο πλανόδιος εισβολεύς μπορούσε να περιγελάσει τις κατάρες, τα πράγματα εντούτοις σοβάρευαν όταν έφταναν στην προσφιλή του μητέρα ή την αγαπημένη του αδελφή. Αλλά τι να έκανε πέραν μερικών ανήμπορων χριστοπαναγιών; Εκεί ολοκληρωνόταν και το καθήκον της κυρα Ζαμπιώς.
Από τη μεριά του ο κυρ Βαγγέλης, είχε πάντοτε ακούσει το σαματά της γυναικός του και παραμόνευε στη γωνία μέχρι που να κορώσει ο εισβολεύς και να διατυπώσει τις ερωτικές του διαθέσεις προς την Παναγία της Ζαμπιώς. Τότε εμφανιζόταν λάβρος, ότι προσεβλήθη βαναύσως η οικογενειακή του τιμή στο πρόσωπο της γυναικός του - που με μια γυναίκα τάβαλε ο αλήτης - και σάλπιζε επίθεση κατά του βεβηλωτή της εστίας του. Εν τω άμα ξεφύτρωναν και τα υπόλοιπα αρσενικά μέλη του σογιού του από τα διπλανά σπίτια,  ο εισβολεύς ξυλοφορτωνόταν και μετ' ου πολύ, το κάρο έδειχνε ικετευτικά τις ρόδες του στον ουρανό και ο εισβολεύς μάζευε τα ράκη του φορητού του καταστήματος και απερχόταν χωρίς καμία διάθεση όχι για ρεβάνς μα ούτε για να ξαναφανεί από την ΑΟΖ του κυρ Βαγγέλη. Πού τη θυμήθηκα τη συχωρεμένη την κυρά Ζαμπιώ πάλι;
Μα, από την μικροαστική ξινίλα της κυρα Ζαμπιώς της αριστεράς  που δεν δίστασαν τσιρίζοντας στους πλανόδιους ρεφορμιστές του Σύριζα, να εξεμέσουν μια φράση που βάζει δίπλα - δίπλα τους ΑΝΕΛ με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. . .

Η κατάσχεση μιας ζωής

Το κείμενο του Ηλία Ιωακείμογλου που αναδημοσιεύουμε παρακάτω αποτελεί μια απόδειξη  του εξής ισχυρισμού :Όσο μανούλες είναι εκεί στον Συριζα στο «τι θα κάνουνε» της μπουρζουαζίας, άλλο τόσο αλμπάνηδες αποδεικνύονται στο «τι να κάνουμε» της εργατικής τάξης.

Έτσι, αν το παρακάτω κείμενο-που είναι μια πολύ πειστική πρόβλεψη των κινήσεων της μπουρζουαζίας και του κράτους της και ως τέτοια την αναδημοσιεύουμε- μας εξηγούσε και το γιατί αυτής της χρηματιστικοποίησης (financialisation) του καπιταλισμού θα φτάναμε στον πυρήνα της κρίσης υπερσυσσώρευσης, αλλά ίσως αυτό δεν είναι και τόσο μονοσημάντως αντιμνημονιακό άσε που μπορεί να αποβεί και αντιευρωπαϊκό! Άρα, καλύτερα να πάει κάτω από το χαλί. 

Αν παραβλέψεις την παράβλεψη αυτή, μένει η ενάργεια της παρουσίασης των κινήσεων του αστικού στρατοπέδου. Μέχρις εδώ.

Διότι φυσικά δεν θα ρωτήσουμε για παράδειγμα, αν η «αριστερή κυβέρνηση» θα αύξανε τους μισθούς γιατί θα πάρουμε από τον ίδιο συγγραφέα την απάντηση: «Η αριστερή κυβέρνηση θα αφήσει την ταξική πάλη να το κάνει», αλλά θα αναρωτηθούμε τότε, σε τι τέλος πάντων θα χρησίμευε η «αριστερή κυβέρνηση» του Συριζα;.

Παραναγνώστης

Από το 2009 μέχρι σήμερα, η κεφαλαιοκρατική τάξη προσπάθησε να αποτρέψει την απαξίωση των χρηματιστικών τίτλων που έχει στα χέρια της χρεώνοντας τις εργαζόμενες τάξεις (και σε μικρότερο βαθμό την μικροαστική τάξη) μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής. Θεμελίωσε, δηλαδή, η άρχουσα τάξη δικαίωμα επί της μελλοντικής παραγωγής, δηλαδή επί της μελλοντικής εργασίας των εργαζόμενων τάξεων ώστε να επικυρωθούν κοινωνικά οι χρηματιστικοί τίτλοι των οποίων η "αξία" δεν μπορεί να αποπληρωθεί παρά μόνον εάν οι μισθωτοί δούλοι εργαστούν διπλά για λογαριασμού των αφεντικών τους. Στο νέο στάδιο, στο στάδιο των κατασχέσεων, η κεφαλαιοκρατική τάξη θα ιδιοποιηθεί και ένα μέρος από την παρελθούσα αξία με την οποία είχαν αμειφθεί οι εργαζόμενες τάξεις προκειμένου να συντηρούνται και να αναπαράγονται με όρους υλικά αντίστοιχους στην παραγωγικότητα της εποχής μας και ηθικά αποδεκτούς με κριτήρια που κληρονομήσαμε από το παρελθόν και υπερβαίνουν την παρούσα συγκυρία -και εδώ είναι η καρδιά του ζητήματος.

Για τον όψιμο, περί τον ΣΥΡΙΖΑ, λενινισμό

Για κοινοβουλευτικές μανούβρες και αριστερές κυβερνήσεις σε fausse-Ενιαιομετωπική συσκευασία.  Αναδημοσίευση - με τις απαραίτητες αποστάσεις από τη Ναρίτικη ρητορική - από το  Αριστερό Blog

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο

Είμαστε αναμφίβολα σε εποχή οικονομικής και πολιτικής κρίσης, ακόμη και με πρόδρομα συμπτώματα μιας πολιτικής μεταβολής με άγνωστο πρόσημο. Η αναζήτηση πολιτικής διεξόδου, φαίνεται συχνά να κυριαρχεί πάνω στην επιμέρους κινηματική δράση.

Σε τέτοιες ενδιαφέρουσες συνθήκες φουντώνει και η συζήτηση στην αριστερά, ιδιαίτερα σε αυτή με κομμουνιστική αναφορά. Όλα τα ρεύματα αναζητούν μια νέα και αποτελεσματική απάντηση, μια νέα και νικηφόρο διέξοδο για τον εργατικό και λαϊκό αγώνα. Δεν είναι καθόλου παράξενο που έχουν ανοίξει όλα τα βιβλία της ιστορίας του κινήματος, ακόμη και στις λευκές ή μαύρες σελίδες τους. Είναι ελπιδοφόρο που κατέβηκαν από τα σκονισμένα ράφια τα έργα των Μαρξ, Ένγκελς, Γκράμσι και άλλων μεταγενέστερων σημαντικών διανοητών.

Από την καταγγελία του Μνημονίου στη «δημοσιονομική σταθεροποίηση»;

Αναδημοσίευση από το Αριστερό Blog 

                                                  Γιώργος Καλημερίδης

 

Ο ευρωενωσιακός προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένος και γνωστός. Όπως δεδομένη και γνωστή είναι και η άποψή του για καταγγελία του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης, μέσα στα πλαίσια πάντα της νομισματικής ενοποίησης. Θέσεις αντιφατικές που θέτουν σαφή πολιτικά όρια στο μεταρρυθμισμό του, γεγονός που επιβεβαιώθηκε όλη την προηγούμενη εβδομάδα από την εχθρική στάση που κράτησε απέναντί του η γερμανική και γαλλική σοσιαλδημοκρατία. Στο δρόμο προς τη νέα εκλογική αναμέτρηση φαίνεται να αποτυπώνεται, ωστόσο, μια σαφής δεξιά μετατόπιση, ακόμη και στο ήδη διατυπωμένο πολιτικό του πρόγραμμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, από αυτή την άποψη, είναι το άρθρο του Γιώργου Σταθάκη στο φύλλο της Κυριακάτικης Αυγής με τον τίτλο «Ένα σχεδιάγραμμα της δημοσιονομικής σταθεροποίησης»[1].

Το πρώτο που κάποιος μπορεί να παρατηρήσει είναι η υιοθέτηση του εννοιολογικού οπλοστασίου και του ερμηνευτικού πλαισίου της αστικής τάξης. Η «δημοσιονομική σταθεροποίηση» δεν είναι ασφαλώς μια ουδέτερη έννοια, αλλά έχει σαφές ταξικό πρόσημο που προσδιορίζει, όχι απλά μια συγκεκριμένη οπτική για την κατανόηση της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και μια ταξικά καθορισμένη πολιτική για την υπέρβασή της.