Παρασκευή 18 Μαρτίου 2022

Να Σταματήσει ο Πόλεμος του Πούτιν

 

Του Ashley Smith


Αναδημοσίευση από το Tempest
Μετάφραση : Παραναγνώστης

Η βάρβαρη εισβολή του Vladimir Putin στην Ουκρανία είναι η πιο σημαντική γεωπολιτική εξέλιξη από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Είναι ένα σημείο καμπής στην παγκόσμια ιστορία, που πρόκειται να διαμορφώσει όλες τις σχέσεις μεταξύ των κρατών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα καθώς και τους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες μέσα σε αυτά.

Η Αριστερά και το αντιπολεμικό κίνημα πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διατυπώσει σαφείς θέσεις και αιτήματα. Πρέπει να καταδικάσουμε τον φρικτό πόλεμο του Πούτιν, να οικοδομήσουμε την αλληλεγγύη μας προς την ουκρανική αντίσταση και το ρωσικό αντιπολεμικό κίνημα και να αντιταχθούμε στις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ που πάνε να μετατρέψουν αυτή την πολεμική εστία σε ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων.

Τρίτη 15 Μαρτίου 2022

Όχι στη ρωσική ιμπεριαλιστική επίθεση, όχι στην παρέμβαση των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ

 Για μια Δημοκρατική, Σοσιαλιστική Ουκρανία με Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης για όλες τις Καταπιεσμένες Εθνότητες

Από το Spectre


 των Kunal Chattopadhyay και Achin Vanaik
Μετάφραση: Παραναγνώστης


 

Καταδικάζουμε απερίφραστα τη ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία.

Πέρα από όλες τις συζητήσεις για το πόσο δεξιό είναι το ουκρανικό καθεστώς, τι σχέσεις έχει με νεοναζί ή με το ΝΑΤΟ, υπάρχουν ορισμένες βασικές αλήθειες. Η Ουκρανία ήταν ένα καταπιεσμένο έθνος υπό την τσαρική Ρωσία, η οποία αρνιόταν τη ιδιαιτερότητα της ουκρανικής γλώσσας και κουλτούρας. Ακόμη και μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917, οι Ουκρανοί αστοί δημοκράτες βρήκαν μικρή υποστήριξη στην Πετρούπολη από τη ρωσική προσωρινή κυβέρνηση. Το Μπολσεβίκικο Κόμμα ήταν εκείνο που έγραψε το σύνθημα του δικαιώματος όλων των καταπιεσμένων εθνών στην αυτοδιάθεση. Το δέχτηκαν για τη Φινλανδία, όπως και για την Ουκρανία. Ακόμη και στις διαπραγματεύσεις του Μπρεστ-Λιτόφσκ, η αντιπροσωπεία των Μπολσεβίκων αναγνώρισε το δικαίωμα της Ουκρανίας στην αυτοδιάθεση, επέμεινε όμως ότι τα καθεστώτα μαριονέτες που δημιουργήθηκαν από μια ιμπεριαλιστική δύναμη δεν συνιστούν γνήσια αυτοδιάθεση.

Υπό αυτή την έννοια, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που επιδιώκει να επεκτείνει την εξουσία και κυριαρχία του ρωσικού ιμπεριαλισμού, έχει απόλυτο δίκιο όταν τονίζει ότι η σύγχρονη Ουκρανία δημιουργήθηκε από τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους. Αυτό, ωστόσο, αναιρέθηκε από τις καταστολές της εποχής του Στάλιν, τη βία κατά των Τατάρων της Κριμαίας, τον τρομερό λιμό και τις γενικές σταλινικές πολιτικές αφομοίωσης.

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2021

Ντύνοντας τον αυτοκράτορα

Δημοσιεύουμε ένα άρθρο του Thomas Watters  από τον ιστότοπο του SPECTRE σχετικά με τα γεγονότα στο Αμερικανικό Καπιτώλιο 

Οι σημειώσεις είναι του μεταφραστή


 


Μετάφραση Παραναγνώστης





Η επικίνδυνη φάρσα της μικροαστικής τάξης

Το πραξικόπημα που δεν υπήρξε ποτέ

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Paul Mattick του νεώτερου από τον ιστότοπο The Brooklyn Rail και τον πολιτικό χώρο του συμβουλιακού κομμουνισμού. οι σημειώσεις του συγγραφέα αριθμούνται με αραβικούς αριθμούς ενώ του μεταφραστή με αστερίσκους.

 

 


 


 

Μετάφραση Παραναγνώστης


Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2021

Η Κόκκινη Ρόζα

του Doug Enaa Greene


Σήμερα συμπληρώνονται 100 [101] χρόνια από τη δολοφονία της Ρόζα Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ από τα αποσπάσματα θανάτου που εξαπέλυσε η σοσιαλδημοκρατία για να συντρίψουν την Εξέγερση των Σπαρτακιστών στο Βερολίνο.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είναι πιθανώς μία από τους λίγους κομμουνιστές που συγκεντρώνει την σχεδόν καθολική επιδοκιμασία της αριστεράς (ίσως ο Τσε και ο Γκράμσι να εξαντλούν τον κατάλογο) και όποια σκληρή και δικαιολογημένη κριτική και να κάνουμε για συγκεκριμένες ιδέες και πράξεις της, είναι αδύνατο να αρνηθούμε ότι έζησε και πέθανε σαν επαναστάτρια. Η τελευταία της πράξη ήταν να δώσει τη ζωή της σε μια απόλυτη πράξη αλληλεγγύης προς τη Ρωσική Επανάσταση για να την κάνει πραγματικά παγκόσμια, διαδίδοντας τη στη Γερμανία.

Το λέω αυτό γιατί είναι σημαντικό να τονιστεί. Η Ρόζα δεν ήταν μια εκδοχή του 1910 της AOC ή του Bernie Sanders. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη τη ζωή της αντιμαχόταν τον ρεφορμισμό που αυτοί αντιπροσωπεύουν. Η Λούξεμπουργκ επέκρινε έντονα τον ρεφορμισμό και τον ρεβιζιονισμό. Οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες δεν μπορούν επ’ ουδενί να τη διεκδικήσουν, χωρίς να ξεπέσουν σε φτηνιάρικη αισθητική. Ύψωσε βροντερή και ανελέητη τη φωνή της ενάντια στους φτηνούς συμβιβασμούς που χαρακτηρίζουν τον οπορτουνισμό. Αρνήθηκε να δεχτεί τον «ρεαλισμό» της σοσιαλδημοκρατικής συνθηκολόγησης με τον ιμπεριαλισμό˙ αντίθετα αγωνίστηκε εναντίον του με όλη την καρδιά και όλη την ψυχή της. Το όραμά της για τον σοσιαλισμό δεν ήταν κάποιος καλός καπιταλισμός αλλά το τέλος του καπιταλισμού, το τέλος των αντιδημοκρατικών θεσμών και η εγκαθίδρυση της αληθινής εξουσίας του λαού.

Λοιπόν, ναι, να θυμόμαστε τη Λούξεμπουργκ και τους συντρόφους της που έδωσαν τόσα πολλά σε μας και στην κοινή μας υπόθεση. Τους οφείλουμε να τους θυμόμαστε σήμερα, αύριο και καθημερινά και να μην τους επικαλούμαστε προδίδοντας την πολιτική και το όραμά τους αλλά να παραμείνουμε πιστοί σε αυτό το όραμα χτίζοντας πάνω σε ό,τι καλύτερο εκπροσωπούσε η Λούξεμπουργκ.

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2020

Κάλεσμα Γυναικείων Οργανώσεων

Κάλεσμα οργάνωσης κοινών δράσεων για την 25η Νοέμβρη

Η φετινή 25η Νοέμβρη μάς βρίσκει εν μέσω μιας παγκόσμιας πανδημίας που σε κάθε γωνιά του πλανήτη τα κράτη φροντίζουν να τη διαχειρίζονται ώστε να ρίχνουν τα βάρη της στις ήδη πληττόμενες και περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες. Γι’ ακόμα μία φορά αποτυπώνεται ότι η ζωή των φτωχών εργαζομένων, των ανέργων, των μεταναστ(ρι)ών και των προσφυγισσών, των τοξικοεξαρτημένων, των πληθυσμών που εξοβελίζονται από την ορατότητα των πόλεων, και κάθε λογής αόρατων σωμάτων αξίζει λιγότερο από τη ζωή των «κανονικών» πολιτών.

Έτσι, για όλες αυτές τις ομάδες, η πανδημία σήμερα σημαίνει αδυναμία πρόσβασης σε δομές υγείας και σε μια στοιχειώδη υγειονομική ασφάλεια, σημαίνει αστεγία και ανεργία, σημαίνει εργασία στις πιο σκληρές και υγειονομικά ανασφαλείς συνθήκες, σημαίνει ανύπαρκτα ΜΜΜ και στρίμωγμα στα βαγόνια του μετρό, σημαίνει αόρατη ζωή και αόρατο θάνατο.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αναδεικνύεται άλλη μια όψη της υγειονομικής κρίσης, δηλαδή μιας εκδοχής πολιτικής κρίσης: η κρίση φροντίδας και η μετακύλιση του βάρους της κοινωνικής αναπαραγωγής εξολοκλήρου στις πλάτες των θηλυκών σωμάτων, τα οποία όχι μόνο οφείλουν να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της παραγωγής με κίνδυνο τη ζωή τους (νοσηλεύτριες, ταμίες, καθαρίστριες), αλλά θεωρούνται και απολύτως υπεύθυνα για τη διασφάλιση της υγείας και της ζωής των μελών της οικογένειάς τους. Είτε εργαζόμενες είτε άνεργες, οι γυναίκες επιχειρείται να ταυτιστούν γι’ ακόμα μία φορά με το σπίτι και να εγκλωβιστούν μέσα σε αυτό.

Έτσι, τα θηλυκά σώματα γίνονται ξανά πεδία έκφρασης της έμφυλης βίας είτε αυτή αφορά την αναγκαστική και απλήρωτη εργασία-φροντίδα στο σπίτι είτε παίρνει τη μορφή της πιο ακραίας μορφής σεξισμού και κυριαρχίας, τη σωματική και λεκτική βία που μπορεί να φτάσει μέχρι τη γυναικοκτονία.

Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι και στην Ελλάδα χιλιάδες γυναίκες βρέθηκαν εγκλωβισμένες σε κακοποιητικά σπίτια, χωρίς καμία διέξοδο, ενώ το κράτος πρόνοιας κατέρρεε και τις άφηνε απροστάτευτες, χωρίς κανένα μέτρο φροντίδας από το κράτος. Η πολυδιαφημισμένη γραμμή του 15900 φάνηκε σε αρκετές περιπτώσεις αδύναμη να ανταποκριθεί στις αυξημένες κλήσεις για αναφορά περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας, ενώ είχε κόστος η κλήση από κινητά τηλέφωνα απαγορεύοντας σε πολλές γυναίκες την πρόσβαση. Παράλληλα, ξεκίνησε να εφαρμόζεται το τμήμα του ποινικού κώδικα που αφαιρεί την αυτόφωρη διαδικασία σε περίπτωση παραβίασης των περιοριστικών μέτρων, αφήνοντας τις γυναίκες που έχουν κερδίσει περιοριστικά μέτρα έναντι των κακοποιητών τους εκτεθειμένες. Ένα σημαντικό ερωτηματικό παραμένει για το κατά πόσο λειτούργησαν και συνεχίζουν να λειτουργούν τα από πριν υποστελεχωμένα κέντρα κακοποιημένων γυναικών.

Στο ίδιο πλαίσιο, χιλιάδες ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα υπέστησαν τη βία του εγκλεισμού σε κακοποιητικά σπίτια, την περιθωριοποίηση και την απομόνωση, ενώ ταυτόχρονα αντιμετώπισαν την υποτίμηση των αναγκών τους ως πολυτέλεια σε περίοδο κρίσης. Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες σεξεργάτριες εξωθήθηκαν στην ανεργία και ως εκ τούτου πολύ συχνά στην παράνομη εργασία, που τις εξέθεσε σε υπερπολλαπλάσιο βαθμό στον κίνδυνο της κακοποίησης, που αντιμετωπίζουν έτσι κι αλλιώς καθημερινά.

Όμως το 2020 μετρήσαμε και νίκες. Η καταδίκη των γυναικοκτόνων βιαστών της Ελένης Τοπαλούδη και της Σούζαν Ήτον έδειξαν πως με τους αγώνες μας κερδίζουμε ανάσες δικαιοσύνης, ενώ με αγωνία παρακολουθούμε τι θα γίνει με το δικαστήριο για τους δολοφόνους της Ζάκι / του Ζακ.

Η φετινή πρόκληση

Φέτος είναι περισσότερο από ποτέ σημαντικό να αναδειχτεί η σημασία της παγκόσμιας ημέρας ενάντια στη βία κατά των γυναικών με τρόπους ριζοσπαστικούς και μαζικούς, που θα κάνουν τη φωνή μας να ακουστεί και τα σώματά μας να γίνουν ορατά!

Γι’ αυτό, θεωρούμε κρίσιμο:

  • · Να αναδειχτεί κάθε πλευρά της έμφυλης βίας. Από τη βία στον δρόμο, στο σπίτι, στη δουλειά, την ψυχολογική, τη σωματική, την οικονομική βία, τις γυναικοκτονίες.

  • · Να μιλήσουμε για τις βίαιες συνέπειες της πανδημικής κρίσης στη ζωή των γυναικών, εργαζόμενων στο σπίτι ή σε χώρους εργασίας, στα camps.

  • · Να αναδειχτεί η αναγκαιότητα δημιουργίας δημόσιων και δημοτικών δομών που θα απαλλάξουν τις γυναίκες από το βάρος της φροντίδας μέσα από την αύξηση των προϋπολογισμών και χρηματοδοτήσεων.

  • · Να συμβάλουμε σε έναν διεθνή συντονισμό φεμινιστικών συλλογικοτήτων προτείνοντας κάποια συνθήματα-hastag που θα αναδεικνύουν την έμφυλη βία εν μέσω πανδημίας.

  • Για τους λόγους αυτούς, απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε κάθε φεμινιστική και ΛΟΑΤΚΙΑ+ συνέλευση, σε κάθε ομάδα, σε κάθε άνθρωπο που δεν ανέχεται άλλο να βλέπει θηλυκά σώματα να πεθαίνουν, να βιάζονται και να κακοποιούνται με εκατοντάδες τρόπους κάθε μέρα, και προτείνουμε:

  • · Οι παρεμβάσεις για τη φετινή 25η Νοέμβρη να μην περιοριστούν στη μέρα εκείνη, αλλά να σχεδιάσουμε μια ολόκληρη εβδομάδα δράσεων, που θα ξεκινά την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου, περιλαμβάνοντας δράσεις στον δρόμο (εξορμήσεις, δρώμενα κ.λπ.) και διαδικτυακές παρεμβάσεις, και θα κορυφώνεται την Τετάρτη 25 Νοεμβρίου με πορεία προς τη Βουλή.

  • · Κοινό συντονισμό για την οργάνωση της εβδομάδας δράσεων της φετινής 25ης Νοέμβρη, εντός του οποίου όλες οι συλλογικότητες θα διατηρούν τη δυνατότητά τους για αυτόνομη δράση και έκφραση.