Γυναικείες Υστερίες

Αναδημοσίευση από το 2467kollontai




Αφορμή για αυτές τις σκέψεις στάθηκε από τη μία η επικαιρότητα γύρω από τις ακραίες σεξιστικές επιθέσεις ενάντια στη Ζωή Κωνσταντοπούλου και από την άλλη ένα κείμενο για την έμφυλη καταπίεση και τη σχέση της με την πολιτική εξουσία που κάποτε είχα γράψει στο περιοδικό που βγάζαμε ως φοιτητικό σχήμα και που πρόσφατα βρήκα τυχαία. Το ιδιαίτερο με αυτό το ζήτημα είναι ότι, ενώ όταν ξεδιπλώνεις μία σκέψη, κατά κανόνα επιθυμείς αυτόν που την διαβάζει να προβληματιστεί προς την κατεύθυνση που ακολουθείς και ίσως και να πειστεί, σε αυτό το θέμα δεν υιοθετώ καμία τέτοια αξίωση. Κι αυτό γιατί στο θέμα του σεξισμού έχουμε χορτάσει συγκατάβαση και θεωρητική συμφωνία με άτομα που στην πρώτη ευκαιρία αποστρέφονται τις γυναικείες «υστερίες» και αιτιολογούν τις απόψεις μας με τη μέθοδο του «ε, αφού αυτά λέει ο γκόμενός της». Έτσι, σύντροφοι και συντρόφισσες που κόπτεσθε για το ζήτημα του κοινωνικού φύλου, αν πραγματικά σας απασχολεί, πράγμα που δεν αμφισβητώ, ίσως θα πρέπει να αρχίσετε να επεξεργάζεσθε την ιδέα πως η επίλυσή του σε απελευθερωτική κατεύθυνση περνάει πάνω από τη βίαιη  κατάργηση διάφορων ρόλων που υιοθετείτε αυτοεκπληρωτικά ως πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα. 
…

Μια Κριτική Του Ευρωκομμουνισμού

Οι Προδομένοι Ρεφορμιστές και το Νέο Ανάχωμα

Το Ελληνικό Δημοψήφισμα

ΟΧΙ. Καμία συμφωνία-Τέρμα οι διαπραγματεύσεις

απόφαση της ΚΕ της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, 28.06.2015

Η κυβέρνηση Τσίπρα, παρά τις επίμονες προσπάθειές της, δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των θεσμών (ΕΕ, ΔΝΤ) και την εύνοια των ηγεμονικών αστικών τάξεων της Ευρώπης. Οι όρκοι πίστης στην αποπληρωμή του χρέους “πλήρως και έγκαιρα” και η αποκήρυξη των μονομερών ενεργειών, καθώς και κάθε μέτρου που αντιβαίνει στην καπιταλιστική κανονικότητα, δεν ήταν τελικά αρκετά. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσχωρούσε σε όλο και περισσότερο μνημονιακές προτάσεις (ιδιωτικοποιήσεις, αυξήσεις ορίων συνταξιοδότησης, de facto μειώσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση ΦΠΑ σε προϊόντα μαζικής κατανάλωσης κλπ). Όμως, ΕΕ και ΔΝΤ, μαζί και οι εγχώριοι συνεργάτες τους, δεν θέλουν απλώς σκληρά μέτρα, θέλουν να καταστρέψουν τι όποιες ελπίδες (και αυταπάτες) θα μπορούσε να απηχεί η εκλογή μιας κυβέρνησης που εξελέγη με σύνθημα τον τερματισμό των μνημονίων, ακόμα κι αν την επομένη των εκλογών το σύνθημα αποσύρθηκε.

 Έτσι, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε σε αδιέξοδο. Μην μπορώντας να υπογράψει την πολιτική θανατική της καταδίκη, δηλαδή μια συμφωνία τόσο εξόφθαλμα επαίσχυντη που θα οδηγούσε το κόμμα στη μοίρα του ΠΑΣΟΚ του Γεωργίου Παπανδρέου, και κάτω και από την πίεση των απαιτήσεων του εργατικού κινήματος, προκήρυξε δημοψήφισμα. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τη διάθεση ή την ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να έρθει σε ρήξη με τα συμφέροντα του κεφαλαίου και τους καπιταλιστικούς θεσμούς. Όμως, το ΟΧΙ στην πρόταση της τρόικα μπορεί, κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, να ανοίξει ένα νέο κύκλο πολιτικής κρίσης του συστήματος που μας εκμεταλλεύεται και μας καταπιέζει.

Τις επόμενες ημέρες, τα παραδοσιακά κόμματα του κεφαλαίου, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, μαζί και το υπερ-νεοφιλελεύθερο Ποτάμι, που αντιδρούν λυσσαλέα σε κάθε φορολογία των εταιρικών κερδών και των μεγάλων εισοδημάτων και απαιτούν ακόμα μικρότερους μισθούς, θα τερατολογήσουν παραληρηματικά και με κάθε τρόπο για την υποτιθέμενη καταστροφή που θα φέρει η απόρριψη της πρότασης των θεσμών. Θα εκβιάσουν ωμά επισείοντας την υποτιθέμενη καταστροφή μιας εξόδου από το ευρώ. Όμως η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα έχουν ήδη βιώσει την πραγματική καταστροφή: τη λιτότητα και την καπιταλιστική επίθεση. Δεν μπορεί και δεν πρέπει σήμερα να τρομοκρατηθούν, γιατί δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να χάσουν από ελέγχους κεφαλαίων ή από μια γενική κρίση στην ευρωζώνη. Το αντίθετο, όταν το σύστημα που μας απομυζά, ο καπιταλισμός, τραντάζεται, εμείς προετοιμαζόμαστε για μάχη. Αυτοπεποίθηση και όρεξη για αγώνα θα μας δώσει μια ρήξη με τους θεσμούς, όχι απελπισία και φόβο.

Όμως η ρήξη αυτή δεν γίνεται απλώς και μόνο με ψήφους. Όπως οι εκλογές δεν μπορούσαν να είναι η μαγική λύση για να απαλλαγούμε από τη λιτότητα, έτσι δεν είναι και το δημοψήφισμα. Οι επόμενες μέρες πρέπει να μας βρουν στους δρόμους, για να αντιμετωπίσουμε (και με αντι-συγκεντρώσεις) τις αντιδραστικές φιλο-καπιταλιστικές συγκεντρώσεις του τύπου “Μένουμε Ευρώπη”, αλλά και για να εξασφαλίσουμε ότι θα υπάρχει πραγματική ρήξη, και δεν θα είναι το δημοψήφισμα απλώς ένας διαπραγματευτικός ελιγμός της ηγεσίας Τσίπρα. Άλλωστε, ας μην έχουμε καμία αυταπάτη: χωρίς τις μαζικές κινητοποιήσεις, όχι μόνο τις πρόσφατες αλλά, κυρίως, και αυτές όλων των προηγούμενων χρόνων, καμία εμπλοκή με τους θεσμούς δεν θα υπήρχε και τα μνημόνια θα προχωρούσαν κανονικά.

Το ΟΧΙ μας στις προτάσεις της τρόικα δεν είναι σε καμία περίπτωση ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Εξάλλου, και οι δικές της προτάσεις, το κείμενο των 47 σελίδων και οι μεταγενέστερες τροποποιήσεις, είναι εντελώς απαράδεκτες και σημαίνουν νέο μνημόνιο, έστω λίγο πιο ήπιο, με νέες περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις. Σε κάποια σημεία, μάλιστα, είναι πιο αντιδραστικές και από αυτές των θεσμών: υπεράσπιση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, διατήρηση των φοροαπαλλαγών των εφοπλιστών. Και σε αυτές τις προτάσεις ΟΧΙ θα πούμε, με τους αγώνες μας.

Την Κυριακή 5 Ιουλίου ψηφίζουμε ΟΧΙ.

ΟΧΙ: για να ανοίξει το ρήγμα, και όχι για νέα διαπραγμάτευση.

ΟΧΙ: στο δρόμο, και όχι μόνο στις κάλπες.

ΟΧΙ: σε αυτή και σε κάθε συμφωνία.

ΟΧΙ: συνολικά στην ευρωζώνη, την ΕΕ και το ΔΝΤ, και όχι απλώς στην πρότασή τους.

ΟΧΙ: στην τρόικα, αλλά και σε κάθε διαχειριστή του συστήματος. 

Ουκρανία: Ολιγαρχική Ανταρσία στη Ντονμπάς

Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης

 Ανακοίνωση για κινητοποιήσεις από το Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης
Μη διστάζεις ούτε στιγμή! Μπες στο Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης!
Είναι δική σου, είναι κοινή μας υπόθεση, κοινός μας αγώνας!



Το Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης που ξεκίνησε εδώ και λίγους μήνες είναι μια ενότητα «από τα κάτω» και αφορά την κοινή δράση εκατοντάδων εργαζομένων και ανέργων απ’ όλη την Ελλάδα. Το Καραβάνι που πλαισιώνεται συνεχώς από νέους αγώνες, αποτελείται από ανθρώπους εργατικών/κοινωνικών συλλογικοτήτων και αγωνιστές που αποφάσισαν να πορευτούν όρθιοι και να διεκδικήσουν δυναμικά τα δικαιώματά τους αρνούμενοι να αποδεχτούν τη λογική της ανάθεσης και του «τέλους της ιστορίας». Οι πραγματικές αιτίες της κοινωνικής καταστροφής που βιώσαμε τα τελευταία χρόνια δεν θα ακυρωθούν αν εμείς δεν αυτενεργήσουμε για να τις καταργήσουμε στην πράξη μέσα από νέους ακηδεμόνευτους αγώνες.