Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Για τα Συνδικάτα ή Ας Θάψουμε τους Νεκρούς

Αναδημοσιεύουμε από τον ιστότοπο  Αφορμή την παρέμβαση του Απόστολου Καψάλη από το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ στην εκδήλωση που  πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου στο Πάντειο πανεπιστήμιο  με θέμα   «Η «Νέα Οικονομική Διακυβέρνηση» στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ». Δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με τις προτάσεις του ομιλητή καθώς πολλοί σύντροφοι θα αναγνωρίσουν σε αυτές τις «ενοχλητικές» εμμονές του γράφοντος.
Βρίσκω την ευκαιρία να δημοσιοποιήσω τις πιο γενικές από αυτές. Έγραφα προ ημερών:
« ....Είναι σε όλους μας κοινή η διαπίστωση ότι η εργατική τάξη και οι λοιποί εργαζόμενοι έχουν στρέψει τα νώτα στον συνδικαλισμό. Μόνο το 9% των εν γένει εργαζομένων είναι συνδικαλισμένοι, κι αφήνω κατά μέρος ποιο θλιβερό ποσοστό από αυτούς συμμετέχει στις διαδικασίες. Η απαξίωση του συνδικαλισμού από την εργατική τάξη, στα δικά μου μάτια, είναι υγιής , υγιέστατη αντίδραση του ταξικού της ενστίκτου και το να αποδίδει κανείς αυτήν την απαξίωση στη σύντομη πτήση του πουλιού της καταιγίδας λίγο πριν από την καταιγίδα, στην «ευμάρεια» λίγο πριν από την καπιταλιστική κρίση και μόνον, είναι τουλάχιστον στρουθοκαμηλισμός Η μαύρη αλήθεια είναι, ότι η αστική τάξη διοχετεύοντας μέρος της υπεραξίας προς τα συνδικάτα με τις πλάτες της ρεφορμιστικής αριστεράς τα αγόρασε. Τα περισσότερα σωματεία (και σίγουρα τα δευτεροβάθμια) έχουν καταντήσει σφραγίδες που κρατούν πράσινοι-μπλε συνδικαλιστές των συγκυβερνώντων κομμάτων. Από δίπλα, ασυμβατικώς, αλλά και θεσμικώς (με τον Νόμο 1264/82) μια σειρά κλαδικών ή σωστότερα ομοιοεπαγγελματικών, συνδικάτων, επίσης σφραγίδων. Αυτή τη φορά τις σφραγίδες κρατούν και θιασώτες ενός κομματικού συνδικαλισμού. Με τούτα και με κείνα, το μεταπολιτευτικό οργανωτικό αποκρυστάλλωμα του συνδικαλιστικού κινήματος είναι , εδώ και είκοσι χρόνια, άθαφτος νεκρός.[....]
Το λέμε κι εμείς οι ίδιοι, το ακούμε και στις Γενικές Συνελεύσεις: Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ μπλοκάρουν τις απεργίες. Ανάγκη πάσα να τις παραμερίσουμε.[.....]

Σήμερα που η απασχόληση παρουσιάζει σχετική αύξηση στον «τριτογενή» τομέα με τις μικρές του επιχειρήσεις και για μας, που ζούμε σε μια κατ' εξοχήν περιοχή του τριτογενούς τομέα και σε μια χώρα όπου το 95% των επιχειρήσεων είναι ούτως ή άλλως μικρές και μεσαίες, ο τόπος όπου η εργατική τάξη συγκεντρώνεται είναι περισσότερο η πόλη και λιγότερο το εργοστάσιο. Επομένως η συνδικαλιστική οργάνωση πρέπει να αποκτήσει περισσότερο γεωγραφική αναφορά και λιγότερο εργοστασιακή[....] 
[ ....] Το συντονιστικό και η Γενική Εργατική Συνέλευση να αποκτήσουν σαφές και δεδηλωμένο ταξικό πρόσημο: Ο καπιταλισμός δεν μας κάνει, επιδιώκουμε την χειραφέτηση της εργατικής τάξης, δηλαδή την ανατροπή του καπιταλισμού. Επιδιώκουμε ένα νέο τύπο συνδικάτου, ούτε πρωτοβάθμιο, ούτε δευτεροβάθμιο, αλλά ένα σώμα σκεπτόμενο και δρων, που ζητά στα σοβαρά να βελτιώσει τη ζωή των εργαζομένων:
α. Ζητά μεγαλύτερο μισθό ενώ
β. αμφισβητεί το δικαίωμα του αφεντικού στην πράξη, γυρεύοντας να ασκήσει έλεγχο πάνω στην διαδικασία παραγωγής.
γ. Αυτοπροσδιορίζεται μέσω του blog και μέσω της προπαγάνδας και των εντύπων»


kapsalis from www.aformi.gr on Vimeo.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου